(Tamil) அனான்மா (சுயமின்மை), சூனியம், மஹா மற்றும் சாதாரணத்துவம், மற்றும் தன்னிச்சையான பரிபூரணம் பற்றி - On Anatta (No-Self), Emptiness, Maha and Ordinariness, and Spontaneous Perfection
ஆங்கில மூல இணைப்பு: On Anatta (No-Self), Emptiness, Maha and Ordinariness, and Spontaneous Perfection
இதையும் பார்க்கவும்: Thusness/PasserBy அவர்களின் ஞானோதயத்தின் ஏழு நிலைகள்
தொடர்புடைய John Tan வீடியோக்கள் மற்றும் ஆடியோக்கள்: John Tan அவர்களின் YouTube வீடியோக்கள் மற்றும் ஆடியோக்கள்: சார்ந்த எழுச்சி மற்றும் வெறுமையின் ஒன்றிணைவு
SoundCloud தளத்தில் ஆடியோ வடிவத்தை கேளுங்கள்: https://soundcloud.com/soh-wei-yu/sets/awakening-to-reality-blog
Facebook தளத்தில் உள்ள எங்கள் கலந்துரையாடல் குழுவில் சேர உங்களை வரவேற்கிறோம் -
https://www.facebook.com/groups/AwakeningToReality/
(புதுப்பிப்பு: Facebook குழு இப்போது மூடப்பட்டுள்ளது; இருப்பினும் பழைய கலந்துரையாடல்களை அணுக நீங்கள் சேரலாம். இது தகவல்களின் புதையல்.)
இந்தக் கட்டுரையை பிற மொழிகளில் பார்க்கவும்:
- 简体中文版 (எளிய சீனப் பதிப்பு)
- 繁體中文版 (பாரம்பரிய சீனப் பதிப்பு)
- བོད་ཡིག (திபெத்தியப் பதிப்பு)
- Versione italiana (இத்தாலியப் பதிப்பு)
- नेपाली संस्करण (நேபாளிப் பதிப்பு)
- বাংলা সংস্করণ (வங்காளப் பதிப்பு)
- Versión en español (ஸ்பானியப் பதிப்பு)
- Deutsche Version (ஜெர்மன் பதிப்பு)
- हिंदी संस्करण (இந்தி பதிப்பு)
- தமிழ் பதிப்பு
- Versão em português brasileiro (பிரேசிலிய போர்த்துகீசியப் பதிப்பு)
- 日本語版 (ஜப்பானியப் பதிப்பு)
- เวอร์ชั่นภาษาไทย (தாய் மொழிப் பதிப்பு)
- Polska wersja (போலிஷ் பதிப்பு)
- Dansk version (டேனிஷ் பதிப்பு)
- Svensk version (ஸ்வீடிஷ் பதிப்பு)
- Phiên bản tiếng Việt (வியட்நாமியப் பதிப்பு)
- Version française (பிரெஞ்சுப் பதிப்பு)
- Versi Bahasa Indonesia (இந்தோனேசியப் பதிப்பு)
- 한국어 버전 (கொரியப் பதிப்பு)
- Versão em português europeu (ஐரோப்பிய/போர்ச்சுகல் போர்த்துகீசியப் பதிப்பு)
- النسخة العربية (அரபுப் பதிப்பு)
- Русская версия (ரஷ்யப் பதிப்பு)
- Српска верзија (செர்பியப் பதிப்பு)
- ဗမာဘာသာစကား (பர்மியப் பதிப்பு)
- සිංහල අනුවාදය (சிங்களப் பதிப்பு)
- Ελληνική Έκδοση (கிரேக்கப் பதிப்பு)
- Українська версія (உக்ரைனியப் பதிப்பு)
மொழிபெயர்ப்பு மேம்பாடுகளுக்கான பரிந்துரைகள் உங்களிடம் இருந்தாலோ, அல்லது பிற மொழிகளுக்கு மொழிபெயர்க்க முடியுமெனில், தயவுசெய்து தொடர்பு கொள்ளவும்: எங்களைத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்
மேலும் பார்க்கவும்:
I AM பிறகு இருமையற்ற தியானத்தின் இரண்டு வகைகள்
+A மற்றும் -A வெறுமை
John Tan அவர்களின் YouTube வீடியோக்கள் மற்றும் ஆடியோக்கள்: சார்ந்த எழுச்சி மற்றும் வெறுமையின் ஒன்றிணைவு
(கடைசியாக புதுப்பிக்கப்பட்டது: 14 மார்ச் 2009)
கட்டுரை எழுதியவர்: Thusness/PasserBy
ஏன் என்று தெரியவில்லை; ஆனால் சமீப காலமாக அனாட்டா பற்றிய தலைப்பு மன்றங்களில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒருவேளை ‘யுவான்’ (நிபந்தனை) எழுந்திருக்கலாம். -:) ‘சுயமின்மை’ பற்றிய எனது அனுபவங்களைச் சுற்றி சில எண்ணங்களை மட்டும் பதிவு செய்கிறேன். இது சாதாரணப் பகிர்வு; அதிகாரமிக்க உரை அல்ல.
கீழேயுள்ள இரண்டு செய்யுள்கள் சுயமின்மையின் நேரடி அனுபவத்திற்கு என்னை இட்டுச் செல்வதில் மையமானவை. அவை அனாட்டா குறித்த அதே விஷயத்தையே சொல்வதுபோல் தோன்றினாலும், இந்த இரண்டு செய்யுள்களைத் தியானிப்பது இரண்டு மிகவும் வேறுபட்ட அனுபவப்பூர்வ உள்நோக்குகளைத் தரலாம் -- ஒன்று வெறுமை அம்சம் குறித்தது; மற்றொன்று இருமையற்ற ஒளிர்வு அம்சம் குறித்தது. இவ்வனுபவங்களிலிருந்து எழும் உள்நோக்குகள் மிகுந்த வெளிச்சம் தருபவை; ஏனெனில் ‘விழிப்புணர்வு’ என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றிய நமது சாதாரண புரிதலுக்கு அவை பெரிதும் முரணாக உள்ளன.
சிந்தனை உள்ளது; சிந்திப்பவன் இல்லை
கேட்டல் உள்ளது; கேட்பவன் இல்லை
பார்த்தல் உள்ளது; பார்ப்பவன் இல்லை
சிந்திக்கையில், எண்ணங்கள் மட்டுமே
கேட்கையில், ஒலிகள் மட்டுமே
பார்க்கையில், வடிவங்கள், உருவங்கள் மற்றும் நிறங்கள் மட்டுமே.
மேலும் செல்லும் முன், இந்தச் செய்யுள்களை ஊகத்தின் வழியாகவோ, தர்க்கத் தீர்மானத்தின் வழியாகவோ, அல்லது தொகுத்தறிதலின் வழியாகவோ சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை அறிதல் முழுமையாக அவசியம். செய்யுள்களில் ஏதோ மறைமயமோ அப்பாற்பட்டதோ உள்ளது என்பதல்ல; மாறாக மனத்தின் இடைவிடாத கருத்தாக்கச் சிந்தனைப் பெருக்கின் வழியே செல்வது ‘தவறான அணுகுமுறை’ என்பதாலேயே. சரியான நுட்பம் ‘விபஸ்ஸனா’ அல்லது பொருள்களை அவை உள்ளபடியே பார்க்க அனுமதிக்கும் இன்னும் நேரடியான, கவனமிக்க வெறும் கவனிப்பு முறை. சாதாரண குறிப்பாகச் சொன்னால், இருமையற்ற உள்நோக்கு முதிரும்போது இவ்வகை அறிதல் இயல்பாகிவிடும்; அதற்கு முன் அது மிகவும் ‘செயற்கை முயற்சி கலந்ததாக’ இருக்கலாம்.
முதல் செய்யுள் குறித்து
முதல் செய்யுளின் இந்த ஆரம்பத் துளியறிவிலிருந்து மிகத் தெளிவாக வெளிப்படும் இரண்டு அனுபவங்கள்: செய்பவர்-தன்மையின் இல்லாமையும், தனி செய்பவர் இல்லாமையின் நேரடி உள்நோக்கும் ஆகும். இந்த இரண்டு அனுபவங்களும் எனது உள்நோக்கின் 7 நிலைகளில் 5ஆம் கட்டத்திற்கு முக்கியமானவை.
1. அனுபவங்களை இணைத்து ஒருங்கிணைக்கும் செய்பவர்-தன்மையின் இல்லாமை.
இணைக்கும் ‘நான்’ இன்றி, நிகழ்வுகள் (எண்ணங்கள், ஒலி, உணர்வுகள் முதலியவை) குமிழிகள்போல் தோன்றி, சுதந்திரமாகவும் தன்னிச்சையாகவும் எல்லையின்றியும் மிதந்து வெளிப்படுகின்றன. செய்பவர்-தன்மை இல்லாமையுடன் ஆழ்ந்த சுதந்திர உணர்வும் வெளிப்படைத்தன்மையும் வருகிறது. முரண்பாடாகத் தோன்றினாலும், அனுபவத்தில் அது உண்மை. ‘உள்ளார்ந்த இருப்புப் பார்வை’யை நாம் மிக இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டால் சரியான புரிதல் வராது. ‘உள்ளார்ந்த இருப்புப் பார்வை’ சுதந்திரத்தை செய்பவர்-இன்மை, பரஸ்பர சார்பு மற்றும் தொடர்பிணைவு, ஒளிர்வு, இருமையற்ற உடனிருப்பு எனப் பார்க்க விடாமல் எவ்வளவு தடுக்கிறது என்பது ஆச்சரியம்.
2. தனி செய்பவர் இல்லாமையின் நேரடி உள்நோக்கு.
இங்கு, “தனி செய்பவர் இல்லை” என்ற நேரடி அறிதல் உள்ளது. ஒரு எண்ணம், பின்னர் இன்னொரு எண்ணம் மட்டுமே. ஆகவே இது எப்போதும் எண்ணம் எண்ணத்தைப் பார்ப்பதே; எண்ணத்தைப் பார்க்கும் பார்ப்பவன் அல்ல. இருப்பினும் இந்த மெய்யுணர்தலின் மையம் தன்னிச்சையான விடுதலை அனுபவத்திற்கும், நிகழ்வுகளின் வெறுமையான இயல்பின் மங்கிய துளியறிவிற்கும் சாய்ந்துள்ளது -- அதாவது, நிலையற்ற நிகழ்வுகள் குமிழிபோலவும் கணநேரத்தன்மையுடையவையாகவும், திடமான சாரமோ உறுதியான பொருள்தன்மையோ இல்லாதவையாகவும் இருப்பதை நோக்கி. இந்தக் கட்டத்தில், நிகழ்வுகளின் மற்றும் விழிப்புணர்வின் ‘வெறுமையான’ இயல்பை முழுமையாக அனுபவித்துவிட்டோம் என்று தவறாக எண்ணக் கூடாது; அப்படி நினைக்கத் தூண்டுதல் இருந்தாலும். -:)
ஒருவரின் சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்து, இது தெளிவாக இல்லாமல் இருக்கலாம்: “எண்ணத்தைப் பார்க்கும் பார்ப்பவன் அல்ல; எப்போதும் எண்ணமே எண்ணத்தைப் பார்க்கிறது.” அல்லது “அந்தப் பார்ப்பவனே அந்த எண்ணம்.” இது மைய உள்நோக்கும், விடுதலைப் பாதையில் தவறக் கூடாத ஒரு படியும் என்பதால், சிறிது மரியாதையற்ற குரலில் கூறாமல் இருக்க முடியவில்லை:
போதித்த சில ஆசான்களுக்கு,
“எண்ணங்கள் எழவும் அடங்கவும் விடுங்கள்,
பின்னணிக் கண்ணாடியைப் பூரணமானதாகப் பார்த்து, பாதிக்கப்படாமல் இருங்கள்.”
முழு மரியாதையுடனும் சொல்கிறேன்: அவர்கள் அழகாக ஒலித்தாலும் மயக்கமூட்டும் ஒன்றை வெறுமனே சொல்லிவிட்டார்கள்.
மாறாக,
எண்ணங்களின் பின்னால் யாரும் இல்லை என்பதைப் பாருங்கள்.
முதல் ஒரு எண்ணம்; பின்னர் இன்னொரு எண்ணம்.
உள்நோக்கு ஆழமடையும் போது பின்னர் வெளிப்படும்:
எப்போதும் இதுவே, ஒரே எண்ணம்!
எழாமை; ஒளிர்ந்தும் வெறுமையானதும்!
இதுவே அனாட்டாவின் முழு நோக்கம். இந்தப் பின்னணி உண்மையில் இல்லை என்பதை முழுமையாக ஊடுருவிப் பார்க்குதல். இருப்பது ஓடை, செயல் அல்லது கர்மம். செய்பவர் இல்லை; செய்யப்படும் ஒன்று இல்லை; செய்வது மட்டுமே உள்ளது. தியானிப்பவன் இல்லை, தியானமும் இல்லை; தியானித்தல் மட்டுமே. விடுவித்தல் என்ற நோக்கிலிருந்து பார்க்கும்போது, “எண்ணத்தைப் பார்க்கும் பார்ப்பவன்” என்ற கருத்து, பார்ப்பவன் எண்ணங்கள் எழவும் அடங்கவும் அனுமதித்து, தானோ பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறான் என்ற தோற்றத்தை உண்டாக்குகிறது. இது ஒரு மாயை; ‘விடுவித்தல்’ என வேடமிட்ட ‘பற்றுதல்’. ஆரம்பத்திலிருந்தே பின்னணி இல்லை என்பதை மெய்யுணரும்போது, யதார்த்தம் முழுதாகவே விடுவித்தலாக வெளிப்படும். பயிற்சியுடன், உள்நோக்கு முதிரும் போது ‘நோக்கம்’ குறைந்து, ‘செய்தல்’ பிரபஞ்சமே செயலைச் செய்கிறதுபோல் படிப்படியாக வெறும் தன்னிச்சையான நிகழ்வாக அனுபவிக்கப்படும். ‘சார்ந்த எழுச்சி’ குறித்த சில சுட்டிகளின் உதவியுடன், இதனை எல்லாவற்றும் எல்லாவற்றுடன் தொடர்புகொண்டு எழும் தூய வெளிப்பாடு என மேலும் ஊடுருவிப் பார்க்கலாம். உண்மையில், ‘பிரபஞ்சம்’ என்பதை நாம் திடப்படுத்தாமல் இருந்தால், அது அப்படித்தான் -- எங்கு எப்போது இருப்பதோ அங்கே சரியாக இருக்கும் பரஸ்பர சார்ந்த எழுச்சியின் வெளிப்பாடு.
இதனைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, பயிற்சி என்பது எது இருக்கிறதோ அதற்குத் திறந்திருப்பது மட்டுமே.
ஏனெனில் இந்த வெறும் நிகழ்தல் எங்கு எப்போது இருக்கிறதோ அங்கே சரியாக உள்ளது.
எந்த இடத்தையும் வீடு என்று அழைக்க முடியாதபோதிலும், எங்கும் வீடே.
மிகுந்த இலகுத் தன்மையின் பயிற்சியில் அனுபவம் முதிரும்போது,
அனுபவம் மஹா! மகத்தானது, அதிசயமானது, ஆனந்தமானது.
பார்த்தல், உண்ணல், சுவைத்தல் போன்ற உலகியல் செயல்களில்,
கவிதையாகச் சொன்னால், முழுப் பிரபஞ்சமே தியானிப்பது போல.
சொல்லப்படுவதும் வெளிப்படுவதும் அனைத்தும்,
எல்லாம் எல்லாவற்றையும் சார்ந்து எழும் இந்தக் கணத்தின் உயிர்ப்பான மினுமினுப்பின்,
வெவ்வேறு சுவைகளே.
அப்பொழுது, நிலையற்ற நிகழ்வு ஏற்கனவே பூரணமாக நடைபெறுகிறது என்பது தெளிவாகிறது; அவிழ வேண்டியது அவிழ்கிறது, வெளிப்பட வேண்டியது வெளிப்படுகிறது, போக வேண்டிய வேளையில் அடங்குகிறது. இந்த நிலையற்ற நிகழ்வில் பிரச்சினை இல்லை; ஒரே பிரச்சினை ‘கூடுதல் கண்ணாடி’ இருப்பதாகக் கொள்வது, அதாவது மனம் கருத்தாக்கி பிரித்தெடுக்கும் சக்தியால் உண்டாகும் திடப்படுத்தல். கண்ணாடி பூரணமல்ல; நிகழ்தலே பூரணமானது. கண்ணாடி பூரணமாகத் தோன்றுவது இருமைப் பார்வைக்கும் உள்ளார்ந்த இருப்புப் பார்வைக்குமே.
ஆழமாகப் பற்றிக்கொண்டுள்ள நமது உள்ளார்ந்த இருப்புப் பார்வையும் இருமைப் பார்வையும், “ஒளிர்வு அம்சத்தை” மிக நுட்பமாகவும் அறியாமலேயும் பார்ப்பவனாக தனிமனிதப்படுத்தி, “வெறுமை அம்சத்தை” நிலையற்ற நிகழ்வுகளாக தள்ளிவிட்டுள்ளன. ஆகவே பயிற்சியின் மையச் சவால், ஒளிர்வும் வெறுமையும் ஒன்றே, பிரிக்க முடியாதவை; அவை ஒருபோதும் பிரியவில்லை, பிரியவும் முடியாது என்பதைத் தெளிவாகப் பார்ப்பது.
