Skip to main content

AtR Dharma Library

Library shortcuts

Continue exploring the core readings, free books, audio and full Dharma library.

Top Must Reads

(Polish) O Anatcie (Nie-Ja), Pustości, Maha i Zwyczajności, oraz Spontanicznej Doskonałości - On Anatta (No-Self), Emptiness, Maha and Ordinariness, and Spontaneous Perfection

By

Zobacz także: Thusness/PasserBy's Seven Stages of Enlightenment

Powiązane filmy i nagrania audio Johna Tana: YouTube Videos and Audios by John Tan: Union of Dependent Arising and Emptiness

Posłuchaj wersji audio na SoundCloud:  https://soundcloud.com/soh-wei-yu/sets/awakening-to-reality-blog

Soh Wei Yu · Awakening to Reality Blog Articles

Zapraszamy do naszej grupy dyskusyjnej na Facebooku — https://www.facebook.com/groups/AwakeningToReality/
(Aktualizacja: grupa na Facebooku jest obecnie zamknięta, jednak można do niej dołączyć, aby uzyskać dostęp do dawnych dyskusji. Jest to prawdziwa skarbnica informacji.)

Angielski oryginał: On Anatta (No-Self), Emptiness, Maha and Ordinariness, and Spontaneous Perfection

Zobacz ten artykuł w innych językach:

Jeśli masz sugestie dotyczące ulepszenia tłumaczenia albo możesz przetłumaczyć na inne języki, skontaktuj się z nami:  Kontakt

Zobacz także:
Two Types of Nondual Contemplation after I AM
+A and -A Emptiness
YouTube Videos and Audios by John Tan: Union of Dependent Arising and Emptiness

(Ostatnia aktualizacja: 14 marca 2009)
Artykuł napisany przez: Thusness/PasserBy

Zastanawiam się, dlaczego, ale ostatnio temat anatta wciąż wypływa na forach. Być może pojawił się „yuan” (warunek). -:) Zapiszę po prostu kilka myśli o moich doświadczeniach „braku ja”. To tylko luźne dzielenie się przemyśleniami, nic autorytatywnego.

Dwie poniższe strofy były kluczowe w doprowadzeniu mnie do bezpośredniego doświadczenia braku ja. Chociaż wydają się przekazywać tę samą treść dotyczącą anatta, medytacja nad tymi dwiema strofami może dać dwa bardzo odmienne wglądy doświadczeniowe — jeden dotyczący aspektu pustki, drugi zaś aspektu niedualnej świetlistości. Wglądy płynące z tych doświadczeń są bardzo odkrywcze, ponieważ tak bardzo przeczą naszemu zwykłemu rozumieniu tego, czym jest świadomość.

Jest myślenie, nie ma myślącego
Jest słyszenie, nie ma słyszącego
Jest widzenie, nie ma widzącego

W myśleniu — tylko myśli
W słyszeniu — tylko dźwięki
W widzeniu — tylko formy, kształty i kolory.

Zanim pójdziemy dalej, absolutnie ważne jest wiedzieć, że tych strof nie da się właściwie zrozumieć przez wnioskowanie, logiczną dedukcję czy indukcję. Nie dlatego, że jest w nich coś mistycznego albo transcendentalnego, lecz po prostu dlatego, że dyskursywne myślenie jest „niewłaściwym podejściem”. Właściwą techniką jest vipassana albo jakikolwiek bardziej bezpośredni, uważny i czysty tryb obserwacji, który pozwala widzieć rzeczy takimi, jakie są. Luźna uwaga: taki sposób poznawania staje się naturalny, gdy dojrzewa niedualny wgląd; przedtem może wymagać dość wymuszonego, świadomego wysiłku.

O pierwszej strofie

Dwa najbardziej oczywiste doświadczenia z tego początkowego przebłysku pierwszej strofy to brak czyniącego oraz bezpośredni wgląd w nieobecność sprawcy. Te dwa doświadczenia są kluczowe dla mojej piątej fazy spośród 7 faz wglądów.