இரண்டாம் செய்யுள் குறித்து
இரண்டாம் செய்யுளில், கவனம் நிலையற்ற நிகழ்வுகளின் பளிச்சென்ற, மாசற்ற தன்மையில் உள்ளது. எண்ணங்கள், ஒலிகள், எல்லா நிலையற்றவையும் விழிப்புணர்வோடு வேறுபாடற்றவை. அனுபவிப்பவன்-அனுபவம் என்ற பிளவு இல்லை; சிந்திப்பவனாகவும் எண்ணங்களாகவும், கேட்பவனாகவும் ஒலிகளாகவும், உணர்பவனாகவும் உணர்வுகளாகவும் எழும் ஒரே தடையற்ற தன்னிச்சையான அனுபவம் மட்டுமே. கேட்கையில், கேட்பவனும் ஒலியும் பிரிக்க முடியாத ஒன்றாக உள்ளன. “I AM” அனுபவத்தைக் கண்டவர்களுக்கு, அந்தத் தூய இருப்புணர்வு, ஒருவருக்கு மிக மெய்யான உணர்வைத் தரும் அந்த வல்லமையான உடனிருப்பு (Presence) அனுபவம் மறக்க முடியாதது. பின்னணி நீங்கும்போது, முன்புல நிகழ்வுகள் அனைத்தும் உடனிருப்பாக (Presence) வெளிப்படுகின்றன. இயல்பாகவே முழுவதும் ‘விபஸ்ஸனா போல’; அல்லது எளிமையாகச் சொன்னால், விழிப்புணர்வில் எந்த மூடுபாடுமின்றி இருப்பது போல. PC கணினியின் சிசுக்கும் ஒலியிலிருந்து, நகரும் MRT ரயிலின் அதிர்வுவரை, பாதம் தரையைத் தொடும் உணர்வுவரை, இவ்வனுபவங்கள் அனைத்தும் பளிங்குத் தெளிவானவை; “I AM” போலவே, இவையும் சற்றும் குறையாமல் “I AM” ஆகவே உள்ளன. உடனிருப்பு (Presence) இன்னும் முழுமையாக உடனிருக்கிறது; எதுவும் மறுக்கப்படவில்லை. -:)
அறிபவர் மற்றும் அறியப்படும் பொருள் என்ற பிரிவு ஒரு முன்னெண்ணமே.
ஆகவே விடுவிப்பவன் ஒருவன், விடப்பட வேண்டிய ஒன்று எனும் எண்ணம் மாயை.
சுயம் மேலும் மேலும் வெளிப்படையாகும்போது,
அதேபோல நிகழ்வுகளும் மேலும் மேலும் ஒளிர்வாகின்றன.
முழு வெளிப்படைத்தன்மையில் நடைபெறுவதெல்லாம் மாசற்றதாகவும் பளிச்சென்று தெளிவாகவும் உள்ளது.
எங்கும் வெளிப்படையான தெளிவு; எங்கும் உயிர்மை!
அப்பொழுது, இந்த அனுபவப்பூர்வ உண்மையைப் பார்க்கும் நமது உள்நோக்கை மறைப்பது ஆழமாகப் பற்றியிருக்கும் இருமைப் பார்வை மட்டுமே என்பது தெளிவாகும். நேரடி அனுபவத்தில், நிகழ்வுகள் வெளிப்படும் பளிங்குத் தெளிவு மட்டுமே உள்ளது. இவ்வனுபவம் முதிரும்போது, உடல்-மனம் வெறும் இருமையற்ற ஒளிர்வாகக் கரைகிறது; எல்லா நிகழ்வுகளும் இந்த இருமையற்ற ஒளிரும் உடனிருப்பின் (Presence) வெளிப்பாடாக அனுபவப்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன -- இதுவே “எல்லாம் மனமே” என்ற மெய்யுணர்தலுக்கு இட்டுச் செல்லும் முக்கிய உள்நோக்கு.
இதற்குப் பின், அதனால் அளவுக்கு மீறி ஆட்கொள்ளப்படவோ தேவைக்குமேல் கூறிக்கொள்ளவோ வேண்டாம்; மாறாக மேலும் ஆராயுங்கள். இந்த இருமையற்ற ஒளிர்வில் சார்பற்ற, மாறாத, நிரந்தரமான சுயஇயல்பின் ஏதேனும் பண்பு உள்ளதா? ஒரு பயிற்சியாளர் அறியாமலேயே இருமையற்ற உடனிருப்பை (Presence) திடப்படுத்திக்கொண்டு நீண்டகாலம் சிக்கிக்கொள்ளலாம். இது என் உள்நோக்கின் 7 நிலைகளில் 4ஆம் நிலையில் விவரிக்கப்பட்ட ‘ஒரே கண்ணாடி’யின் தடங்களை விட்டுச் செல்கிறது. அனுபவம் இருமையற்றதாக இருந்தாலும், வெறுமையின் உள்நோக்கு இன்னும் இல்லை. இருமைப் பிணைப்பு போதியளவு தளர்ந்திருந்தாலும், ‘உள்ளார்ந்த இருப்புப் பார்வை’ இன்னும் வலிமையாக உள்ளது.
‘அறிபவர்’ நீங்கும்போது, அனுபவம் இருமையற்றதாகிறது; ஆனால் ‘அறியப்படும் பொருள்’ பற்றி நாம் மறந்துவிட்டோம். அறியப்படும் பொருளும் மேலும் வெறுமையாக்கப்படும் போது, தர்மகாயத்தை (Dharmakaya) பார்க்கிறோம். தெளிவாகப் பாருங்கள்: முதலில் ஊடுருவிப் பார்க்கப்படும் ‘அறிபவர்’ என்பது ஐந்து ஸ்கந்தங்களைச் சேர்த்து குறிக்கும் வெறும் பெயரிடலே; ஆனால் அடுத்த நிலையாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டியது உடனிருப்பே (Presence) -- அது ஒரு பெயரல்ல, இயல்பில் இருமையற்ற அந்த உடனிருப்பே (Presence) வெறுமையாக்கப்பட வேண்டியது.
இருமையற்ற உள்நோக்கு முதிர்ந்த நேர்மையான புத்தமதப் பயிற்சியாளர்கள், இருமையற்ற உடனிருப்பு (Presence) இறுதியானது என்றால் புத்தர் ஏன் சார்ந்த எழுச்சிக்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்று தம்மையே கேட்கலாம். அனுபவம் இன்னும் வேதாந்தத் தன்மையுடன், ‘சூன்யதா (Sunyata)’ என்பதைக் காட்டிலும் ‘பிரம்மன் (Brahman)’ போலவே உள்ளது. இந்த ‘இருமையற்ற உடனிருப்பின் (Presence) திடத்தன்மை’ சார்ந்த எழுச்சி மற்றும் வெறுமையின் உதவியால் உடைக்கப்பட வேண்டும். இதை அறிந்தால், பயிற்சியாளர் இருமையற்ற உடனிருப்பின் (Presence) வெறுமையான (சார்ந்து எழுந்த) இயல்பை புரிந்துகொள்ள முன்னேறலாம். இது முதல் செய்யுளின் படி அனாட்டா அனுபவத்தை மேலும் செம்மைப்படுத்துவதாகும்.
“I AMness” பயிற்சியாளர்களைப் பொறுத்தவரை, இருமையற்ற உள்நோக்கிற்குப் பிறகு அவர்கள் இருமையற்ற உடனிருப்பில் (Presence) தங்குவது மிகவும் சாதாரணம். ‘மரத்தை வெட்டு, தண்ணீர் சும’ என்பதிலும், ‘வசந்தம் வருகிறது, புல் தானாக வளரும்’ என்பதிலும் அவர்கள் மகிழ்ச்சி காண்கிறார்கள். அதிகம் வலியுறுத்த ஒன்றுமில்லை; அனுபவம் இறுதியானது போலத் தோன்றுகிறது. இப்பயிற்சியாளர்கள் பார்வையைத் தடுக்கின்ற இந்த நுட்பமான தடத்தைப் பார்க்க ‘யுவான்’ (நிபந்தனை) எழட்டும் என நம்புகிறேன்.
வெறுமை குறித்து
தொடர்புடையது: இந்தத் தலைப்பில் John Tan அவர்களின் வீடியோக்களும் ஆடியோக்களும் இங்கே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன: John Tan அவர்களின் YouTube வீடியோக்கள் மற்றும் ஆடியோக்கள்: சார்ந்த எழுச்சி மற்றும் வெறுமையின் ஒன்றிணைவு.
எண்ணத்தை நாம் கவனித்து, அது எங்கே எழுகிறது, எவ்வாறு எழுகிறது, ‘எண்ணம்’ எப்படிப்பட்டது என்று கேட்டால், ‘எண்ணம்’ தன் இயல்பு வெறுமை என்பதை வெளிப்படுத்தும் -- பளிச்சென்று இருப்பதுடன் முழுமையாக இடமறிய முடியாதது. ஊகிக்கவோ, சிந்திக்கவோ, கருத்தாக்கவோ வேண்டாம்; இந்த ‘பற்றிக்கொள்ள முடியாமை’ மற்றும் ‘இடமறிய முடியாமை’யை முழு இருப்புடனும் உணர்வது மிக முக்கியம். அது ‘எங்கோ’ இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அது எங்கே இருக்கிறது என்று கண்டறிய வழியில்லை. அது “அங்கே” எங்கோ இருப்பதன் தோற்றம்தான்; ஆனால் ஒருபோதும் “அங்கே” இல்லை. அதுபோல “இங்குத்தன்மை” மற்றும் “இப்போதுத்தன்மை” என்பதும் உணர்வுகளாலும், காரணங்கள் மற்றும் நிபந்தனைகளின் கூட்டுத் தொகுப்புகளாலும் உருவாகும் தோற்றங்கள் மட்டுமே; உள்ளார்ந்த முறையில் ‘அங்கே’ எதுவும் இல்லை; ‘சுயத்தன்மை’ போலவே வெறுமை.
இந்தப் பற்றிக்கொள்ள முடியாத, இடமறிய முடியாத வெறுமையான இயல்பு ‘எண்ணம்’ என்பதற்கே விசேஷமானது அல்ல. எல்லா அனுபவங்களும் உணர்வுகளும் அப்படித்தான் -- பளிச்சென்று இருப்பினும் திடச்சாரமற்றவை, பற்றிக்கொள்ள முடியாதவை, தன்னிச்சையானவை, இடமறிய முடியாதவை.
மிகப் பளிச்சென்றும் தெளிவாகவும் நம்முன் இருக்கும் சிவப்பு மலரை நாம் கவனித்தால், “சிவப்பு” என்பது மலருக்குச் “சொந்தமானது” போல மட்டுமே தோன்றுகிறது; உண்மையில் அப்படி அல்ல. எல்லா விலங்கு இனங்களிலும் சிவப்பைக் காணும் பார்வை எழுவதில்லை (நாய்கள் நிறங்களை உணர முடியாது); “சிவப்பு” மனதின் உள்ளார்ந்த பண்பும் அல்ல. அணுக்கட்டமைப்பைப் பார்க்க “குவாண்டம் பார்வை” கிடைத்தால், அங்கும் “சிவப்பு” என்ற பண்பு எங்கும் காணப்படாது; காணக்கூடிய வடிவங்களும் உருவங்களும் இல்லாத கிட்டத்தட்ட முழு வெளி அல்லது வெற்றிடம் மட்டுமே. எந்தத் தோற்றங்களாக இருந்தாலும் அவை சார்ந்து எழுந்தவை; ஆகவே அவற்றுக்கு உள்ளார்ந்த இருப்போ, நிலையான பண்புகளோ, உருவமோ, வடிவமோ, “சிவப்பு” என்பதோ எதுவும் சுயமாக இல்லை -- அவை ஒளிர்ந்தும் வெறுமையான வெறும் தோற்றங்கள்; உள்ளார்ந்த அல்லது புறநிலை இருப்பு எதுவுமற்றவை.
அதேபோல் எரியும் நெருப்புக் குழியின் முன் நிற்கும்போது, ‘நெருப்பு’, எரியும் சூடு, ‘சூடுத்தன்மை’ முழு உணர்வு ஆகியவை மிகப் பளிச்சென்று இருப்பதுடன் மெய்யெனத் தோன்றினாலும், ஆராயும்போது அவையும் உள்ளார்ந்த முறையில் “அங்கே” இல்லை -- நிபந்தனைகள் இருக்கும்போதெல்லாம் சார்ந்து மட்டுமே வெளிப்படுகின்றன. இருமைப் பார்வையும் உள்ளார்ந்த இருப்புப் பார்வையும் தடையற்ற அனுபவத்தை யார்-எங்கு-எப்போது என்ற கட்டமைப்புக்குள் அடைத்திருப்பது ஆச்சரியம்.
எல்லா அனுபவங்களும் வெறுமை. அவை ஆகாயப் பூக்கள் போலவும், குளத்தின் மேற்பரப்பில் வரையப்பட்ட ஓவியம் போலவும் உள்ளன. அனுபவத்தின் ஒரு கணத்தை சுட்டி இது ‘உள்ளே’, அது ‘வெளியே’ என்று சொல்ல வழியில்லை. ‘உள்ளே’ என்று தோன்றுவது அனைத்தும் ‘வெளியே’ போலவே; விழிப்புணர்விற்கு தடையற்ற அனுபவமே அனைத்தும். முக்கியமானது கண்ணாடியோ குளமோ அல்ல; குளத்தின் மேற்பரப்பில் ஓவியம் மின்னும் அந்த மாயைபோன்ற நிகழ்தலே; மாயைபோல, ஆனால் மாயை அல்ல; கனவுபோல, ஆனால் கனவு அல்ல. இதுவே எல்லா அனுபவங்களின் அடிப்படை.
ஆனால் இந்த ‘பற்றிக்கொள்ள முடியாமை மற்றும் இடமறிய முடியாமை’ இயல்பு மட்டும் அல்ல; இந்த மஹா, எல்லையற்ற மகத்தான ‘பரஸ்பரத் தொடர்பு’ உணர்வும் உள்ளது. ஒருவர் மணி அடிக்கும்போது, அந்த நபர், குச்சி, மணி, காற்றின் அதிர்வு, காதுகள், பின்னர் ஒலியின் அற்புதமான தோற்றம் -- ‘டாங்ஸ்…மீளொலி…’ -- இவை அனைத்தும் ஒரே தடையற்ற நிகழ்தல், ஒரே அனுபவம். சுவாசிக்கும்போது, இந்த ஒரே முழுச் சுவாசமே உள்ளது; முழுப் பிரபஞ்சமே இந்த சுவாசத்தைச் செய்கின்றது போல, எல்லா காரணங்களும் நிபந்தனைகளும் ஒன்று கூடி இந்த முழு சுவாச உணர்வை எழச் செய்கின்றன. இந்த மஹா அனுபவத்தின் முக்கியத்துவம் சொற்களில் இல்லை; என் கருத்தில், இந்த அனுபவமின்றி ‘பரஸ்பரத் தொடர்பின்’ உண்மையான அனுபவமில்லை; இருமையற்ற உடனிருப்பு (Presence) முழுமையடையாது.
நமது வெறுமை இயல்பின் அனுபவம் இருமையற்ற ஒருமையின் அனுபவத்திலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது. உதாரணமாக ‘தூரம்’ என்பது, அறிபவர்–அறியப்படும் பொருள் பிரிவின் மாயை அம்சத்தைப் பார்க்குவதன் மூலம் இருமையற்ற ஒருமையில் கடக்கப்படுகிறது; அதன் விளைவாக ஒரே இருமையற்ற உடனிருப்பு (Presence) கிடைக்கிறது. அது அனைத்தையும் ‘இது’ என்றே பார்க்குதல்; ஆனால் வெறுமையை அனுபவிப்பது, அதன் வெறுமையான பற்றிக்கொள்ள முடியாத மற்றும் இடமறிய முடியாத இயல்பால் எல்லையை உடைக்கிறது.
இந்த இயல்பிற்குள் ஆழமாக ஊடுருவும்போது ‘எங்கு-இடம்’, ‘எப்போது-காலம்’, ‘யார்-நான்’ என்பவை தேவையில்லை. ஒலியைக் கேட்கும்போது, ஒலி ‘இங்கே உள்ளே’யும் அல்ல, ‘அங்கே வெளியே’யும் அல்ல; அது எங்கு இருக்கிறதோ அங்கே, பின்னர் போய்விட்டது! வெளிப்பாடு சார்ந்து எழுகின்றது, ஆகவே வெறுமை என்பதைக் காணும் ஞானத்தில் எல்லா மையங்களும் குறிப்பு புள்ளிகளும் கரைகின்றன. அனுபவம் “எங்கு எப்போது இருக்கிறதோ அங்கே எப்போதும் சரி” என்ற உணர்வை உருவாக்குகிறது. எங்கும் வீடு என்ற உணர்வு, ஆனால் எதையும் வீடு என அழைக்க முடியாது. உடனிருப்பின் (Presence) வெறுமையான இயல்பை அனுபவிக்கும்போது, இருமையற்ற உடனிருப்பு (Presence) உண்மையில் ஒரு நுட்பமான தடத்தை விட்டுச் செல்கிறது என்பது நேர்மையான பயிற்சியாளருக்கு தெளிவாகிறது; அதன் இயல்பை வெறுமையாகப் பார்க்கும்போது, அனுபவங்களைத் திடப்படுத்தும் கடைசி தடமும் கரைகிறது. உடனிருப்பு (Presence) இன்னும் முழுமையாக உடனிருப்பதாகவும் முயற்சியற்றதாகவும் ஆகுவதால் அது நன்றாக உணரப்படுகிறது. நாம் பின்னர் “பளிச்சென்ற இருமையற்ற உடனிருப்பு (Presence)” நிலையிலிருந்து “பளிச்சென்றும் இருமையற்றவாறும் உடனிருந்தாலும் அது உண்மையான பொருள் அல்ல; வெறுமை!” என்ற நிலைக்குச் செல்கிறோம்.
மஹா மற்றும் சாதாரணத்தன்மை குறித்து
மஹா அனுபவம், ஒருவர் ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவத்தைத் தேடிப்போகிறார் போலவும், சென் (Zen) புத்தமதத்தில் வலியுறுத்தப்படும் ‘விழிப்பின் சாதாரணத்தன்மை’க்கு முரணாக இருப்பது போலவும் தோன்றலாம். இது உண்மை அல்ல; உண்மையில் இந்த அனுபவமின்றி இருமையற்றது முழுமையடையாது. இந்தப் பகுதி மஹாவை அடைய வேண்டிய ஒரு கட்டமாகப் பற்றியது அல்ல; சூன்யதா (Sunyata) இயல்பில் மஹா என்பதைப் பார்க்கும் பகுதி. மஹாவில் ஒருவர் சுயத்தை உணர்வதில்லை; ‘பிரபஞ்சத்தை’ உணர்கிறார்; ‘பிரம்மன் (Brahman)’ உணர்வதில்லை, ‘பரஸ்பரத் தொடர்பு’ உணர்கிறார்; ‘சார்பு மற்றும் தொடர்பிணைவு’ காரணமாக ‘அசகாயம்’ உணர்வதில்லை, மாறாக எல்லையின்றி மகத்தானதாகவும், தன்னிச்சையாகவும், அற்புதமாகவும் உணர்கிறார். இப்போது ‘சாதாரணத்தன்மைக்கு’ திரும்புவோம்.