1. Brak czyniącego, który łączy i koordynuje doświadczenia.
Bez „ja”, które łączy, zjawiska (myśli, dźwięk, uczucia i tak dalej) jawią się jak bańki: unoszą się i przejawiają swobodnie, spontanicznie i bezgranicznie. Wraz z nieobecnością czyniącego przychodzi także głębokie poczucie wolności i przejrzystości. Może to brzmieć ironicznie, ale w doświadczeniu rzeczywiście tak jest. Nie będziemy mieli właściwego rozumienia, jeśli zbyt mocno trzymamy się poglądu inherentnego istnienia. Zdumiewające, jak pogląd inherentnego istnienia uniemożliwia nam zobaczenie wolności jako braku czyniącego, współzależności i wzajemnego powiązania, świetlistości oraz niedualnej obecności.

2. Bezpośredni wgląd w nieobecność sprawcy.
W tym przypadku zachodzi bezpośrednie rozpoznanie, że „nie ma sprawcy”. Po prostu jedna myśl, potem następna myśl. Dlatego zawsze jest to myśl obserwująca myśl, a nie obserwator obserwujący myśl. Istota tego urzeczywistnienia wiąże się jednak przede wszystkim ze spontanicznym doświadczeniem wyzwolenia i mglistym przebłyskiem pustej natury zjawisk — to znaczy przemijających zjawisk podobnych do baniek i efemerycznych, bez niczego substancjalnego ani solidnego. W tej fazie nie powinniśmy błędnie sądzić, że dogłębnie doświadczyliśmy „pustej” natury zjawisk i świadomości, choć istnieje pokusa, by tak myśleć. -:)

W zależności od warunków danej osoby może nie być oczywiste, że „zawsze jest to myśl obserwująca myśl, a nie obserwator obserwujący myśl” albo że „obserwator jest właśnie tą myślą”. Ponieważ jest to kluczowy wgląd i krok na ścieżce wyzwolenia, na którym nie można sobie pozwolić na błąd, nie mogę powstrzymać się od powiedzenia, z pewną bezceremonialnością:

Do tych mistrzów, którzy nauczali:
„Pozwól myślom powstawać i opadać,
zobacz zwierciadło w tle jako doskonałe i pozostań niewzruszony.”
Z całym szacunkiem: wygłosili jedynie ładnie brzmiące, lecz błędne słowa.

Raczej:

Zobacz, że za myślami nie ma nikogo.
Najpierw jedna myśl, potem następna myśl.
W miarę pogłębiania wglądu później odsłoni się:
zawsze tylko to — Jedna Myśl!
Niepowstająca, świetlista, a jednak pusta!

I to jest cały cel anatta: dogłębnie przejrzeć, że to tło w rzeczywistości nie istnieje. Tym, co istnieje, jest strumień, działanie albo karma. Nie ma czyniącego ani niczego czynionego; jest tylko czynienie. Nie ma medytującego ani medytacji, jest tylko medytowanie. Z perspektywy puszczania „obserwator obserwujący myśl” stworzy wrażenie, że obserwator pozwala myślom powstawać i opadać, samemu pozostając nienaruszonym. To złudzenie; to „trzymanie się” przebrane za „puszczanie”. Kiedy urzeczywistniamy, że od początku nie ma tła, rzeczywistość ukaże się jako jedno całkowite puszczanie. W miarę praktyki „intencja” słabnie wraz z dojrzewaniem wglądu, a „działanie” będzie stopniowo doświadczane jako samo spontaniczne dzianie się, jakby wszechświat wykonywał pracę. Dzięki pewnym wskazówkom z nauki o współzależnym powstawaniu możemy wtedy przeniknąć głębiej i zobaczyć to dzianie się jako czysty wyraz wszystkiego, co oddziałuje ze wszystkim, wchodząc w istnienie. W rzeczywistości, jeśli nie reifikujemy „wszechświata”, jest to właśnie to — wyraz współzależnego powstawania, który jest właściwy dokładnie tam i wtedy, gdzie i kiedy jest.

Rozumiejąc to, praktyka jest po prostu otwieraniem się na cokolwiek jest.
Bo to samo dzianie się jest właściwe dokładnie tam i wtedy, gdzie i kiedy jest.
Choć żadnego miejsca nie można nazwać domem, wszędzie jest dom.