சாதாரணத்தன்மை எப்போதும் தாவோயத்தின் வலிமையாக இருந்து வந்தது. சென் மரபிலும் இதன் முக்கியத்துவம் Tozan அவர்களின் ஐந்து நிலைகள் மற்றும் பத்து எருது மேய்ப்பு படங்கள் போன்ற விழிப்பு மாதிரிகளில் சித்தரிக்கப்படுவதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் சாதாரணத்தன்மை என்பது, இருமையற்றதும் அவ்வாறிருத்தலின் (suchness) மஹா உலகமும் அப்பால் எதுவுமல்ல என்பதை மட்டும் குறிக்க வேண்டும். அடைய வேண்டிய அப்பாற்பட்ட உலகம் இல்லை; நமது சாதாரண அன்றாட உலகத்திலிருந்து பிரிந்த நிலையும் இல்லை. மாறாக, இந்த ஆதிமூல, அசல், களங்கமற்ற இருமையற்ற மற்றும் மஹா அனுபவத்தை மிகச் சாதாரணச் செயல்களுக்குள் கொண்டு வருவதே. இந்த அனுபவம் மிகச் சாதாரண, அன்றாட செயல்களில் காணப்படவில்லை என்றால், பயிற்சியாளர்கள் தங்கள் புரிதல்களையும் பயிற்சிகளையும் முதிர்ச்சியடையச் செய்யவில்லை.
இதற்கு முன், மஹா அனுபவம் இயற்கை நிலையில் எப்போதுமே அரிதாகவே நிகழ்ந்த ஒன்று; வந்து போகும் கடந்து செல்லும் போக்காகவே கருதப்பட்டது. அனுபவத்தைத் தூண்டுவது, குறுகிய காலத்திற்கு ஏதேனும் பணியை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதில் ஒருமுகப்படுத்தலைப் பயன்படுத்துவது போன்றவற்றை அடிக்கடி உட்படுத்தும்; உதாரணமாக,
நாம் உள்ளிழுத்து வெளியேற்றி, உள்ளிழுத்து வெளியேற்றி… இறுதியில் சுவாசத்தின் இந்த முழு உணர்வு மட்டுமே இருந்தால், இந்த வெளிப்பாட்டுக் கணத்திற்குள் எல்லா காரணங்களும் நிபந்தனைகளும் வந்து கூடும் வகையில் வெறும் சுவாசம் மட்டுமே இருந்தால்.
நாம் அடியிடும் உணர்வில், கடினத்தன்மை உணர்வில், வெறும் கடினத்தன்மை உணர்வில் கவனம் செலுத்தினால்; பாதம் தரையைத் தொடும்போது இந்த முழு ‘கடினத்தன்மை’ உணர்வு மட்டுமே இருக்கும் வரை; இந்த வெளிப்பாட்டுக் கணத்திற்குள் எல்லா காரணங்களும் நிபந்தனைகளும் வந்து கூடும் ‘கடினத்தன்மை’ மட்டுமே இருந்தால்.
யாரோ மணி அடிப்பதை நாம் கேட்பதில் கவனம் செலுத்தினால், குச்சி, மணி, காற்றின் அதிர்வு, காதுகள் அனைத்தும் ஒன்று கூடி இந்த ஒலி உணர்வு எழும்போது, நமக்கு மஹா அனுபவம் இருக்கும்.
...
ஆனால் சார்ந்த எழுச்சியின் போதனையை இருமையற்ற உடனிருப்பில் (Presence) இணைத்ததிலிருந்து, ஆண்டுகள் கடந்தபோது இது அதிகமாக ‘அணுகக்கூடியதாக’ ஆனது; இருந்தாலும் இது அடிப்படை நிலையாக ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளப்படவில்லை. பரஸ்பர சார்ந்த எழுச்சியும் வெறுமையும் இருமையற்ற உடனிருப்பு (Presence) அனுபவத்துடன் எவ்வாறு தொடர்புடையன என்பதைப் பார்க்கும் கணிக்கத்தக்க உறவு இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது.
ஒரு வாரத்திற்கு முன், மஹாவின் தெளிவான அனுபவம் உதித்து மிகவும் முயற்சியற்றதாயிற்று; அதே நேரத்தில் அது இயற்கை நிலை என்பதற்கான நேரடி மெய்யுணர்தலும் எழுந்தது. சூன்யதாவில் (Sunyata), மஹா இயற்கையானது; எழுகின்ற எதையும் அனுபவிக்கும் பாதையில் அது முழுமையாக உள்ளடக்கப்பட வேண்டும். இருப்பினும் அடிப்படை நிலையாக மஹா இருமையற்ற அனுபவத்தின் முதிர்ச்சியைத் தேவைப்படுத்துகிறது; பிளவுபட்ட மனத்துடன், இந்தப் பளிச்சென்ற வெளிப்பாட்டுக் கணமாக எல்லாம் தன்னிச்சையாக எழும் பரஸ்பரத் தொடர்பாக முழுமையாக உணர முடியாது.
பிரபஞ்சமே இந்த எழும் எண்ணம்.
பிரபஞ்சமே இந்த எழும் ஒலி.
இந்த மகத்தான எழுச்சியே!
அதுவே தாவோ.
எழுகின்ற அனைத்திற்கும் வணக்கம்.
தன்னிச்சையான பூரணநிலை குறித்து
இறுதியாக, இந்த இரண்டு அனுபவங்களும் ஒன்றை ஒன்று ஊடுருவும்போது, உண்மையில் தேவைப்படுவது எழுகின்ற எதையும் திறந்தும் தயக்கமின்றியும் அனுபவிப்பதே. இது எளிமையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் இந்த எளிய பாதையை குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள்; பல யுகப் பிறவிகளின் பயிற்சிகள்கூட இதன் ஆழத்தைத் தொட முடியாது.
உண்மையில் “முதல் செய்யுள் குறித்து”, “இரண்டாம் செய்யுள் குறித்து”, “வெறுமை குறித்து” என்ற துணைப்பகுதிகளிலேயே இயற்கை வழி ஏற்கனவே ஓரளவு வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. இயற்கை வழியைப் பற்றி, நான் சொல்ல வேண்டியது: தன்னிச்சையான உடனிருப்பு (Presence) மற்றும் எழுகின்ற எதையும் திறந்தும் தயக்கமின்றியும் அச்சமின்றியும் அனுபவித்தல் எந்த மரபினதும் மதத்தினதும் ‘பாதை’ அல்ல -- சென், மகாமுத்ரா (Mahamudra), ஜோக்சென் (Dzogchen), அத்வைத (Advaita), தாவோயம் அல்லது புத்தமதம் எதுவாயினும். உண்மையில் இயற்கை வழி தாவோவின் ‘பாதை’; ஆனால் தாவோயத்திற்கு நீண்ட வரலாறு இருப்பதாலேயே ‘பாதை’ மீது தனியுரிமை கோர முடியாது. எனது அனுபவத்தில், இருமையற்ற அனுபவங்கள் முதிர்ந்தபின் எந்த நேர்மையான பயிற்சியாளரும் இறுதியில் தானாகவும் இயற்கையாகவும் இதற்கே வருவார். இது இயல்பிலேயே ஆழப் பதிந்ததுபோல்; இயற்கை வழி தவிர வேறு வழி இல்லை.
இருப்பினும், இயற்கை மற்றும் தன்னிச்சை வழி அடிக்கடி தவறாக விளக்கப்படுகிறது. இது ஒன்றும் செய்யத் தேவையில்லை, பயிற்சி தேவையற்றது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. மாறாக, அனாட்டா, வெறுமை, சார்ந்த எழுச்சி ஆகிய அம்சங்களில் தன் உள்நோக்குகளை பல சுற்றுகள் செம்மைப்படுத்தியபின், அனாட்டா ஒரு முத்திரை என்றும், இருமையற்ற ஒளிர்வும் வெறுமையும் எல்லா அனுபவங்களின் ‘அடிப்படையாக’ எப்போதும் இருந்துள்ளன என்றும் பயிற்சியாளர் திடீரென்று மெய்யுணரும்போது தோன்றும் மிக ஆழ்ந்த உள்நோக்கே இது. பின்னர் பயிற்சி ‘ஒருமுகப்படுத்தும்’ முறையிலிருந்து ‘முயற்சியற்ற’ முறைக்குச் செல்கிறது; இதற்காக, “இருமைப் பார்வையும் உள்ளார்ந்த இருப்புப் பார்வையும்” நனவுணர்வை ஊடுருவியதுபோல், இருமையற்ற மற்றும் வெறுமை உள்நோக்குகள் நமது முழு இருப்பையும் முழுமையாக ஊடுருவ வேண்டும்.
எப்படியாயினும், நமது வெறுமையானதும் ஒளிர்வானதும் ஆகிய இயல்பை ஒரு மெய்யியல்சார் சாரமாக மாற்றாதபடி கவனமாக இருக்க வேண்டும். நான் Luminous Emptiness என்ற மற்றொரு வலைப்பதிவில் எழுதிய கருத்துடன் முடிக்கிறேன்; அது நான் எழுதியதை நன்றாகச் சுருக்குகிறது.
“செயற்கைத்தன்மையின்மை” எந்த அளவோ,
எது இருக்கிறதோ அதற்குத் தயக்கமின்றியும் அச்சமின்றியும் நாம் திறந்திருப்பதும் அதே அளவே.
எழுகின்ற எதுவும் மனமே; அது எப்போதும் பார்க்கப்படுகிறது, கேட்கப்படுகிறது, சுவைக்கப்படுகிறது, அனுபவிக்கப்படுகிறது.
பார்க்கப்படாததும், கேட்கப்படாததும், அனுபவிக்கப்படாததும்,
மனம் என்றால் என்ன என்பது பற்றிய நமது கருத்தாக்க எண்ணமே.
“ஒளிர்வு, மாசற்ற தன்மை”யை உருவமற்ற ஒரு தனிப் பொருளாக நாம் பொருளாக்கும் போதெல்லாம்,
அது “வடிவங்களையும்”,
விழிப்புணர்வின் மேற்பரப்புத் தன்மையையும் நெய்வமைப்பையும் காணத் தடுக்கும் பற்றுப் பொருளாகிறது.
பொருளாக்கும் போக்கு நுட்பமானது,
நாம் ‘சுயத்தன்மை’யை விடுகிறோம்; ஆனால் அறியாமலேயே ‘இப்போதுத்தன்மை’ மற்றும் ‘இங்குத்தன்மை’யைப் பற்றிக்கொள்கிறோம்.
எழுகின்ற எதுவும் யார், எங்கு, எப்போது என்பவற்றைத் தேவையாக்காமல் வெறும் சார்ந்து எழுகிறது.
எல்லா அனுபவங்களும் சமமானவை; ஒளிர்வானவை, ஆனாலும் சுயஇயல்பு எதுவுமற்றவை.
வெறுமையாக இருந்தாலும், அதன் பளிச்சென்ற ஒளிர்வை அது எந்த விதத்திலும் மறுக்கவில்லை.
விடுதலை என்பது மனத்தை அது உள்ளபடியே அனுபவிப்பது.
சுயவிடுதலை என்பது இந்த விடுதலை எப்போதும் ஏற்கனவே அப்படியே உள்ளது என்பதற்கான முழு உள்நோக்கு;
தன்னிச்சையாக உடனிருக்கிறது; இயல்பாகவே பூரணமானது!
பி.கு.:
வெறுமையின் உள்நோக்கை இருமையற்ற ஒளிர்வின் உள்நோக்கை விட ‘மேலானது’ எனக் கருதக் கூடாது. வெவ்வேறு நிபந்தனைகளால் உதிக்கும் வெவ்வேறு உள்நோக்குகள் மட்டுமே. சில பயிற்சியாளர்களுக்கு, நமது வெறுமையான இயல்பின் உள்நோக்கு இருமையற்ற ஒளிர்வுக்கு முன் வருகிறது.
வெறுமை குறித்து இன்னும் விரிவான கருத்தாக்கப் புரிதலுக்காக, Dr. Greg Goode எழுதிய “இருமையற்ற வெறுமை” என்ற கட்டுரையைப் படியுங்கள்.
Soh எழுதிய 2020 புதுப்பிப்பு:
இந்தக் கட்டுரையுடன் தொடர்புடைய சில மேற்கோள்கள் இங்கே.
“எனக்கு அனாட்டா செய்யுள் இன்னும் சிறந்த தூண்டியாகவே உள்ளது… ஹா ஹா. அனாட்டா இயற்கை நிலை என்பதைத் தெளிவாகப் பார்க்க அது அனுமதிக்கிறது. எப்போதும் அப்படியே, முயற்சியின்றி. ‘அறியாமை’ எவ்வாறு குருடாக்கி, ‘பொருள்கள் மற்றும் நிகழ்வுகள்’ என்று நாம் அழைப்பவற்றைப் பிரித்துப் பார்க்கும் தவறான எண்ணத்தையும் அவற்றுக்கு தனிச்சார்ந்த திடமான சுயஇருப்பு உண்டு என்ற தவறான எண்ணத்தையும் உருவாக்குகிறது என்பதை அது காட்டுகிறது.
மேலும், மனம் சம்விருதி இருப்பை உண்மையானதும் நிஜமானதும் என எவ்வாறு குழப்பிப் பிழைக்கிறது என்பதை மேலிருந்து கீழ்வரை பார்க்கும்போது, பார்வை முழுவதும் அனாட்டாவின் இந்த உண்மையையே சுட்டுகிறது என்பது மெய்யுணரப்படுகிறது. சார்ந்த எழுச்சியும் வெறுமையும் மனம் உருவாக்கிய எல்லா சம்விருதி கட்டமைப்புகளையும் சமப்படுத்தி நடுநிலைப்படுத்தும் தெப்பம்; இதனால் மனம் இயற்கை இலகுவிலும் சமநிலையிலும் ஓய்ந்து, எழுகின்ற அனைத்தையும் தன்னிச்சையாகவே பூரணமானதாகப் பார்க்கிறது.”
- John Tan, 2019
“‘அனாட்டா’ என்பது ஒரு முத்திரை; நிலை அல்ல என்ற உள்நோக்கு ‘முயற்சியற்ற’ முறைக்கு மேலும் முன்னேற எழ வேண்டும். அதாவது, அனாட்டா எல்லா அனுபவங்களின் அடிப்படை; அது எப்போதும் அப்படியே இருந்து வந்தது, நான் இல்லை. பார்க்கையில், எப்போதும் பார்க்கப்பட்டது மட்டுமே; கேட்கையில் எப்போதும் ஒலி மட்டுமே; சிந்திக்கையில் எப்போதும் எண்ணங்கள் மட்டுமே. முயற்சி தேவையில்லை; ஒருபோதும் ‘நான்’ இல்லை.”
- John Tan, 2009
“நீங்கள் இங்கு குறிப்பிடப்பட்டபடி அனாட்டாவைச் சரியாகத் தியானிக்க வேண்டும்: https://www.awakeningtoreality.com/2021/07/anatta-is-dharma-seal-or-truth-that-is.html மற்றும் https://www.awakeningtoreality.com/2022/08/bahiya-sutta-must-be-understood-from.html (அனாட்டாவை வெறும் மனமின்மை நிலையாக அல்ல, தர்ம முத்திரையாகப் பார்ப்பது)”
- Soh, 2020“அனாட்டா 1 மற்றும் 2 என்ற இரண்டு செய்யுள்களிலும் முழுமையான திருப்புமுனை இல்லாமல், AtR வரையறையில் அனாட்டாவைப் பற்றிய தெளிவான அல்லது முழுமையான மெய்யுணர்தல் இல்லை. அக்டோபர் 2010-இல் ஏற்பட்ட ஆரம்பத் திருப்புமுனையின் போது 2ஆம் செய்யுள் எனக்கு இன்னும் தெளிவாக இருந்தாலும், அதன் பின் மாதங்களில் 1ஆம் செய்யுளும் விரைவில் மேலும் தெளிவடைந்தது; மேலும் இங்கே/இப்போது (Here/Now) என்பதற்கான மிக நுட்பமான அடித்தளத்தையும், மனம் (Mind) என்ற கருத்தைச் சார்ந்த எஞ்சிய எந்த நுட்பமான சார்பையும் கரைத்தது (அவை ஏற்கனவே பெரும்பாலும் கரைந்திருந்தாலும், மிக நுட்பமான காணப்படாத போக்கு பின்னர் பார்க்கப்பட்டு கரைந்தது).”
- Soh, 2020
அறிபவர் மற்றும் அறியப்படும் பொருள் பற்றிய கலந்துரையாடல்
TD Unmanifest
என் பயிற்சியில், “அறிபவரை” வெறுமையாக்குவது “அறியப்படும் பொருளை” வெறுமையாக்குவதைக் காட்டிலும் எளிது என்று கண்டேன். ஆகவே AtR சொற்களில், முதல் செய்யுளில் வேலை செய்வது — இரண்டாம் செய்யுளில் வேலை செய்வதுடன் ஒப்பிடும்போது.
ஸ்கந்தங்களையும் தாதுக்களையும் (dhātus) வெறுமையாக்குவது, அனாட்டா மெய்யுணர்தலை ஆழப்படுத்துவதில் மிகவும் உதவியாக இருந்தது. எஞ்சிய “நான், என்னை, எனது” என்பவற்றிலுள்ள கர்மச் சாய்வுகளை வேரறுக்கும் பணியில் ஈடுபடுவது.