Kiedy doświadczenie dojrzewa w praktyce wielkiej łatwości,
Doświadczenie jest Maha! Wielkie, cudowne i błogie.
W zwykłych czynnościach widzenia, jedzenia i smakowania,
Poetycko wyrażone — jakby cały wszechświat medytował.

Cokolwiek zostaje powiedziane i wyrażone, to naprawdę tylko różne smaki
tego, jak wszystko współzależnie powstaje ze wszystkiego
jako ta chwila żywego migotania.

Wtedy staje się jasne, że przemijające zjawiska już dzieją się w doskonały sposób: rozwijając to, co musi zostać rozwinięte, przejawiając to, co musi się przejawić, i zanikając, gdy przychodzi czas odejścia. Nie ma problemu z tym przemijającym dzianiem się; jedyny problem to posiadanie „dodatkowego lustra”, reifikacji wynikającej z mocy umysłu do abstrahowania. Lustro nie jest doskonałe; doskonałe jest dzianie się. Lustro wydaje się doskonałe tylko z perspektywy dualistycznego poglądu zakładającego inherentne istnienie.

Nasz głęboko utrwalony pogląd dualistyczny i zakładający inherentne istnienie bardzo subtelnie i nieświadomie spersonifikował „aspekt świetlisty” jako obserwatora, a „aspekt pustki” odrzucił jako przemijające zjawiska. Kluczowym wyzwaniem praktyki jest więc jasne zobaczenie, że świetlistość i pustka są jednym i nierozdzielnym; nigdy nie były i nigdy nie mogą być oddzielone.

O drugiej strofie

W drugiej strofie nacisk pada na żywą, nieskazitelną wyrazistość przemijających zjawisk. Myśli, dźwięki i wszystko, co przemijające, są nieodróżnialne od Świadomości. Nie ma rozdziału na doświadczającego i doświadczenie; jest tylko jedno niepodzielne spontaniczne doświadczenie powstające jako myślący i myśli, słyszący i dźwięki, czujący i uczucia, i tak dalej. W słyszeniu słyszący i dźwięk są nieodróżnialnie jednym. Dla każdego, kto zna doświadczenie „I AM”, to czyste poczucie istnienia, to potężne doświadczenie Obecności, które sprawia, że człowiek czuje się tak realny, jest niezapomniane. Kiedy tło znika, wszystkie zjawiska pierwszego planu odsłaniają się jako Obecność. To tak, jakby wszystko było naturalnie „vipassaniczne”, albo mówiąc prościej: bezpośrednio odsłonięte w świadomości. Od syczącego dźwięku komputera, przez wibrację jadącego pociągu MRT, po doznanie, gdy stopy dotykają ziemi — wszystkie te doświadczenia są krystalicznie jasne, nie mniej „I AM” niż „I AM”. Obecność wciąż jest w pełni obecna, nic nie jest zanegowane. -:)

Podział na podmiot i przedmiot jest jedynie założeniem.
Dlatego ktoś, kto się czegoś wyrzeka, i coś, czego trzeba się wyrzec, są złudzeniem.
Kiedy „ja” staje się coraz bardziej przejrzyste,
tak samo zjawiska stają się coraz bardziej świetliste.
W całkowitej przejrzystości wszystko, co się dzieje, jest nieskazitelnie czyste i żywo wyraziste.
Oczywistość wszędzie, żywość wszędzie!

Wtedy stanie się oczywiste, że tylko głęboko utrwalony dualistyczny pogląd zaciemnia nasz wgląd w ten fakt doświadczeniowy. W rzeczywistym doświadczeniu jest jedynie krystaliczna jasność przejawiających się zjawisk. Gdy to doświadczenie dojrzewa, ciało-umysł rozpuszcza się w samej niedualnej świetlistości, a wszystkie zjawiska są doświadczeniowo rozumiane jako przejaw tej niedualnej świetlistej Obecności — kluczowy wgląd prowadzący do urzeczywistnienia, że „Wszystko jest Umysłem”.

Po tym nie należy być zbyt przytłoczonym ani przypisywać sobie więcej, niż trzeba; raczej trzeba badać dalej. Czy ta niedualna świetlistość wykazuje jakąkolwiek cechę własnej natury, która byłaby niezależna, niezmienna i trwała? Praktykujący może jeszcze przez długi czas nieświadomie utrwalać niedualną Obecność. Pozostawia to ślady „Jednego lustra”, jak opisano w etapie 4 z 7 faz moich wglądów. Chociaż doświadczenie jest niedualne, wglądu w pustkę jeszcze nie ma. Choć dualistyczne więzy wystarczająco się rozluźniły, pogląd inherentnego istnienia pozostaje silny.

Kiedy „podmiot” znika, doświadczenie staje się niedualne, ale zapomnieliśmy o „przedmiocie”. Kiedy przedmiot zostaje dalej odsłonięty jako pusty, widzimy Dharmakāyę. Zobacz wyraźnie, że w przypadku „podmiotu”, który najpierw zostaje przeniknięty, jest on jedynie etykietą zbierającą pięć agregatów; natomiast na następnym poziomie, który ma zostać zanegowany, to Obecność odsłaniamy jako pustą — nie etykietę, lecz samą Obecność, która ma naturę niedualną.

Dla szczerych praktykujących buddyjskich, u których dojrzał niedualny wgląd, może pojawić się pytanie, dlaczego Budda kładł tak wielki nacisk na współzależne powstawanie, jeśli niedualna Obecność byłaby ostateczna. Doświadczenie nadal ma charakter wedantyjski, bardziej „Brahman” niż „Sunyata”. Tę „solidność niedualnej Obecności” trzeba przełamać z pomocą współzależnego powstawania i pustki. Wiedząc to, praktykujący może następnie postępować ku zrozumieniu pustej — współzależnie powstałej — natury niedualnej Obecności. Jest to dalsze wysubtelnienie doświadczenia anatta zgodnie z pierwszą strofą.

Jeśli chodzi o praktykujących „I AMness”, bardzo często po niedualnym wglądzie pozostają oni w niedualnej Obecności. Znajdują radość w „rąbaniu drewna i noszeniu wody” oraz w tym, że „przychodzi wiosna, trawa rośnie sama z siebie”. Niewiele więcej można tu podkreślić; doświadczenie rzeczywiście wydaje się ostateczne. Oby u tych praktykujących powstał „yuan” (warunek), aby mogli zobaczyć ten subtelny ślad, który przeszkadza widzeniu.

O pustce

Powiązane: filmy i nagrania audio Johna Tana na ten temat są zebrane tutaj: YouTube Videos and Audios by John Tan: Union of Dependent Arising and Emptiness.

Jeśli obserwujemy myśl i pytamy, gdzie myśl powstaje, jak powstaje, jaka jest „myśl”, wtedy „myśl” ujawni swoją pustą naturę — żywo obecną, a jednak całkowicie nie do zlokalizowania. Bardzo ważne jest, by nie wyprowadzać wniosku, nie myśleć ani nie konceptualizować, lecz odczuć całym sobą tę „nieuchwytność” i „niezlokalizowalność”. Wydaje się przebywać „gdzieś”, ale nie ma sposobu, by ją zlokalizować. To tylko wrażenie jakiegoś „tam”, lecz nigdy nie jest „tam”. Podobnie poczucie „tutaj” i poczucie „teraz” są jedynie wrażeniami uformowanymi przez doznania oraz sploty przyczyn i warunków; nie ma niczego, co inherentnie istniałoby „tam”. Są równie puste jak poczucie „ja”.

Ta nieuchwytna i niezlokalizowalna pusta natura nie jest właściwa wyłącznie „myśli”. Wszystkie doświadczenia albo doznania są takie — żywo obecne, a jednak niesubstancjalne, nieuchwytne, spontaniczne, niezlokalizowalne.