ஆனால், இரண்டாம் செய்யுள் மற்றும் உடனிருப்பு (Presence), சார்ந்த எழுச்சி (DO), வெறுமை, டோட்டல் எக்சர்ஷன் (Total Exertion) ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய, அறியப்படும் பொருள் பக்கத்திலும் அதே வகையான ஊடுருவலுக்கு உதவிய பயிற்சிகள் குறித்து எனக்கு ஆர்வம் உள்ளது.
Soh Wei Yu
அனாட்டாவின் இரண்டு செய்யுள்களும் அனாட்டா பற்றியவை; ஸ்கந்தங்களின் வெறுமையைப் பற்றியவை அல்ல.
TD Unmanifest
ஆஹா, இரண்டாம் செய்யுளுடன் தொடர்புடைய இந்தப் பகுதி ஸ்கந்தங்கள் மற்றும் பொருட்களை மையப்படுத்துகிறது என்று நான் தவறாக எடுத்துக்கொண்டேன்:
“‘அறிபவர்’ நீங்கும்போது, அனுபவம் இருமையற்றதாகிறது; ஆனால் ‘அறியப்படும் பொருள்’ பற்றி நாம் மறந்துவிட்டோம். அறியப்படும் பொருளும் மேலும் வெறுமையாக்கப்படும்போது, தர்மகாயத்தை (Dharmakaya) பார்க்கிறோம். தெளிவாகப் பாருங்கள்: முதலில் ஊடுருவிப் பார்க்கப்படும் ‘அறிபவர்’ என்பது 5 ஸ்கந்தங்களைச் சேர்த்து குறிக்கும் வெறும் பெயரே; ஆனால் அடுத்த நிலையாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டியது உடனிருப்பே (Presence) — அது ஒரு பெயரல்ல; இயல்பில் இருமையற்ற அந்த உடனிருப்பையே (Presence) நாம் வெறுமையாக்குகிறோம்.”
இது அனாட்டாவை ஆழப்படுத்துவதில் மிக நன்றாக முன்னேறியுள்ளது; ஆனால் நான் அறியப்படும் பொருட்கள் மற்றும் அறிபவர் என்ற கோணத்தில் தியானித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆகவே சுயமோ (self) மெய்ச் சுயமோ (Self) எங்கும் காணப்படுவதில்லை; எப்போதுமே ஏற்கனவே அப்படித்தான். சுயம் தெளிவாகவே இல்லை; ஸ்கந்தங்கள் முதலியவை மட்டுமே உள்ளன. ஆனால் விழிப்புணர்வின் பொருட்கள் “உண்மையானவை” போலத் தோன்றலாம்.
Soh Wei Yu
அது சுயமின்மையின் உள்நோக்கை எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற நினைவூட்டல்.
இரண்டு செய்யுள்களும் சுயம் (self) / மெய்ச் சுயம் (Self) என்ற மாயையை நோக்குகின்றன. ஆனால் பின்னர் அது எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; அப்போதுதான் இரட்டைப் வெறுமை மெய்யுணரப்படும். வீசுதலுக்குப் புறம்பாக காற்று இல்லை என்ற உள்நோக்கு (https://www.awakeningtoreality.com/2018/08/the-wind-is-blowing.html) பின்னர் அசைவு உட்பட எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
2011-இல்:
“ஆரம்பத்திலேயே அனாட்டாவைப் பற்றிய உண்மையான உள்நோக்கைப் பெற முதல் மற்றும் இரண்டாம் செய்யுள்கள் கைகோர்த்துச் செல்ல வேண்டும் என்று நான் சொல்கிறேன். அனாட்டாவில் இவ்விரு அம்சங்களின் உள்நோக்கு உங்களுக்கு இருக்க வேண்டும். ஆக, அனாட்டா என்றால் என்ன? தனி செய்பவர் இல்லாமையை நீங்கள் ஊடுருவும்போது, உங்கள் நேரடி உள்நோக்கை வளர்த்துக்கொள்கிறீர்கள். அதாவது கூடுதல் எதையும் திடப்படுத்தாமல் இருப்பது. அது அவ்வாறிருப்பின் நேரடி உள்நோக்கு. ஆகவே ‘மெய்ச் சுயம் (Self)’ என்று பார்க்கும்போது, ஸ்கந்தங்களைத் தவிர எதுவும் இல்லை. ‘வானிலை’ பார்க்கும்போது, மாறும் மேகங்கள், மழை… தவிர எதுவும் இல்லை. ‘உடல்’ பார்க்கும்போது, மாறும் உணர்வு. ஒலி கேட்கும்போது, சார்ந்த எழுச்சியை [DO (dependent origination)] பார்க்கிறீர்கள்; பின்னர் இரட்டைப் வெறுமை எவ்வாறு வெறும் ஒரு உள்நோக்கு என்பதை, ஏன் அது 一合相 (yi4 he2 xiang4; தோற்றத்தின் ஒரே மொத்தம் அல்லது கூட்டு) நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது என்பதைப் பார்க்கிறீர்கள். உள்நோக்கு இல்லாமல் சொற்களைப் பற்றிக்கொண்டால் சாரத்தைத் தவறவிட்டீர்கள். அதாவது, இரண்டு செய்யுள்களில் உள்நோக்கைப் பெறுவது ‘மெய்ச் சுயம் (Self)’ என்ற கருத்தைப் பற்றியே மட்டும் சிந்திப்பதற்கல்ல.”
- John Tan, 2011
கலந்துரையாடல் — 27 ஜூலை 2020
John Tan: எனக்கு அறிபவர்-செயல்-அறியப்படும் பொருள் என்பது உலகை விளக்கிக் கொள்ளவும் அர்த்தப்படுத்தவும் உதவும் ஒரு அமைப்பு மட்டுமே. நான் அப்படிப் பார்க்கவில்லை. நான் அதை தோற்றம்-நிபந்தனைகளின் ‘டோட்டல் எக்சர்ஷன்’ (Total Exertion) என பார்க்கிறேன்; தோற்றம் மற்றும் நிபந்தனைகள் என அல்ல.
Soh Wei Yu: நீங்கள் TD Unmanifest அவர்களைக் குறிக்கிறீர்களா?
John Tan: ஆம். அறியப்படும் பொருளை அறிபவரிலிருந்து பிரித்துப் பார்த்தால், அல்லது நிகழ்வுகளை மனத்திலிருந்து தனியாகப் பார்த்தால், எவ்வளவு பகுத்து கரைத்துப் பார்த்தாலும் அது அறிவு மட்டுமே. எதற்கும் நேரடி சுவை உங்களுக்கு இருக்காது. நிச்சயமாக, சம்பந்தப்பட்ட எல்லா நிபந்தனைகளையும் அறிய வழியில்லை. தோற்றம் வெறும் வெளிப்படுவதல்ல என்று சொல்லுவதே அது. அறிபவர் மற்றும் அறியப்படும் பொருள் இரண்டையும் பகுத்து கரைக்கும் செயல்முறையில் விரிவுத்தன்மை அனுபவமும் உள்ளது... அனுபவம் மனம்-உடல் விழுந்துவிடுதல் போல. “கார் வெறுமை; ஆனால் நீ அதற்குள் உட்கார்ந்திருக்கிறாய்” என்று சொன்னால், அதனால் என்ன பொருள்? அது “காற்று” என்ற ஒன்று வீசுவது அல்ல — வீசுதல் மட்டுமே; அல்லது “மின்னல்” என்ற ஒன்று மின்னுவது அல்ல — மின்னுதல் மட்டுமே என்பதுபோலவே. அல்லது வசந்தம் போகிறது, கோடை வருகிறது... அதாவது அதே உள்நோக்கை எல்லாவற்றிற்கும் பயன்படுத்துகிறாய். சுயத்திற்கே மட்டும் அல்ல... அசைவுக்கும் கூட. ஆக உன் மனம் இடைவிடாமல் கட்டமைப்புகளை ஊடுருவிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்; அப்போது என்ன நடக்கிறது? கார் வெறுமை என்றாலும் அதில் உட்கார்ந்திருக்கிறாய் என்று சொல்வதில் என்ன நடக்கிறது சொல்லு. கட்டமைப்பை ஊடுருவிப் பார்க்கிறாய்; பின்னர் என்ன நடந்தது? “வீசும் காற்று” என்ற கட்டமைப்பை ஊடுருவிப் பார்க்கும்போது என்ன நடந்தது? கோடையையோ வானிலையையோ ஊடுருவிப் பார்க்கும்போது? என்ன நடந்தது? அல்லது நான் சொல்வேன்: “மின்னல் மின்னுகிறது” என்று சொல்வதில், அந்த “மின்னல்” என்ற கட்டமைப்பை உண்மையாக ஊடுருவிப் பார்க்கும்போது...
Soh Wei Yu: வெறும் தோற்றமே... திடப்படுத்தல் இல்லை.
John Tan: சிந்திக்காதே; அனுபவித்துப் பார்... நீ கருத்தற்ற நிலைக்குள் தள்ளப்படுகிறாய். PCE அனுபவம் போல... உண்மையில் தொடக்கத்தில் மிகவும் கவனமுடனும் விழிப்புடனும் இருக்கிறாய்... வீசுதலை உணர ஆரம்பிக்கிறாய்... சரி... நான் “மின்னல்” என்ற ஒன்று மின்னுவது அல்ல — மின்னுதல் மட்டுமே என்று சொன்னால்... நீ மின்னுதல் என்ற தோற்றத்தையே பார்க்கிறாய். சரியா? உண்மையில் பயிற்சி செய்தாயா அல்லது கவனம் செலுத்தினாயா, வெறும் ஒரு வாக்கியத்தை வெறும் பேச்சாகச் சொல்லி விடாமல்... “கோடை இல்லை” என்று சொன்னால், நீ சூடு, ஈரப்பதம் போன்றவற்றை அனுபவிக்கிறாய். அதாவது கட்டமைப்பை ஊடுருவிப் பார்க்கிறாய்; ஆனால் வெறும் சிந்திக்க முடியாது. “கார் இல்லை” என்று சொன்னால், நான் காரைத் தொடுகிறேன்... அது என்ன... நிறம்... தோல்... சக்கரங்கள்... நீ தொடர்ந்து எப்போதும் அதற்குள் இருந்தால் என்ன நடக்கும்? நீ பொருளையும் நிகழ்வுகளையும் பகுத்து கரைத்தல் பற்றி பேசுகிறாய்; நான் உனக்கு சொல்வது, நீ ஊடுருவிப் பார்த்தால் என்ன நடக்கும்... நீ வெறும் சிந்தித்தால் புரியாது...
Soh Wei Yu: எல்லாமும் வெறும் உயிர்ப்பான தன்னிச்சையான உடனிருப்பு (Presence); அறிபவர் அல்லது அறியப்படும் பொருள் இல்லை. நான் திடமான பொருட்களைப் பார்க்கவில்லை; மின்னும் உயிர்ப்பான நிறங்களைப் பளிச்சென்ற வெறுமையான உடனிருப்பு (Presence) ஆகவே பார்க்கிறேன். ஒலிகள், உணர்வுகள் முதலியனவும் அப்படியே.
John Tan: ஆம். பின்னர் அது உணர்வுகள் அல்லது தோற்றங்களையே எவ்வளவு ஆழமாக அனுபவிக்கிறாய் என்பதிலிருக்கிறது.
TD Unmanifest
இது மிகவும் உதவிகரமாக உள்ளது, நன்றி. நான் இப்போது நடைப்பயணத்திலிருந்து திரும்பி, இச்சுட்டிகளைப் பயன்படுத்தி சுட்டிக்காட்டப்படுவது என்ன என்பதை உணர்ந்து பார்த்தேன். பொருட்களை பகுத்து கரைத்துப் பார்ப்பதில் அதிகம் கவனம் செலுத்தி, நேரடி உயிர்ப்பை உணரவும் பார்க்கவும் தவறிவிட்டேன். Soh, மிகவும் நன்றி; John Tan அவர்களுக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவிக்கவும்.
வெறுமை குறித்து Kyle Dixon
“சுயஇயல்பு (svabhāva) என்பது பண்புகளைத் தாங்கும் மையப் பொருள் போன்றது. உயரமானது, உருளையானது, மரத்தால் ஆனது, பழுப்பு நிறமுடையது போன்ற பண்புகளை உடைய தொலைபேசி கம்பம் போல. சுயஇயல்பு (svabhāva) என்பதைப் பார்க்குதல் என்பது அந்தத் தொலைபேசி கம்பத்தை இந்தப் பண்புகளைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கும் ஒரு மையப் பொருளாகப் பார்ப்பது.
வெறுமையை மெய்யுணர்தல் என்பது, இப்பண்புகளை உடைய எந்த மையப் பொருளும் இல்லை; பண்புகள் மட்டுமே உள்ளன; மையத்தில் மையப் பொருள் இல்லாதபோது, அந்தப் பண்புகளும் பண்புகளாக இருப்பதை நிறுத்துகின்றன என்ற அனுபவப்பூர்வ அறிதல். அங்கே மையப் பொருள் இல்லை; தூரத்திலோ ஒரு இடத்திலோ அமர்ந்திருக்கும் பொருள் இல்லை.
வெறுமை என்பது உண்மையில் சுயஇயல்பு (svabhāva) இல்லாமையே; ஆனால் நான்குமுனை (catuskoti) தத்துவத்தில் இரண்டாம் நிலையாகச் சொல்லப்படும் உண்மையான இல்லாமை அல்ல. தொடக்கத்திலிருந்தே எந்த மையப் பொருளும் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை என்ற மெய்யுணர்தலே அது.
அது இல்லாமையா? ஒரு வகையில், இருப்பதாகக் கண்டறியக்கூடிய எந்த மையப் பொருளும் இல்லை; அந்த மையப் பொருள் எப்போதுமே ஒரு தவறான கற்பனையே. ஆனால் முதலில் ஒருபோதும் எழாத ஒன்று உண்மையில் இருப்பின்மையை எப்படிக் கொண்டிருக்க முடியும்? இவ்வாறு தான் எல்லைகளிலிருந்து விடுதலை நிறுவப்படுகிறது.”
- Kyle Dixon, 2022
Kyle Dixon எழுதியது:
“நடுத்தர வழி என்பது உண்மையில் இருப்பு மற்றும் இல்லாமை பற்றிய தவறான கருத்துக்களிலிருந்து விடுதலை. பொருள்கள் இருக்கின்றன என்று பிடித்துக் கொள்வது (அவை நிபந்தனைப்பட்டவையாக இருந்தாலும் நிபந்தனையற்ற நிகழ்வுகளாக இருந்தாலும்) சாச்வதவாதம்; பொருள்கள் இல்லை என்று பிடித்துக் கொள்வது (நிபந்தனைப்பட்டவையாக இருந்தாலும் நிபந்தனையற்றவையாக இருந்தாலும்) நிஹிலிசம். உச்சேதவாதம் என்பது இருந்த ஒன்று இல்லாமையாகிறது என்ற நம்பிக்கை.
இந்தப் பல எல்லைகளையும் தவிர்ப்பதற்கான வழி வெறுமை: அதாவது (i) உள்ளார்ந்த இருப்பின் இல்லாமை, (ii) எல்லைகளிலிருந்து விடுதலை, (iii) எழுச்சியின் இல்லாமை [எழாமை], (iv) சார்ந்த இணை-எழுச்சி. இவ்வெல்லா வரையறைகளும் ஒரே பொருளுடையவை.
சார்ந்த எழுச்சிதான் பரமார்த்தப் பார்வையின் மெய்யுணர்தலுக்கு இட்டுச் செல்லும் சரியான சம்விருதி பார்வை; அந்தப் பரமார்த்தப் பார்வையே வெறுமை. பலர் வெறுமையை எதிர்மறை பார்வை எனத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்; ஆனால் அது இருப்பு, இல்லாமை, இரண்டும், இரண்டுமல்ல ஆகிய எல்லைகளைத் தவிர்க்கும் சரியான நடுவழிப் பார்வை.
மொத்தத்தில் இந்தத் தலைப்பை ஐந்து வயது குழந்தைக்குச் சொல்வது போல எளிமைப்படுத்த வழியில்லை; நீங்கள் கேள்விகள் கேட்கவே வேண்டும். புரிந்துகொண்டால் எளிது; ஆனால் மிக, மிகச் சிலரே சார்ந்த எழுச்சியை உண்மையில் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.
சார்ந்த எழுச்சியைப் பற்றிய கலந்துரையாடலுக்காக நான் முன்பு எழுதிய சிலவற்றின் தொகுப்பு இதோ:
சார்பற்ற எழுச்சியின் பொதுவான வரையறை: பொருட்கள் தங்கள் சொந்த இருப்பு அல்லது சாரம் [svabhāva] அல்லது சுயம் [ātman] உடையவை என்ற எண்ணமே அது. ஏதேனும் ஒன்று சார்பின்றி எழுந்ததாக இருக்க வேண்டுமானால் அது நிபந்தனையற்றதாகவும், சார்பற்றதாகவும், காரணமற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்; ஆனால் புத்தமதக் கண்ணோட்டத்தில் இது இயலாததாகக் கருதப்படுகிறது. வெறுமைக்கான சரியான சம்விருதி பார்வை சார்ந்த எழுச்சி; ஆகவே பொருட்கள், நபர்கள், இடங்கள், விஷயங்கள் முதலியவை இருக்க வேண்டுமானால் அவை காரணங்களையும் நிபந்தனைகளையும் உடையவையாக இருக்க வேண்டும். அதாவது அந்தக் காரணங்கள் மற்றும் நிபந்தனைகளிலிருந்து பிரிந்து அவற்றைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. நிபந்தனைகள் நீங்கினால் பொருள் நீடிப்பதில்லை.
முன்னோர் தேர்ந்த சாதகர்கள் கூறியதாவது: ஒரு பொருள் காரணங்களால் மட்டுமே எழுகிறது, நிபந்தனைகளால் நிலைகொள்கிறது, காரணமும் நிபந்தனையும் இல்லாதபோது நிலைக்க முடியாது என்றால், அந்தப் பொருள் இருப்பதாக எப்படி சொல்ல முடியும்? ஒரு பொருள் உள்ளார்ந்த முறையில் இருக்க வேண்டுமானால், அது தன்னிலேயே நிலைத்திருக்க வேண்டும்; காரணங்கள் மற்றும் நிபந்தனைகள், பண்புகள், குணங்கள், கூறுபாகங்கள் ஆகியவற்றைச் சாராமல் இருக்க வேண்டும். ஆனால் இக்காரணிகளைச் சாராத உள்ளார்ந்த பொருள் எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியாது; இதன் விளைவாக, இக்காரணிகளுக்குள்ளும் உள்ளார்ந்த பொருள் எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியாது. பொருள் ‘தானே’ கண்டறிய முடியாதது. பதிலாக, பெயரிடப்பட்ட கூறுகளின் தொகுப்பை மட்டுமே காண்கிறோம்; அவை தமக்குப் புறம்பாக வேறு எதையும் உண்மையில் உருவாக்குவதில்லை. மேலும், உள்ளார்ந்த பொருள் இல்லையெனில், உள்ளார்ந்த பகுதிகள், பண்புகள், குணங்களும் இருக்க முடியாது; ஆகவே அந்தப் பகுதிகளும் உள்ளார்ந்து நிர்ணயிக்கப்படாத வெறும் பெயரிடல்களே. எனவே பொருள் என்பது பயனுள்ள சம்விருதி பெயரிடல் மட்டுமே; அதன் செல்லுபடித்தன்மை அதன் செயல்திறனால் அளவிடப்படுகிறது. அந்த சம்விருதி பெயருக்கு அப்பால், அதன் அடித்தளமாக உள்ளார்ந்து இருக்கும் பொருள் எதையும் காண முடியாது.
சார்ந்த எழுச்சி ஒரு வகை மறைமுகமான பரஸ்பர சார்பைச் சுட்டுகிறது: நிபந்தனைப்பட்ட “விஷயம்” என்று கருதப்படுவது, பிற நிபந்தனைப்பட்ட விஷயங்களைத் தவறாகப் பார்ப்பதிலிருந்து மறைமுகமாக மட்டுமே எழுகிறது; எனவே ஒவ்வொரு “விஷயமும்” ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுக்கொன்று மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் காரணமும் விளைவும் ஆகும். சார்ந்த எழுச்சி என்றால் உண்மையிலேயே நிறுவப்பட்ட விஷயங்கள் மற்ற உண்மையாக உள்ள விஷயங்களை சார்ந்து இருக்கின்றன என்ற நிலை அல்ல; உதாரணமாக, உண்மையான பொருட்கள் இருக்கின்றன, அவை உண்மையில் பகுதிகளால் கட்டப்பட்டுள்ளன, அவை அணுக்கள் போன்ற சிறிய பகுதிகளால் ஆனவை என்று கொள்ளுதல். இது சார்ந்த எழுச்சியைப் பார்க்கும் ஒரு வழி தான்; ஆனால் இது மிகவும் கச்சையான, யதார்த்தவாத அல்லது சாரவாத பார்வையாகக் கருதப்படும். அது பொருட்களில் சொந்த இருப்பு அல்லது சாரம் உள்ளது என்ற உணர்வை நுட்பமாக ஊக்குவிக்கும். அதற்கு பதிலாக, சார்ந்த எழுச்சி சுட்டுவது: எந்தப் பொருளுக்குப் பொருத்தப்படும் பலவித சம்விருதி பண்புகளிலிருந்து பிரிந்தோ அவற்றுக்குள்ளோ உள்ளார்ந்த பொருள் எதையும் காண முடியாது என்பதே. மறுபுறம், அந்தப் பொருட்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் பல்வேறு பண்புகளுடனான தொடர்பிலோ, அல்லது அவற்றுடனான உறவுக்குள்ளோ, உள்ளார்ந்த பொருள் எதையும் காண முடியாது. ஏனெனில் ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றுடன் மாறுபடுத்திப் பார்க்கப்படும் போதுமே செல்லுபடியாகும்; ஒன்றில் உள்ளார்ந்த இருப்பின்மை கண்டறியப்படும் போது, மற்றொன்றின் செல்லுபடியும் அதனுடன் பாதிக்கப்படும். நமது அனுபவங்கள் ஆதாரமற்ற ஊகங்களால் அமைந்த பரஸ்பர சார்ந்த சம்விருதி கட்டமைப்புகள் மட்டுமே.
இவ்வாறு, பொருள் “தானே”, சாரமிக்க மைய “விஷயம்” எனப் பார்த்தாலும், கண்டறிய முடியாதது. பதிலாக, பெயரிடப்பட்ட கூறுகளின் தொகுப்பையே காண்கிறோம்; அவை தமக்குப் புறம்பாக வேறு எதையும் உருவாக்குவதில்லை. மேலும் உள்ளார்ந்த பொருள் இல்லையெனில் உள்ளார்ந்த பகுதிகள், பண்புகள், குணங்கள் ஆகியவையும் இருக்க முடியாது என்பதால், அந்தப் பகுதிகளும் உள்ளார்ந்து நிர்ணயிக்கப்படாத வெறும் பெயரிடல்களே.
உதாரணமாக, ஒரு மேசை உண்மையில் உள்ளார்ந்து இருக்கிறதெனில், அதாவது அது சார்பற்றதாக இருக்கிறதெனில், அதன் மாறுபட்ட பண்புகளைச் சாராமல் அந்த மேசையை நாம் கண்டுபிடிக்க முடியும். மேசை பார்த்தறியப்படுவதைச் சாராமலும், அதன் நிறம் அல்லது மேற்பரப்புத் தன்மை, அதன் பகுதிகள், அதன் பெயரிடல், சுற்றுப்புறம் முதலியவற்றைச் சாராமலும் இருக்க முடியும். அதேபோல், கவனிப்போ — அல்லது நனவுணர்வோ — உண்மையாக இருந்தால், மேசையைப் பற்றிய புலனறிதல், சுற்றுப்புறச் சூழல் முதலியவற்றிலிருந்து பிரிந்து அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். மேசை உண்மையில் ‘இருக்கும்’ அல்லது உடைய அத்தியாவசியமான, ‘மைய’ இயல்பு எதுவும் இல்லை; நனவுணர்வு உட்பட எல்லாவற்றிற்கும் இதே பொருந்தும்.
அறியாமையால் பாதிக்கப்பட்ட உயிர்களுக்கு, கருத்துச் சுமத்தலும் சம்விருதி மொழியும் உண்மையான நபர்கள், இடங்கள், விஷயங்கள் முதலியவற்றைச் சுட்டுவதாகத் தவறாகக் கொள்ளப்படுகிறது. அறியாமை நீங்கும்போது, சம்விருதி மொழியைப் பயன்படுத்தும் சுதந்திரம் உண்டு; இருப்பினும் அது குழப்பம் உருவாக்காது, ஏனெனில் ஞானம் அறியாமையை அது என்னவோ அப்படியே நேரடியாக அறிகிறது. புத்தமதத்தில் சம்விருதி பயன்பாடு தொடர்புக்கான கருவியாக அனுமதிக்கப்படுகிறது; ஆகவே John Doe, Mary Smith, மரங்கள், கற்கள், கார்கள் ஆகியவை பெயரிடல்களாக இருக்கலாம். சம்விருதி பயன்பாடு தன்னையேத் தவிர வேறொன்றையும் சுட்டாத பயனுள்ள கருவி மட்டுமே. சம்விருதி சத்தியம் சார்பானது — சொற்கள், கருத்துக்கள், எண்ணங்கள், நபர்கள், இடங்கள், விஷயங்கள் முதலியவை — இதற்கு மாறாக பரமார்த்த சத்தியம் உள்ளது; அதுவே வெறுமை.
“நிபந்தனைப்பட்ட” என்ற வகைக்குள் வரும் எல்லா தோன்றும் நிகழ்வுகளும் — அதாவது இருப்பு, இல்லாமை, இரண்டும், இரண்டுமல்ல ஆகிய நான்கு எல்லைகளில் ஒன்றோ அதற்கு மேற்பட்டதோடு பொருந்துபவை — சார்ந்து எழுகின்றன. காரணங்களையும் நிபந்தனைகளையும் சார்ந்து எழாத நிகழ்வு என்பதே இல்லாததால் இது அப்படியே என்பதை அறிகிறோம்.
“சார்ந்து இணைந்து எழுவது எதுவோ,
அது வெறுமை என்று விளக்கப்படுகிறது.
அது சார்ந்த பெயரிடலாக இருப்பதால்,
அதுவே நடுவழி.
சார்ந்து எழாத ஒன்று,
அப்படிப்பட்ட ஒன்று இல்லை.
ஆகவே வெறுமையற்ற ஒன்று
இல்லை.”
-- Nāgārjuna”
ஒருவரின் கேள்விக்கு பதிலாக Soh மேற்கோள் காட்டினார்:
“நடுப்பார்வையைப் பின்பற்றி, Tsong-kha-pa, Nāgārjuna அவர்களின் Yuk-tisastika மற்றும் Candrakirti அவர்களின் Yuktisastika-vrtti ஆகியவற்றை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.
Nagarjuna:
சார்பில் எழுவது பிறக்கவில்லை;
அது யதார்த்தத்தை அறிந்த உன்னத ஞானியான புத்தரால் அறிவிக்கப்பட்டது.
Candrakirti:
(யதார்த்தவாத எதிர்ப்பாளர் கூறுகிறார்): (நீங்கள் சொல்வதுபோல்) சார்ந்து எழும் எந்தப் பொருளும் கூட பிறக்கவில்லை என்றால், (மத்யமிகர் [Madhyamika]) அது பிறக்கவில்லை என்று ஏன் சொல்கிறார்? ஆனால் (இந்தப் பொருள்) பிறக்கவில்லை என்று சொல்ல உங்களுக்கு (மத்யமிகர்) காரணம் இருந்தால், அது “சார்ந்து எழுகிறது” என்று சொல்லக் கூடாது. ஆகவே, பரஸ்பர முரண்பாடு காரணமாக, (நீங்கள் சொன்னது) செல்லுபடியாகாது.)
(மத்யமிகர் இரக்கமிகு வியப்புரையுடன் பதிலளிக்கிறார்:)
அய்யோ! உங்களுக்கு காதுகளோ இதயமோ இல்லாததால் எங்களுக்கு கடுமையான சவாலை வீசியுள்ளீர்கள்! பிரதிபலித்த உருவம் போல, சார்ந்து எழும் எதுவும் சுயஇருப்பின் காரணமாக எழுவதில்லை என்று நாம் சொல்வதான அந்த வேளையில், (எங்களுடன்) வாதிடுவதற்கான வாய்ப்பு எங்கே!” - Calming the Mind and Discerning the Real: Buddhist Meditation and the Middle View இலிருந்து பகுதி
ஒலி மட்டுமே உள்ளது
Geovani Geo எழுதியது:
நாம் ஒரு ஒலியைக் கேட்கிறோம். உடனே, ஆழமாகப் பதிந்த மனப் பழக்கநிலை “கேட்டல்” என்று சொல்கிறது. ஆனால் அங்கே ஒரு தவறு உள்ளது. ஒலி மட்டுமே உள்ளது. இறுதியில், கேட்பவனும் இல்லை, கேட்டலும் இல்லை. மற்ற எல்லா புலன்களுக்கும் இதே. மையப்படுத்தப்பட்ட, விரிவாக்கப்பட்ட, அல்லது பூஜ்ய-பரிமாண உள்ளார்ந்த புலனுணர்பவன் அல்லது அறிபவன் என்பது மாயை.Thusness/John Tan:
மிக நன்று.
இரு செய்யுள்களும் தெளிவாக உள்ளன என்று பொருள்.
கேட்கையில், கேட்பவன் இல்லை.
கேட்கையில், ஒலி மட்டுமே. கேட்டல் இல்லை.
குறிச்சொற்கள்: அனாட்டா, Geovani Geo
John Tan 2022-இல் எழுதினார்,
“.....
எண்ணங்களின் எடை -- பகுதி 1
தியானித்து ஆராயும்போது, நமது தியானாராய்ச்சியை வெறும் மனத் தர்க்கப் பயிற்சியாக மட்டும் விடாதீர்கள். உதாரணமாக:
தோன்றுவது “உள்ளே” அல்ல, “வெளியே”யும் அல்ல. “உள்ளத்தன்மை” என்ற கருத்து “வெளித்தன்மை” என்ற கருத்தைச் சார்ந்துள்ளது; இரண்டும் இல்லையெனில், இரண்டுமல்ல என்ற உணர்வும் எழ முடியும். ஆகவே இவ்விரு கருத்துகளும் வெறும் சம்விருதியானவை; அவை சார்ந்து எழுகின்றன.
நமது தியானாராய்ச்சி இத்தரத்தில் மட்டும் இருக்க விடாதீர்கள். அப்படிச் செய்தால், அதிகபட்சம் சுதந்திரம் மனத் தரத்தில் மட்டுமே இருக்கும் -- வெறும் தெளிந்த, தூய, சுத்தமான நிலை. கருத்தாக்கங்கள் மனத்தை எவ்வாறு பெருக்குகின்றன என்ற உள்நோக்கு எழலாம்; இருந்தாலும் அது வெறும் கவனப் பயிற்சியிலிருந்து வேறுபடாது.
ஆனால் மேலும் சென்று, நமது உணர்வுகள், எண்ணங்கள், மணங்கள், நிறங்கள், சுவைகள், ஒலிகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புகொண்டு கேளுங்கள்:
“எண்ணங்கள் நமது தலைக்குள் அல்ல, வெளியிலும் அல்ல என்று சொல்வதில் நாம் என்ன அர்த்தம் கொள்கிறோம்?”
இதனை ஊடுருவிப் பார்ப்பது இன்னும் மிக ஆழமானது. அது நிகழ்நேர வாழ்வனுபவமாக ஆழமான மாயைபோன்ற உணர்வையும் மறைமயமான வியப்பையும் தரும்.
.....
எண்ணங்களின் எடை -- பகுதி 2
எண்ணங்கள் எவ்வளவு கனமானவை?
அவற்றின் வேர்கள் எங்கே?
ஆன்மீக வட்டாரங்களில் “‘நான்’ (‘I’) என்பது வெறும் எண்ணம்” அல்லது “எண்ணம் வெறுமையும் விசாலமும்; அதற்கு எடை அல்லது வேர் இல்லை” போன்ற சொற்றொடர்களைக் கேட்பது அபூர்வமல்ல.
“எண்ணங்களின்” வேரற்ற தன்மை மற்றும் வெளி போன்ற இயல்பு சுட்டிக்காட்டப்படவேண்டும்; ஆனால் அதனால் “எதையாவது” ஊடுருவிப் பார்த்துவிட்டோம் என்று தவறாக நினைக்கக் கூடாது; ஆழமாகப் பதிந்த “நான்” மற்றும் “எனது”, “உடல்” மற்றும் “மனம்”, “இடம்” மற்றும் “காலம்” போன்ற கருத்தாக்க எண்ணங்களை வேரறுத்துவிட்டோம் என்று சொல்லவே வேண்டாம்.
ஆகவே நாணயத்தின் மறுபக்கத்துக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். “எண்ணங்கள்” கருந்துளை போல (ஊசி துளை அளவு, நட்சத்திர எடை) ஆச்சரியமான கனமுடையவை; அவை சுமக்கும் கருத்தாக்கங்களின் “வேர்கள்” நமது முழு இருப்பையும் எங்கும் ஊடுருவுகின்றன.
எண்ணங்களின் “வேர்கள்” எங்கும் காணப்படவில்லை என்பதன் அர்த்தம், அவை எங்கு வேண்டுமானாலும், எங்கும், மூன்று காலங்களிலும் பத்து திசைகளிலும் காணப்படலாம் என்பதும்கூட -- நவீன சூழலில், பலப் பிரபஞ்சங்களின் வேறு வேறு காலவரிசைகளில். வேறுவார்த்தையில், “இது எழுகிறது, அது எழுகிறது.”
.....
அனாட்டாவில், சுயத்தை மனக் கட்டமைப்பு என ஊடுருவிப் பார்க்கிறோம்; ஒருவர் சுயத்திலிருந்து எல்லா நிகழ்வுகளும் அவற்றிடையேயான உறவுகளும் வரை, எல்லா மனக் கட்டமைப்புகளிலிருந்தும் தன்னை விடுவிக்கும், கட்டமைப்புகளைப் பகுத்து களைக்கும் பயணத்தில் செல்கிறார்.
ஆனால் சார்ந்த எழுச்சியைப் பார்க்கும்போது, எதுவும் நீக்கப்படுவதில்லை.
கருத்தாக்கம் நீடிக்கிறது, பகுதிகள் நீடிக்கின்றன, காரண-விளைவு நீடிக்கிறது, சுயம் நீடிக்கிறது, பிறர் நீடிக்கிறார்கள்... எல்லாம் நீடிக்கிறது; “சாரம்” பற்றிய தவறான பார்வை மட்டும் விடப்படுகிறது.
அவை சாரமுடையவையாக இருக்கின்றன என்று பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவை சார்ந்து எழுகின்றன என்றும் சார்ந்து எழுவது அனைத்தும் நான்கு ஜோடி எல்லைகளிலிருந்து (Nāgārjuna அவர்களின் எட்டு நிராகரிப்புகள்) விடுபட்டது என்றும் இப்போது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
சார்ந்த எழுச்சியும் வெறுமையும் புரியாமல் இருந்தால், எல்லா கருத்துப் புனைவுகளிலிருந்தும் விடுபட்ட தன்னிச்சையான பூரணநிலை திரிபடையும்.”
மேலும் பார்க்கவும்: https://www.awakeningtoreality.com/2013/04/daniel-post-on-anattaemptiness.html (குறிப்பு: இதில் வெறுமையின் இரண்டு அம்சங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை என்ன என்று சொல்ல முடியுமா?)
John Tan மேலும் எழுதினார்: “தனி செய்பவரும் அடித்தளச் சாரமும் அற்ற பார்வையைப் பற்றி பேசும்போது, அதன் தர்க்கரீதியான விளைவுகளை தனிச்சாரம் கொண்ட திடமான ஒன்றை முன்வைக்காத கோணத்தில் தெளிவாக அறிய வேண்டும்; தனிச்சாரம் கொண்ட திடமான ஒன்று உள்ளது என்று கொள்ளும் கண்ணோட்டத்திலிருந்து அல்ல.
இந்த உறுதியான தர்க்க அடித்தளத்தின் ஆதரவின்றி அனுபவங்களை மிக அதிகமாக வலியுறுத்துவது, குறிப்பாக நவீன உலகில், பெரிய தடையாகும். உங்களைத் திறப்பதில் நீங்கள் மிகவும் தூரம் செல்ல முடியாது.
இதன் பொருள்: வெறுமையையோ உள்ளார்ந்த இருப்பின்மையையோ வெறும் கோட்பாட்டு முன்னியல்பாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது; மாறாக, தோன்றுவது இவ்வாறு இவ்வாறு என்றால் அது தர்க்கரீதியாக நிலைக்காது என்பதைத் தெளிவாகப் பார்க்க வேண்டும்.
நம்பிக்கையால் அல்ல, குறைபாடற்ற தர்க்கத்தால் புரியும் வரை, உங்கள் எல்லா அனுபவங்களையும் உங்கள் எல்லா தர்க்கத்தையும் ஆராய்ந்து, அதை நேரடி அனுபவத்தால் உறுதிப்படுத்துங்கள்.
பின்னர் மனம் தன்னையே விடுவிக்க முடியும்.”
இந்தக் கட்டுரையைப் படித்த பின் வெறுமையை மேலும் ஆராய்வதற்காக, இந்த இணைப்புகளிலுள்ள அனைத்தையும், அவற்றுள் இணைக்கப்பட்டுள்ள மற்ற கட்டுரைகளையும் படித்து தியானிக்க நான் மிகவும் பரிந்துரைக்கிறேன்:
அனாட்டாவிற்குப் பிந்தைய ஆலோசனைகளின் தொகுப்பு
John Tan அவர்களின் YouTube வீடியோக்கள் மற்றும் ஆடியோக்கள்: சார்ந்த எழுச்சி மற்றும் வெறுமையின் ஒன்றிணைவு
புதுப்பிப்பு, 2024 — Soh: ஆற்றல் சமநிலையின்மைகளைத் தவிர்த்தல்
https://www.awakeningtoreality.com/2024/02/avoiding-energy-imbalances.html
Soh:
அனைவருக்கும் முக்கியமான செய்தி.
அனாட்டாவின் இரண்டு செய்யுள்களும் இதனுடன் தொடர்புடையவை: https://www.awakeningtoreality.com/2021/06/pellucid-no-self-non-doership.html
இரண்டு செய்யுள்களும் ஏன் முக்கியம்
[8:40 PM, 6/9/2021] John Tan: 1. ஜோக்சென் மரபில் “தன்னிச்சையான உடனிருப்பு (spontaneous presence)” என்ற சொற்றொடர் உள்ளது. ஜோக்சென் மரபில் அதன் துல்லியமான அர்த்தம் எனக்குத் தெரியாது; ஆனால் அந்தச் சொற்றொடர் இரண்டு செய்யுள்களின் இரண்டு அனுபவங்களோடு நெருக்கமாக தொடர்புடையது:
1. செய்பவர்-தன்மையின்மை = தன்னிச்சை
2. உடனிருப்பாக (Presence) வெறும் தோற்றங்கள்
Soh:
இரு அம்சங்களையும் பற்றி நான் (Soh) இங்கே எழுதியிருப்பதை நீங்கள் பார்ப்பீர்கள்: https://www.awakeningtoreality.com/2021/04/why-awakening-is-so-worth-it.html
இங்குள்ள https://www.awakeningtoreality.com/2009/03/on-anatta-emptiness-and-spontaneous.html என்ற கட்டுரையில் கூறப்பட்ட அனாட்டாவின் இரண்டாம் செய்யுளின் மெய்யுணர்தல் இல்லையெனில், AtR வரையறையில் அது உண்மையான சுயமின்மை (anātman) மெய்யுணர்தலாகக் கருதப்படாது. தொடர்புடையவை: https://www.awakeningtoreality.com/2021/06/pellucid-no-self-non-doership.html, https://www.awakeningtoreality.com/2018/07/i-was-having-conversation-with-someone.html, https://www.awakeningtoreality.com/2019/02/the-transient-universe-has-heart.html, https://www.awakeningtoreality.com/2023/05/nice-advice-and-expression-of-anatta-in.html
சுயமின்மையை மெய்யுணர்ந்ததாகச் சொல்வோர் 99% நேரங்களில் செய்பவர்-தன்மையின்மை அம்சத்தையே அனுபவித்திருப்பார்கள்; உண்மையான இருமையற்ற சுயமின்மை (anātman) மெய்யுணர்தல் அல்ல என்று நான் குறிப்பிட்டுள்ளேன். மேலும் பார்க்கவும்: https://www.awakeningtoreality.com/2020/04/different-degress-of-no-self-non.html
ஆயிரக்கணக்கான நபர்களுடன் நடந்த கலந்துரையாடல்களிலிருந்து எனது அனுபவத்தின் அடிப்படையில், உள்ளும் வெளியும் வேறுபாடு இல்லை, அல்லது சுயம் இல்லை என்று இருமையின்மையை அறிந்ததாகக் கூறுவது, அவசியமாக சுயமின்மை (anatman) பற்றிய உண்மையான மெய்யுணர்தல் அல்லது உண்மையான இருமையற்ற அனுபவம் அல்லது உள்நோக்கு என்பதைக் குறிக்காது என்று கண்டுள்ளேன். பல நேரங்களில், தானும் அதேபோன்ற புரிதல் நிலையை அடைந்துவிட்டதாக எண்ணிக்கொண்டு, அந்த நபர் குறிப்பிட்ட குழுமொழியை வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்வதோ அல்லது பிறரைப் பின்பற்றுவதோ இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையில், அவர்களின் அனுபவம் உண்மையான இருமையற்ற அனுபவம் அல்லது உள்நோக்கு அல்ல; தனிப்பட்ட தன்மையின்மை மற்றும் செய்பவர் இல்லாத உணர்வு மட்டுமே இருக்கலாம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசான் அனாட்டாவை மெய்யுணர்ந்தாரா என்று நான் (Soh) ஒருமுறை John Tan அவர்களைக் கேட்டேன்; அதற்கு John பதிலளித்தார்: “ஒருவருடைய ஒளிர்வுக்கான உறுதிப்படுத்தல் இல்லை; தோற்றங்களை ஒருவருடைய ஒளிர்வாக அறிதல் இல்லை; சம்விருதி கட்டமைப்புகள் எவ்வாறு (Soh: ஊடுருவிப் பார்க்கப்பட்டு விடுவிக்கப்படுகின்றன) என்பதற்கான தெளிவான சுட்டுதல் இல்லை. ஆகவே அந்த முடிவுக்கு உன்னை எது கொண்டு சென்றது?”
மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசானின் எழுத்துகளைப் பற்றி கருத்துரைக்கும்போது, John Tan எழுதினார்,
“‘மனம் பெரும் பூமியே’ (‘Mind is the great earth’) என்று சொன்னால், முதல் படி, இன்னொரு படி முன்னேறுவதற்கு முன் மனம் என்ன என்பதைப் புரிந்து சுவைக்க வேண்டும்.
போதனை மனம் என்ன என்பதைப் போதித்து, அதைச் சுவைக்க வழிகாட்டவில்லை என்றால், அது அழகான பேச்சும் ஆடம்பரமான உரையும் மட்டுமே.
அடுத்து ‘பெரும் பூமி’ (great earth) என்றால் என்ன என்பதைச் சுட்ட வேண்டும். இந்த ‘பெரும் பூமி’ எங்கே? மண், தரை, பூ, காற்று, கட்டிடங்கள், அல்லது சம்விருதி உலகா?
பின்னர் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் டோட்டல் எக்சர்ஷன் (Total Exertion) என்ன என்பதைப் பற்றி பேச வேண்டும்.
பின்னர் மனம் மற்றும் டோட்டல் எக்சர்ஷன் (Total Exertion) என்பதன் ஒருங்கிணைவு; அதுவே +A.”
ஆனால் இதனால் அனாட்டாவின் இரண்டாம் செய்யுள் முதல் செய்யுளை விட முக்கியமானது என்று பொருள் இல்லை. உண்மையில், அனாட்டாவின் இரண்டாம் செய்யுளை மெய்யுணர்ந்து, அறிபவர்-செயல்-அறியப்படும் பொருள் என்ற முன்மாதிரியைத் தாண்டி எல்லாத் தோற்றங்களாகப் பளிங்குத் தெளிவான ஒளிர்வு வெளிப்பட்ட பின், முதல் செய்யுளை ஆழமாக ஊடுருவுவது அவசியம். John Tan சொன்னபடி, ஒருவர் எப்போதும் உடனிருப்பை [அனாட்டா (anatta) மெய்யுணர்தலுக்குப் பிந்தைய] மட்டும் வலியுறுத்தாமல், அந்த ஒளிர்வின் இயல்பை வலியுறுத்த வேண்டும். அதுபோல, அனாட்டா பற்றி மக்களிடம் பேசும்போது, அந்த ஒளிரும் உடனிருப்பு பற்றி மட்டும் பேசாமல், செய்பவர்-தன்மையின்மை பற்றியும் பேச வேண்டும்.
தெளிவாகச் சொல்வதானால், ஒளிர்வு தன்னளவில் பிரச்சினையல்ல. பிரச்சினை என்பது ஒளிர்வுடன் உள்ள முதிராத உறவோடு கூடிவரக்கூடிய நுட்பமான சுயப்படுத்தல், சுருக்கம், மிகை-கவனம் அல்லது திடப்படுத்தல். அனாட்டாவின் இரண்டு செய்யுள்களும் ஒன்றாக முதிரும்போது, ஒளிர்வு முயற்சியற்றது, தன்னாக எழுவது, வெறுமையானது என்று அறியப்படுகிறது; இது அனுபவத்தை ஒருமுகப்படுத்த, பற்றிக்கொள்ள, தீவிரப்படுத்தும் போக்கை இயல்பாகத் தளர்த்துகிறது.
செய்பவர்-இன்மை, முயற்சியின்மை, மற்றும் டோட்டல் எக்சர்ஷன் (Total Exertion)
எல்லாம் செய்பவர் அல்லது தனி செய்பவர் இன்றி, சுவாசமும் இதயத் துடிப்பும் போல இயல்பாகத் தானாக எழுகிறது. இதனை முழுமையாக ஊடுருவிப் பார்த்து, முற்றிலும் தன்னிச்சையாகவும் முயற்சியற்றதாகவும் இருந்து, விடுவித்துக்கொண்டே இருங்கள். இயற்கை ஒளிர்வு முற்றிலும் முயற்சியற்றது; சிறிதளவு முயற்சிகூட தேவையில்லை. சுயமின்மை (anatman) மற்றும் வெறுமை குறித்த ஆழ்ந்த உள்நோக்கு உங்களை சுய-விடுதலையும் தன்னிச்சையான பூரணநிலையையும் நோக்கி கொண்டு சென்று, முயற்சி என்ற நோயையும், ஒளிர்வின் மீது கொள்ளும் நுட்பமான மிகைக் கவனம் அல்லது பற்றுதலையும் கரைக்கட்டும். John Tan முன்பும் சொன்னபடி, ஒளிர்வை மிகையாக வலியுறுத்தாமல் இருப்பது முக்கியம் (இல்லையெனில் ஆற்றல் சமநிலையின்மையின் அசௌகரிய விளைவுகள் ஏற்படலாம்); அது முதல் செய்யுளின் செய்பவர் இல்லாத தன்மையுடன் முழுமையடைய வேண்டும். மேலும் அவர் கூறியது: இருமையற்ற அனுபவத்திற்குப் பிறகு ஒருவரின் பயிற்சி தளர்வாகவும் திறந்ததாகவும், திடச்சாரமற்றதாகவும் சுதந்திரமாகவும் இருக்க வேண்டும் -- இயல்பாகவும் திறந்ததாகவும், இலகுவாகவும் தளர்வாகவும் முயற்சியற்றதாகவும் இருந்து, பின்னர் முயற்சியற்ற தன்மையைத் தியானாராய்ச்சி செய்ய வேண்டும். இந்தத் திறந்த தன்மையும் தளர்வும் பயிற்சியில் ஒரு தொடர்ச்சியான உந்தமாக வளர வேண்டும். மேலும் John Tan சொன்னபடி, செய்பவர்-இன்மைக்கும் டோட்டல் எக்சர்ஷன் (Total Exertion) என்பதற்கும் இடையிலான உறவை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் -- சூழ்நிலைகளின் முழுத்தொகுதியே முழுமையாகச் செயற்பட அனுமதித்தல். நாணயத்தின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, இது ஒளிர்வின் முழுமையான “முயற்சியற்ற தன்மை”; மறுபக்கத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, இது நிபந்தனைகளின் முழுத்தொகுதியின் முழுச் செயற்பாடு.
Satsang Nathan வீடியோக்கள் அனாட்டாவின் செய்பவர்-தன்மையின்மை அம்சத்தின் நல்ல வெளிப்பாடு. பார்க்கவும்: Satsang Nathan வீடியோக்கள்
John Tan முன்பு எச்சரித்தார்: “எதிர்காலப் பிரச்சினைகளைத் தவிர்க்க, வெறுமையையோ தனி செய்பவர் இல்லாமையையோ மிகவும் ஆழமாக ஊடுருவ வேண்டும். அதாவது சுய உணர்வை உண்மையில் கடக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் வாழ்க்கையின் பின்னர் கட்டத்தில் பிரச்சினைகள் வரும். அறிபவர் நிலையிலான விழிப்புணர்வாகிய சுய உணர்வு போதியளவு பகுத்து கரைக்கப்பட்டு, குறைந்தபட்சம் தனி செய்பவர் அற்ற நிலையாகும் வரை பயிற்சி செய்ய வேண்டும். இல்லையெனில் மேலும் முன்னேற முடியாது. அப்படி செய்யாவிட்டால், [பயங்கரமான ஆற்றல் சமநிலையின்மையை அனுபவித்த ஒருவர்] எதிர்கொண்டதைவிட மோசமான பிரச்சினைகளை பின்னர் சந்திக்கலாம். Actual Freedom சமூகத்தைச் சேர்ந்த Richard பற்றி நான் சொன்னதை நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா?
“உங்கள் முழு உடல்-மனம் தானாக விடுவிக்கும் வலுவான உந்தத்தை வளர்த்துக்கொள்ளும் வரை செய்பவர்-தன்மையின்மை மற்றும் வெறுமை மீது கவனம் செலுத்துங்கள். இதற்கு ‘சாரம்’ பற்றிய உங்கள் பார்வையைத் தலைகீழாக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் உடல் மற்றும் மனம் தங்கள் பழக்கப் பதிப்புகளை விடுவிக்க முடியும். வெறுமை எவ்வாறு விடுவிக்கிறது என்பதில் வலுவான மற்றும் நிலையான தெளிவின் ஆதரவின்றி அனுபவங்களில் கவனம் செலுத்தினால், உடனிருப்பின் தீவிரம் மிகவும் வலுவாகி, பின்னர் அதை நீங்கள் கையாள முடியாமல் போகலாம்.”
உந்தமும் தொடர்ச்சியான பயிற்சியும்
வலியுறுத்திச் சொல்வதானால்: மேலே கூறப்பட்ட உந்தத்தை பயிற்சியில் வளர்த்தல் மிக முக்கியம். John Tan சொன்னதை வேறு சொற்களில் கூறினால்: “ஒரு குறிப்பிட்ட உந்தம் உருவாகும் வரை, நீங்கள் முறையான பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, பாசாங்கான ஞானத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் X தொடர்பான பிரச்சினைகளுடன் தொடர்புடைய சவால்களைக் கடக்கலாம் என்று நம்பலாம். என் அறிவுரை நேர்மையானது; நீங்கள் இப்பிரச்சினைகளை இன்னும் நேரடியாக அனுபவிக்கவில்லை. ஆனால் அனுபவிக்கும் போது, இந்தக் கலையில் தேர்ச்சி பெறுவதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வீர்கள்.
திறந்த நிலையிலும் அன்றாட வாழ்விலும் நீங்கள் தியானத்தைத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால், ஒரு உந்தம் இறுதியில் உருவாகும். சவால்கள் எழும்போதும், அமைதியாக இருந்து இந்த உந்தம் உங்களை வழிநடத்த அனுமதிக்க முடிந்தால், அவற்றைக் கடக்க முடியும் என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.
அது விடுவித்தலின் கலைபோல; ஆனால் அதைச் சரியாகச் சொல்வது மிகவும் கடினம். எவ்வளவு நம்மை நாமே வேறுவிதமாக நம்பச் செய்தாலும், நமது இயல்பான போக்கு பற்றுதலுக்கே சாய்கிறது. இதனால் தான் தொடர்ச்சியான பயிற்சி அவசியம்.
நீங்கள் நாள் முழுவதும் அனைத்து கருத்துப் புனைவுகளிலிருந்தும் விடுதலை, இயற்கை நிலை, ஒலிகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கலாம்; சில உள்நோக்குகளைக் கூட பெறலாம். ஆனால் பல காரணங்களால் இப்பிரச்சினைகள் முன் வந்தால், உங்கள் எல்லா பற்றுதல்களும் முன்வரும்.
மரணம், உடல்நலம், தனிப்பட்ட அசாதாரண நிலைகள் குறித்த பயங்கள் எழும். உங்கள் மனம் இப்பற்றுதல்களை விடுவதில் போராடும்.”
முயற்சி மற்றும் மிகைக் கவனத்தை தளர்த்துதல்
John Tan முன்பு X அவர்களுக்கும் சொன்னார்: “உனக்கு நல்ல கர்மா உள்ளது... தளர்ந்து, சாரமின்மை முயற்சியற்ற தன்மையையும் குறிக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்; கவனம் குவிக்காதே, ஒருமுகப்படுத்தாதே. அனாட்டா (anatta) உள்நோக்குக்குப் பிறகு தோற்றங்கள் ஒருவரின் ஒளிர்வே என்பதில் பார்வையையும் புரிதலையும் மட்டும் செம்மைப்படுத்து.”
எங்கள் நண்பர் X அவர்களுக்கு John மேலும் எழுதியுள்ளார்: “கடக்க முடியும். I AM அனுபவத்திற்குப் பின் மிகை-கவனம் காரணமாக எனக்கும் மிகத் தீவிரமான ஆற்றல் சமநிலையின்மை மற்றும் ஆற்றல் குலைவுகள் இருந்தன.
தற்போது, கவனச்சிதறல்கள், கவனம் மாறுதல் போன்றவற்றின் மூலம் உடல் மற்றும் மனம் முதலில் அமைதியாகட்டும் என்பதே சிறந்தது என்று நினைக்கிறேன்... மிகவும் நுட்பமான நிலையில் உடலும் மனமும் மிக உணர்திறன் உடையவை; மறைந்திருக்கும் பயம் உன் முழு சமநிலையையும் அசைக்கிவிடும்.
மருந்துகள் உதவும்; நீ அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.
நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மேலும் விழிப்புடன் இருக்கச் செய்யும் மனத் தளர்வு ஒன்று உள்ளது; கிளேஷங்களை (உதா., பயம்) கடப்பதன் மூலம் மனத்தை அமைதியில் நிம்மதியடையச் செய்யும் தளர்வு மற்றொன்று உள்ளது.
பிந்தைய நிலையில் இருந்தால், நாம் ஓய்ந்து சூழ்நிலைகளுக்குச் சமநிலையுடன் பதிலளிக்க முடியும்.”
John முன்பு எனக்கும் எழுதியது: “‘முயற்சியற்ற தன்மை’ மீது முதலில் கவனம் செலுத்து. பின்னர், விடுவிக்கும்போது, உன் எண்ணங்களை விடுவித்து, நடப்பது நிகழ்தலாக நிகழட்டும்... ஆனால் பின்னர் கவனம் குவிக்க முடியாதது போல உணரலாம்; அது சரி... தோற்றங்கள் ஒருவருடைய ஒளிர்வு என்பதை மெதுவாகவும் மிருதுவாகவும் நினைவு கூர்; ஒளிர்வு இயல்பிலேயே முயற்சியைத் தாண்டியது... முதலில் அதற்கு பழகிக்கொள்.
தோன்றும் எதுவும் இயல்பிலேயே தானாக விடுதலையடைகிறது.”
ஒளிர்வு மீது மிகை கவனம் மற்றும் ஆற்றல் சமநிலையின்மை
இந்த அம்சத்தில் உள்நோக்கும் பயிற்சியும் முதிர்ச்சியடையாமல், ஒளிர்வு வலுவாகி, ஒருவர் ஒளிர்வு மீது நுட்பமாக மிகை-கவனம் செய்தால், புருவச் சக்கரத்தில் ஆற்றல் சிக்கிக்கொள்ளும் வேதனையான ஆற்றல் சமநிலையின்மைகள், கடுமையான உடல் இறுக்கம், தலைவலி, தூக்கமின்மை (உண்மையில் இரவில் ஒரு கணமும் உறக்கம் இல்லாத நிலை, முழு இரவும் மிகை விழிப்புணர்வு — சிலர் அதை சாதனையாக தவறாகக் கொள்கிறார்கள்), பதட்டத் தாக்கங்கள் போல உணரப்படும் ஆற்றல் அலைகள் (“போல உணரப்படும்” என்று சொல்வதற்குக் காரணம், அது மனப் பயத்தைவிட உடல் சார்ந்த பயமாக இருந்தது; உடல் முழுவதும் ஓடிய மிகவும் இறுக்கமும் “நரம்புப் பதற்றமும்” கொண்ட உடல் உணர்வு), அதைவிட மோசமான அறிகுறிகள் போன்றவற்றைச் சந்திக்கும் ஆபத்து உள்ளது. 2019-இல் ஏழு நாட்கள் இத்தகைய அசௌகரிய அனுபவங்களை சந்தித்தேன்; அதன் விவரம் இங்கே: https://www.awakeningtoreality.com/2019/03/the-magical-fairytale-like-wonderland.html. இது ‘சென் நோய்’ (zen sickness) என்று அறியப்படுவதற்குக் கொண்டுசெல்லும்; மருத்துவர்கள் குணப்படுத்த முடியாது. இந்தத் தலைப்புக்காக நான் அசல் AtR வழிகாட்டியில் முழு அத்தியாயம் ஒன்றை அர்ப்பணித்துள்ளேன். பயிற்சியில் மாற்றம் மூலம் இவ்வகை நிகழ்வுகளை மீண்டும் தூண்டாமல் இருந்தது எனக்கு அதிர்ஷ்டம்; ஆனால் பிறர் இதைப் போன்றதை அனுபவித்ததை கண்டுள்ளேன். ஆகவே மக்கள் பயிற்சியில் தவறான திசையில் செல்லக்கூடாது என்பதே என் மனமார்ந்த விருப்பம். தயவு செய்து கவனமாக இருந்து நன்றாகப் பயிற்சி செய்யுங்கள்.
ஜோக்சென் எச்சரிக்கை மற்றும் தகுதியான வழிகாட்டல்
ஒருவேளை ஜோக்சென் மரபில் ஆர்வமிருந்தால், ஜோக்சென் ஆசான் Acarya Malcolm Smith அவர்களிடமிருந்து பரிமாற்றமும் போதனைகளும் பெறுங்கள் (அவரும் அனாட்டாவில் செய்பவர் இல்லாத தன்மை என்ற முக்கிய அம்சத்தையும், தோற்றங்களாகும் ஒளிர்வின் முயற்சியற்ற தன்மையையும், அனாட்டாவின் இரண்டு செய்யுள்களின் ஒருங்கிணைப்பையும் வலியுறுத்தினார் — இது அவரது பொதுப் பதிவுகளில் இல்லை; நான் கலந்து கொண்ட சந்தாதாரர்களுக்கான ஆன்லைன் போதனைகளில் உள்ளது). மேலும் முழு உடனிருப்பின் (Presence) தன்னிச்சையாகவே பூரணமானதும் தன்னெழுச்சியானதுமான இயல்பின் முழுமையான முயற்சியின்மையைத் தெளிவாக விளக்கும் ‘The Supreme Source’ புத்தகத்தைப் பெறுங்கள். ஆனால் ஜோக்சென் மரபைத் தானாகச் செய்து பார்க்காதீர்கள்; அது மிகவும் தவறாக வழிநடத்தும். மாறாக அந்த மரபில் நல்ல ஆசிரியர்களை (உதா., Acarya Malcolm) காணுங்கள். AtR குழுவில் Sim Pern Chong பரிந்துரைத்த Acarya Malcolm அவர்களின் ஜோக்சென் போதனைகளுக்கான அறிமுகமாக இந்த YouTube வீடியோவை (மிகவும் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது) பார்க்கலாம்:https://www.awakeningtoreality.com/2023/09/talk-on-buddhahood-in-this-life.html. மேலும் Malcolm அவர்களின் சில எழுத்துகள் இங்கே கிடைக்கின்றன: https://www.awakeningtoreality.com/2014/02/clarifications-on-dharmakaya-and-basis_16.html. ‘The Supreme Source’ என்ற அந்தப் புத்தகத்தைப் பயிற்சி செய்ய அபிஷேகம், நேரடி அறிமுகம், தகுதியான ஜோக்சென் ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதல் ஆகியவை அவசியம். அதை நிச்சயமாக பயிற்சி இன்றி சோம்பித்திருப்பதாகவோ நியோ-அத்வைத (neo-Advaita) மரபின் நிஹிலிசமாகவோ தவறாகக் கொள்ளக்கூடாது. எடுத்துக்காட்டாக:https://dharmaconnectiongroup.blogspot.com/2015/08/ground-path-fruition_13.html
John Tan பகிர்ந்த நல்ல வீடியோ இதோ:
மனம், கவனம், ஆற்றல், உடல்
மனம், கவனம், ஆற்றல், ஒருமுகப்படுத்தல் — இவை ஒன்று.
விழிப்புணர்வு பயிற்சியாளர்கள் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட முறையில் பயிற்சி செய்தால், ஆற்றல் புருவச் சக்கரத்தில் சிக்கி ஆற்றல் சமநிலையின்மைக்கு வழிவகுக்கலாம். விழிப்புணர்வு பயிற்சியாளர்களுக்கு இது மிகவும் பொதுவானது: புருவச் சக்கரத் தடைகள், அல்லது சில நேரங்களில் இதயச் சக்கரத் தடைகள்.
ஆனால் சுயமின்மை (anatman) குறித்த உள்நோக்கு தன்னளவில் மிகவும் பாதுகாப்பானது; உண்மையில் சுயமின்மை (anatman) முழுமையாக மெய்ப்படுத்தப்பட்டால் ஆற்றல் சமநிலையின்மைகள் இருக்க முடியாது. ஆற்றல் சமநிலையின்மைகள் அனைத்தும் நுட்பமான சுயப்படுத்தலோடு தொடர்புடையவை. அதனால் தான் அனாட்டாவின் இரண்டு செய்யுள்களும் (2ஆம் செய்யுளை மட்டும் சாய்வு கொள்ளாமல்) முழுமையாக முதிர்ந்து மெய்ப்படுத்தப்படும் போது ஆற்றல் சமநிலையின்மை தீரும்.
ஆகவே உங்கள் பயிற்சி மனத்தை தாந்தியன் (Dantien) பகுதியில் கொண்டு வந்து அதிலே நிலைநிறுத்த வேண்டும். ஆற்றல் ஓட வேண்டும்; தலையில் சிக்கிக்கொள்ளக்கூடாது. உடல் உணர்வோடு இணைந்திருப்பது ஆற்றல் சமநிலையின்மைகளைக் கடக்க உதவும்.
கலச சுவாசம் (Vase Breathing) பார்க்கவும்:
[இணைப்பு மறைக்கப்பட்டது] இலிருந்து மேற்கோள்
[11:46 AM, 9/5/2020] John Tan: அவரது விளக்கங்கள் எனக்கு பிடித்திருக்கின்றன; மிகவும் நல்லவை. ஆனால் ஆற்றல் சமநிலையின்மைகள் ஏற்படக்கூடும். சிறந்தது: சுவாசப் பயிற்சிகளைச் செய்து, ஆற்றலை அமைதிக்குள் ஒழுங்குபடுத்தக் கற்றுக்கொள்வது...
கலச சுவாசம் (Vase Breathing)
Soh அவர்களின் குறிப்புகள்:
சுவாசப் பயிற்சியின் மூலம் ஆற்றலை ஒழுங்குபடுத்த ஒரு நல்ல வழி கலச சுவாசத்தைப் பயிற்சி செய்வதாகும். Tsoknyi Rinpoche எழுதிய “Open Mind, Open Heart” இலிருந்து ஒரு பகுதி:
“கலச சுவாசம் (Vase Breathing)
இந்தப் பெண்ணுக்கும் எண்ணற்ற பிறருக்கும் உணர்வுகளைச் சமாளிக்க உதவிய முறைகளில் ஒன்று, லுங் (lung) எனும் நுட்பக் காற்று-ஆற்றலை அதன் மையம் அல்லது “வீடு” நோக்கி மீண்டும் இழுக்க உதவும் பயிற்சி. இதற்காக, ஒரு சிறப்பு சுவாச நுட்பத்தை கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறோம்; ஏனெனில் மூச்சு, லுங் எனும் நுட்பக் காற்று-ஆற்றலுடன் உடல்மட்டத்தில் தொடர்புடையதாகும்.
இந்த நுட்பம் கலச சுவாசம் (Vase Breathing) என்று அழைக்கப்படுகிறது; பல யோகா மற்றும் பிற வகுப்புகளில் அடிக்கடி கற்பிக்கப்படும், மக்களுக்குப் பரிச்சயமாக இருக்கக்கூடிய ஆழ்ந்த உதரவிதானச் சுவாசத்தைவிட இன்னும் ஆழமாக சுவாசிப்பதைக் கொண்டது.
இந்த நுட்பம் தானே ஓரளவுக்கு எளிமையானது. முதலில் மெதுவாகவும் முழுமையாகவும் மூச்சை வெளியேற்றி, வயிற்றுத் தசைகளை முதுகெலும்புக்குச் சாத்தியமான அளவு அருகே சுருக்குங்கள். மெதுவாக மூச்சை உள்ளிழுக்கும் போது, நாபிக்குக் கீழே சுமார் நான்கு விரல் அகலமும், பியூபிக் எலும்புக்கு சற்றே மேலுமுள்ள பகுதிக்குள் உங்கள் மூச்சை கீழ்நோக்கி இழுக்கிறீர்கள் என்று கற்பனை செய்யுங்கள். அந்த பகுதி சற்றே கலசம் போல வடிவமுடையது; அதனால் தான் இந்த நுட்பம் கலச சுவாசம் (Vase Breathing) என்று அழைக்கப்படுகிறது. நிச்சயமாக, நீங்கள் உண்மையில் உங்கள் மூச்சை அந்தப் பகுதிக்குள் இழுப்பதில்லை; ஆனால் அங்கே உங்கள் கவனத்தைத் திருப்புவதன் மூலம், வழக்கத்தைவிட சற்று ஆழமாக உள்ளிழுப்பீர்கள்; அந்த கலசப் பகுதியில் சற்று அதிகமான விரிவை அனுபவிப்பீர்கள்.
நீங்கள் மூச்சை உள்ளிழுத்தும் கவனத்தை கீழே கொண்டுசென்றும் தொடரும்போது, உங்கள் லுங் எனும் நுட்பக் காற்று-ஆற்றல் மெதுவாக அங்கே பயணித்து அங்கே ஓயத் தொடங்கும். கலசப் பகுதியில் மூச்சை சில விநாடிகள் மட்டும் வைத்திருங்கள் — வெளியேற்ற வேண்டும் என்ற அவசரம் வரும் வரை காத்திருக்காதீர்கள் — பின்னர் மெதுவாக மீண்டும் மூச்சை வெளியேற்றுங்கள்.
இவ்வாறு மெதுவாக மூன்று அல்லது நான்கு முறை சுவாசியுங்கள்; முழுமையாக வெளியேற்றி கலசப் பகுதிக்குள் உள்ளிழுங்கள். மூன்றாவது அல்லது நான்காவது உள்ளிழுத்தலுக்குப் பின், மூச்சை வெளியேற்றும் இறுதியில் கலசப் பகுதியில் சிறிதளவு மூச்சை — ஒருவேளை 10 சதவீதம் — வைத்திருக்க முயலுங்கள்; லுங் எனும் நுட்பக் காற்று-ஆற்றலை அதன் வீட்டு இடத்தில் சற்று வைத்திருக்க மிக இலகுவாகவும் மென்மையாகவும் கவனம் செலுத்துங்கள்.
இப்போது முயற்சி செய்து பாருங்கள்.
முழுமையாக மூச்சை வெளியேற்றி, பின்னர் மூன்று அல்லது நான்கு முறை கலசப் பகுதிக்குள் கீழ்நோக்கி மெதுவாகவும் மிருதுவாகவும் சுவாசியுங்கள்; கடைசி வெளியேற்றத்தில், கலசப் பகுதியில் சிறிதளவு மூச்சை வைத்திருங்கள். இதை சுமார் பத்து நிமிடங்கள் தொடருங்கள்.
அதை எப்படி உணர்ந்தீர்கள்?
சற்று அசௌகரியமாக இருந்திருக்கலாம். சிலர் இவ்வாறு மூச்சை வழிநடத்துவது கடினம் என்றுள்ளனர். மற்றவர்கள், இதனால் இதுவரை உணராத அமைதி மற்றும் மையநிலை உணர்வு கிடைத்தது என்றுள்ளனர்.
கலச சுவாசத்தை (Vase Breathing) தினமும் பத்து நிமிடங்கள் அல்லது இருபது நிமிடங்கள் கூட பயிற்சி செய்தால், நமது உணர்வுகளை அறியும் விழிப்புணர்வை வளர்க்கவும், அன்றாடச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதும் அவற்றோடு பணிபுரியக் கற்றுக்கொள்ளவும் நேரடியான வழியாக அமையலாம். நமது லுங் எனும் நுட்பக் காற்று-ஆற்றல் அதன் வீட்டு இடத்தில் மையப்படுத்தப்பட்டால், நமது உடல்கள், உணர்வுகள் மற்றும் எண்ணங்கள் மெதுவாக ஆரோக்கியமான சமநிலையை அடையும். குதிரையும் சவாரியாளரும் மிகவும் தளர்வாகவும் எளிதாகவும் ஒன்றாகச் செயல்படும்; ஒன்று மற்றொன்றின் கட்டுப்பாட்டைப் பறிக்கவோ மற்றொன்றை பைத்தியப்படுத்தவோ முயலாது. இச்செயல்முறையில், பயம், வலி, பதட்டம், கோபம், அமைதியின்மை முதலியவற்றோடு தொடர்புடைய நுட்ப உடல் வடிவங்கள் மெதுவாகத் தளர்வதை, மனம் மற்றும் உணர்வுகளுக்கிடையே சிறிது இடைவெளி இருப்பதை காண்கிறோம்.
இறுதியில், நாள் முழுவதும் அனைத்து செயல்களிலும் — நடப்பது, பேசுவது, சாப்பிடுவது, குடிப்பது, வண்டி ஓட்டுவது — கலசப் பகுதியில் அந்தச் சிறியளவு மூச்சைத் தக்க வைத்திருக்க முடிவதே இலக்கு. சிலருக்கு இந்த திறன் குறுகிய காலப் பயிற்சிக்குப் பிறகே தானாகிவிடும். மற்றவர்களுக்கு இன்னும் சிறிது நேரம் தேவைப்படலாம்.
பல ஆண்டுகள் பயிற்சி செய்த பிறகும் கூட, குறிப்பாக மிக வேகமுள்ளவர்களைச் சந்திக்கும் போது என் உள்ளார்ந்த மையத்துடன் இருக்கும் இணைப்பை சில நேரங்களில் இழக்கிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். நானே சற்றே வேகமான குணமுடையவன்; மற்ற வேகமானவர்களைச் சந்திப்பது நுட்ப உடலுக்கான ஓர் தூண்டுதலாகச் செயல்படுகிறது. அவர்களின் அமைதியற்றதும் இடம் மாறியதுமான ஆற்றலில் சிக்கிக்கொள்கிறேன்; அதன் விளைவாக சற்றே அமைதியற்றவனாக, பதட்டமாக, சில சமயம் கவலையுடனும் ஆகிறேன். ஆகவே நினைவூட்டும் மூச்சு என்று நான் அழைப்பதை செய்கிறேன்: முழுமையாக வெளியேற்றி, கலசப் பகுதிக்குள் சுவாசித்து, பின்னர் மீண்டும் வெளியேற்றும்போது லுங் எனும் நுட்பக் காற்று-ஆற்றலின் வீட்டில் சிறிதளவு மூச்சை விடுகிறேன்.”
John Tan அவர்களிடமிருந்து மேலதிக குறிப்புகள்
John Tan மேலும் சொன்னார்,
“ஆற்றல் சமநிலையின்மை நாம் வழக்கமாக “உடல் சார்ந்தது” என்று அழைப்பதோடு மிகவும் தொடர்புடையது. ஆன்மீகத்தில் ஆற்றல்கள் நமது நவீன வழக்குப் பயன்பாட்டில் “உடல் சார்ந்த” அம்சங்களே; இது வெறும் சொல் வழக்கின் வேறுபாடு. ஆகவே பயிற்சிகள் செய்யுங்கள்; திறந்த நிலை மற்றும் முயற்சியற்ற தன்மையின் கலையை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; உடலைத் திறக்குங்கள்; நடைமுறை உணர்வுடனும் நேர்மையுடனும் இருங்கள்.
கலச சுவாசப் பயிற்சிகள் அனைத்தும் நல்லவை; ஆனால் ஒழுக்கம், தொடர்ச்சியான நிலைத்தன்மை, விடாமுயற்சி தேவை; வெறும் 三分钟热度 (மூன்று நிமிட உற்சாகம்) அல்ல. மாயாஜால அல்லது தேவதைக் கதையொத்த மனப்பாங்கின்றி சிரத்தையுடன் பயிற்சி செய்தால் [அது] நிச்சயமாக நன்மை தரும்.”
கலந்துரையாடல் — 29 ஜூன் 2020
John Tan: Mr. Z அனுபவத்தை மிகவும் மையமாகக் கொண்டவர்; இப்போது வெறுமை, நிகழ்வுகளின் எழாத தன்மை போன்றவற்றில் அதிகமாக கோட்பாட்டுவாதமாகச் செல்லத் தேவையில்லை.
மாறாக, அவரை ஆற்றலையும் ஒளிர்வையும் தனது உடலுக்குள்... முழு உடலுக்குள் நகர்த்த அனுமதிப்பதே. பின்னணி இல்லாமல் போனாலும், எல்லா ஆறு புலன்களும் சம ஒளிர்வில் உள்ளன என்று நினைக்கலாம்; ஆனால் நிகழ் நேரத்தில் அது உண்மையிலிருந்து வெகுதூரம்; அதுவே எல்லா ஆற்றல் சமநிலையின்மைகளுக்கும் காரணமாகிறது.
இயற்கை நிலையில் தளர்ந்து, முழு உடலிலும் ஆற்றல் நிறைந்த ஒளிர்வை உணருங்கள். சிந்தனையின் வழியாக அல்ல. ஏதாவது தொடுங்கள்; கால்விரல்கள், கால்கள் — அவற்றைத் தொடுங்கள், உணருங்கள். அது உங்கள் மனம்... ஹா ஹா... புரிகிறதா?
மலை மனம், புல்கள் மனம், எல்லாம் மனம். அது பார்வை மற்றும் மனப்பூர்வமான வழி; உடல், கால்விரல்கள், விரல்கள் — அவற்றைத் தொட்டு உணருங்கள். அவையும் மனமே. இதை நிகழ் நேரத்தில் புரிகிறதா?
தூக்கத்தைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்படாதீர்கள்; அது நடக்கும். எண்ணங்கள் குறைவாக இருக்கட்டும்; முழு உடல் சிந்தனையின் வழியாக அல்ல, தொடு உணர்வாக இருக்கட்டும்; அதை உணர்ந்து தொடுங்கள். “எல்லாம் மனமே” என்ற அனாட்டா (anatta) உள்நோக்கு எழுந்துவிட்டால், நீ ஏற்கனவே “எல்லாம் மனமே” என்பதற்குள் இருக்கிறாய் என்று நினைக்காதே. எல்லாவற்றையும் மனமாக அரவணைத்து உணர முடியாவிட்டால், மனம் என்று அழைக்கப்படும் பொதுக் கூறை நீ எவ்வாறு நீக்கி, அனாட்டா (anatta) குறிக்கும் இயற்கை நிலையான மனமின்மைக்குள் செல்வாய்?
குறிச்சொற்கள்: அனாட்டா, ஆற்றல் |
கடுமையான ஆற்றல் சமநிலையின்மைகள் குறித்த குறிப்பு
மனச்சோர்வு, பதட்டம், மன உளைச்சல்கள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய கடுமையான ஆற்றல் சமநிலையின்மைகளுக்கு மனநல மருத்துவர்கள் மற்றும் உளவியலாளர்களின் நிபுண உதவி தேவை; ஆதரவாக மருந்துகளும் இருக்கலாம். நவீன மருத்துவம் குணமடைவதில் மிக முக்கியமான அங்கமாக இருக்கலாம்; அதை ஒருபோதும் தாழ்த்திப் பார்க்கக்கூடாது. இவற்றோடு தொடர்பிருக்கக்கூடிய அறிகுறிகள் உங்களிடம் இருந்தால், நிபுணர்களால் பரிசோதனை செய்து கொள்ள வேண்டும்.
2019-இல் Soh அவர்களுக்கு 7 நாட்கள் ஏற்பட்ட ஆற்றல் சமநிலையின்மை சம்பவம் மனப் பிரச்சினைகளுடன் தொடர்புடையதல்ல; மனச்சோர்வு, சோகமான மனநிலை, மனப் பதட்டம் (உடல் இறுக்க உணர்வுகள் தவிர) எதுவும் இல்லை; மன உளைச்சல்களுக்கும் தொடர்பில்லை. மாறாக அது ஒளிர்வின் மிகுந்த தீவிரம் காரணமாக இருந்தது — அது நாள் முழுவதும், தூக்கத்திலும் தொடர்ந்த தீவிரம்; மிகை-கவனமும் இறுக்கத்தன்மையும் சேர்ந்த ஆற்றல் வடிவம் கரைய கடினமானதாக இருந்தது. இருப்பினும் உங்களுக்கு உறுதி இல்லையெனில் பரிசோதனை செய்து கொள்வது நல்லது. மேலும் Judith Blackstone எழுதிய புத்தகங்களையும் பார்க்கலாம்; அவை மன உளைச்சல் விடுவித்தலை ஆழமாக ஆராய்ந்து இருமையற்ற பயிற்சியுடன் தொடர்புபடுத்துகின்றன (அது அனாட்டா (anatta) பயிற்சியைத் துல்லியமாகவே அடிப்படையாகக் கொண்டது அல்ல என்றாலும், படிக்கத்தக்கது). பார்க்கவும்:https://www.awakeningtoreality.com/2024/06/good-book-on-healing-trauma-and-nondual.html
John Tan மேலும் சொன்னார்: “வேலை, உடல் தோற்றம், குடும்ப ஆதரவு இல்லாமை முதலியவற்றால் உண்டாகும் மனச்சோர்வுகளுக்கும், உதாரணமாக ‘I AM’ தொடர்புடைய பிரச்சினைகளுக்கும் இடையே பெரிய வேறுபாடு உள்ளது. உடல் தோற்றம், வேலைச்சுமை, படிப்பு முதலியவற்றுடன் தொடர்புடைய அந்த எல்லாப் பதட்டங்களும், சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகள் தீர்ந்தால் படிப்படியாகத் தளரும். ஆனால் ‘I AM’ போன்ற ஒரு பிரச்சினை உண்டு; அது உன் முதல் உடனடி எண்ணம் போல மிக அருகிலும் மிக உடனடியாகவும் இருக்கிறது; அதை ‘நீக்குவது’ எளிதல்ல.”
“சில (ஆற்றல் சமநிலையின்மைகள்) உடல் தயாராக இல்லாதபோது சில ஆற்றல் வாயில்கள் திறப்பதுடன் தொடர்புடையவையாக இருக்கலாம்.”
கலந்துரையாடல் — 06 ஜூன் 2024
John Tan சொன்னார், “ஆம், வழக்குச் சாதனைகள் ஒருவரின் பயிற்சியைத் தடுக்க விடக்கூடாது; மேலும் ஆம், அனாட்டா (anatta) தொடக்கம் மட்டுமே. தோற்றங்கள் ஒருவரின் ஒளிர்வு என்று அறிந்தபின், மனம் மற்றும் நிகழ்வுகள் இரண்டையும் முழுமையாகத் தீர்த்துவிட வேண்டும். நான் ஜோக்சென் அல்லது மகாமுத்ரா பயிற்சியாளர் அல்லையென்றாலும், அனாட்டா (anatta) முழுமையாக மெய்ப்படும் இயற்கை நிலை வானவில் உடல் போன்ற பலனுக்கு மிக அருகில் இருப்பதாகப் புரிந்துகொண்டு உள்ளுணர முடிகிறது.”
Soh Wei Yu சொன்னார், “புரிகிறது...”
John Tan சொன்னார், “உண்மையில் மனத்தின் திடப்படுத்தல்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு தீர்ந்தபின், சம்விருதியானவற்றின் மீது நாம் குறைவாகப் பற்றிக்கொள்கிறோம்; நமது முழு உடல்-மனமும் ஒளிகளின் ஒளிர்வாக முழுமையாகக் கரைந்துவிடுவதற்கே நாம் மிகவும் இழுக்கப்படுகிறோம். மற்றவர்களைப் பற்றி தெரியவில்லை; ஆனால் எனக்கு அது நடக்கிறது. உனக்கு நடக்கிறதா?”
Soh Wei Yu சொன்னார், “ஆம், அப்படித் தோன்றுகிறது.”
John Tan சொன்னார், “இந்தக் கட்டத்தில், முயற்சியற்ற தன்மை, செய்பவரற்ற செயல், எதிர்ப்பற்ற தன்மை ஆகியவை மிகவும் முக்கியம்; ஏனெனில் மனம் எதிர்வினையாற்றும் போதோ கவனம் செலுத்தும் போதோ ஆற்றல் தீவிரமடைந்து, மிக அடிக்கடி ஆற்றல் சமநிலையின்மைகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.”
John Tan 2009-இல் ஒரு மன்ற உறுப்பினருக்கு எழுதியது:
“தொடக்கமாக, இருமையாக உணராமல் இருப்பது கிட்டத்தட்ட இயலாதது. ஒரு பார்வையாளர் பார்க்கப்படுவதைப் பார்ப்பதே நமது சாதாரண அனுபவம்; அது அனுபவப்பூர்வ உண்மை போலத் தோன்றும். ஆகவே எதிலும் அவசரப்படாமல் ‘காரணத்தை’ மட்டும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு பார்க்க வைத்த காரணம் ‘அறியாமை (ignorance)’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. ‘அறியாமை’ என்பதை வெறும் ‘தெரியாமை’ என்று அல்ல, மாறாக ஒரு வகை அறிதலாகப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள். நாம் உண்மை என எடுத்துக்கொண்ட மிக ஆழமான ‘இருமைமிக்க அறிதல்’ எனப் பாருங்கள். பின்னர் இந்த தவறான பார்வையை இரண்டு படிகளில் கடக்கிறோம்: முதலில், நமது தற்போதைய ‘இருமைமிக்க மற்றும் உள்ளார்ந்த இருப்பு பற்றிய பார்வை’க்கு பதிலாக சரியான பார்வையை வலுவாகவும் உறுதியாகவும் நிறுவுதல்; இரண்டாவது, பார்வைகளின் பிடியைத் தளர்க்க வெறும் கவனத்துடன் பார்ப்பதைப் பயிற்சி செய்தல். உடல் உணர்வுகளில் வெறும் கவனத்தைப் பயிற்சி செய்து, உடல் உணர்வில் மிக வலுவான, தெளிவான கண்ணாடி போன்ற உணர்வு எழும் வரை செய்யுங்கள். பின்னர் சரியான பார்வையுடன் இருமையற்றது உதிக்கும். சரியான பார்வை இல்லாமல், அது மிகச் சாத்தியமாக நிகழ்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி போன்ற அனுபவமாக மாறிவிடும்.
பயிற்சிகள் பல தசாப்தங்கள் நீடிக்கலாம்; பயணத்தின் போது அவை அடிக்கடி விரக்தியூட்டுவதாகவும் சவாலானதாகவும் இருக்கும். ஆனால் நம்பிக்கை வையுங்கள், பொறுமையாக இருங்கள், திடநம்பிக்கையுடன் இருங்கள்; எல்லா முயற்சிகளும் இறுதியில் மதிப்புடையவை எனத் தெரியும்.
என் பயிற்சிக்கு உதவ நான் பயன்படுத்தும் எளிய சுருக்கம்:தூய இருப்புணர்வு மட்டுமே இருக்கும்போது;
விழிப்புணர்வு கண்ணாடிபோல் தோன்றும்போது;
உணர்வுகள் மாசற்ற, தெளிவான, பிரகாசமானவையாகும்போது;
இதுவே ஒளிர்வு (Luminosity).எல்லா எழுச்சிகளும் துண்டிக்கப்பட்டவைபோல் தோன்றும்போது;
தோற்றங்கள் மையமின்றி பாய்ந்து எழும்போது;
நிகழ்வுகள் கட்டுப்படுத்துபவர் இன்றி தாமாகத் தோன்றும்போது;
இதுவே செய்பவர் இல்லாமை.அறிபவர்–அறியப்படும் பொருள் பிரிவு மாயையாகப் பார்க்கப்படும் போது;
எண்ணங்களின் பின்னால் யாரும் இல்லை என்பது தெளிவாக இருக்கும்போது;
காட்சிகள், ஒலிகள், எண்ணங்கள் முதலியவை மட்டுமே இருக்கும் போது;
இதுவே அனாட்டா (Anatta).நிகழ்வுகள் மாசற்ற பளிங்குத் தெளிவாகத் தோன்றும்போது;
ஒரே தடையற்ற அனுபவம் மட்டுமே இருக்கும் போது;
எல்லாம் உடனிருப்பாக (Presence) பார்க்கப்படும் போது;
இதுவே இருமையற்ற உடனிருப்பு (Non-dual Presence).நிகழ்வுகளின் கண்டறிய முடியாமையும் இடமறிய முடியாமையும் நாம் முழுமையாக உணரும்போது;
எல்லா அனுபவங்களும் பற்றிக்கொள்ள முடியாதவை எனப் பார்க்கப்படும் போது;
உள்–வெளி, அங்கே–இங்கே, இப்போது–அப்போது ஆகிய எல்லா மன எல்லைகளும் கரையும் போது;
இதுவே வெறுமை (Emptiness).எல்லாவற்றின் பரஸ்பரத் தொடர்பு முழுமையாக உணரப்படும் போது;
எழுச்சி மகத்தானதாக, முயற்சியற்றதாக, அற்புதமாகத் தோன்றும் போது;
உடனிருப்பு (Presence) அனைத்தையும் தழுவியதாக உணரப்படும் போது;
இதுவே மஹா (Maha).எழுச்சி யார், எங்கு, எப்போது என்ற கூண்டில் அடைக்கப்படாதபோது;
எல்லா நிகழ்வுகளும் தன்னிச்சையாகவும் முயற்சியற்றதாகவும் தோன்றும் போது;
எல்லாம் எங்கும் எப்போதும் சரியாகத் தோன்றும் போது;
இதுவே தன்னிச்சையான பூரணநிலை.இவற்றை எல்லா அனுபவங்களின் அடிப்படையாகப் பார்ப்பது;
எப்போதும் ஏற்கனவே அப்படியே;
இதுவே ஞானம்.எழும் எதிலும் அந்த அடிப்படையை அனுபவிப்பது;
இதுவே பயிற்சி.பயணம் இனிதாக அமையட்டும்.”
John Tan 2017-இல் எழுதியது:
“இப்போது நூற்றுக்கணக்கான [அல்லது ஆயிரக்கணக்கான] ஆண்டுகள் காலத்தில், இதைப் பற்றியும் அதைப் பற்றியும் அளவில்லா நூல்கள் உள்ளன… முக்கியமானது சாரமே… அதாவது, வெறுமைப் போதனை மற்றும் சார்ந்த எழுச்சிக்குள் செல்வீர்கள் என்றால், சாரத்தையே [கவனியுங்கள்]... அதை கோஆன் (koan) போல நடத்துங்கள்… மத்யமக (Madhyamaka) போல நம்மை இவ்வளவு ஆழமாக ஊடுருவ அனுமதிக்கும் சென் கோஆன் இல்லை. ‘இணைந்திருப்பதின்’ இந்த பேரளவான அனுபவத்தை இவ்வளவு அற்புதமான முறையில் வெளிப்படுத்தக்கூடிய Dōgen அவர்களின் டோட்டல் எக்சர்ஷன் (Total Exertion) போன்ற கோஆன் இல்லை…
என்னைப் பொறுத்தவரை, இந்த நான்கு சுட்டுதல்களே போதுமானவை: விழிப்புணர்வு, அனாட்டா (anatta), டோட்டல் எக்சர்ஷன் (Total Exertion), வெறுமை ஆகியவற்றை நேரடியாகச் சுட்டுதல். மீதமுள்ளது சந்திப்புகளும் அர்ப்பணிப்பான பயிற்சிகளும் வழியாக உங்கள் உள்நோக்குகளையும் மெய்யுணர்தல்களையும் ஆழப்படுத்துவது.”
Comments