Jeśli obserwujemy czerwony kwiat, tak żywy, jasny i tuż przed nami, „czerwoność” jedynie wydaje się „należeć” do kwiatu; w rzeczywistości tak nie jest. Widzenie czerwieni nie powstaje u wszystkich gatunków zwierząt (niektóre zwierzęta nie postrzegają pełnego spektrum barw, a nieliczne widzą jedynie w czerni i bieli), a „czerwoność” nie jest też inherentną cechą umysłu. Gdyby otrzymać „kwantowy wzrok” i spojrzeć w strukturę atomową, podobnie nie znaleziono by nigdzie cechy „czerwoności”, a tylko niemal całkowitą przestrzeń albo pustkę bez dostrzegalnych kształtów i form. Jakiekolwiek przejawienia powstają współzależnie, a zatem są pozbawione jakiegokolwiek inherentnego istnienia czy stałych cech, kształtów, form albo „czerwoności” — jedynie świetliste, a jednak puste, same przejawienia bez inherentnego ani obiektywnego istnienia.

Podobnie, stojąc przed płonącym paleniskiem, całe zjawisko „ognia”, palące gorąco, całe doznanie „gorąca”, które są tak żywo obecne i wydają się tak realne, po zbadaniu również nie istnieją inherentnie „tam” — przejawiają się jedynie współzależnie, gdy obecne są warunki. Zdumiewające, jak dualistyczne poglądy oraz poglądy o inherentnym istnieniu uwięziły niepodzielne doświadczenie w konstrukcji kto–gdzie–kiedy.

Wszystkie doświadczenia są puste. Są jak kwiaty na niebie, jak malowidło na powierzchni stawu. Nie ma sposobu, by wskazać na chwilę doświadczenia i powiedzieć: to jest „wewnątrz”, a tamto „na zewnątrz”. Wszystko „wewnątrz” jest tak samo „na zewnątrz”; dla świadomości niepodzielne doświadczenie jest wszystkim, co jest. Ważne nie są lustro ani staw, lecz proces podobnego do złudzenia zjawiska — farby migoczącej na powierzchni stawu; jak złudzenie, ale nie złudzenie; jak sen, ale nie sen. To jest podstawa wszystkich doświadczeń.

A jednak ta natura „nieuchwytności i niezlokalizowalności” nie wyczerpuje wszystkiego; jest także Maha, to wielkie bezgraniczne poczucie „wzajemnego powiązania”. Kiedy ktoś uderza w dzwon, osoba, pałeczka, dzwon, wibracja powietrza, uszy, a potem magiczne pojawienie się dźwięku — „Tongsss… rozbrzmiewa…” — wszystko to jest jednym niepodzielnym dzianiem się, jednym doświadczeniem. Kiedy oddychamy, jest tylko ten jeden cały oddech; wszystkie przyczyny i warunki schodzą się, by dać początek całemu temu doznaniu oddechu, jakby cały wszechświat oddychał. Znaczenie tego doświadczenia Maha nie leży w słowach; moim zdaniem bez tego doświadczenia nie ma prawdziwego doświadczenia „wzajemnego powiązania”, a niedualna Obecność jest niepełna.

Doświadczenie naszej pustej natury bardzo różni się od niedualnej jedności. Na przykład „dystans” zostaje w niedualnej jedności przekroczony przez przejrzenie złudzeniowego aspektu podziału na podmiot i przedmiot, co skutkuje jedną niedualną Obecnością. Jest to widzenie wszystkiego jako po prostu „Tego”; natomiast doświadczenie Pustki przełamuje granicę poprzez swoją pustą, nieuchwytną i niezlokalizowalną naturę.

Gdy głęboko przenikamy tę naturę, nie potrzeba żadnego „gdzie” jako miejsca, żadnego „kiedy” jako czasu ani żadnego „kto” jako „ja”. Gdy słyszymy dźwięk, dźwięk nie jest ani „tutaj wewnątrz”, ani „tam na zewnątrz”; jest tam, gdzie jest, i znika! Wszystkie centra i punkty odniesienia rozpuszczają się wraz z mądrością, że przejawienie powstaje współzależnie i dlatego jest puste. Doświadczenie tworzy odczucie „zawsze właściwe dokładnie tam i wtedy, gdzie i kiedy jest”. Poczucie domu wszędzie, choć żadnego miejsca nie można nazwać domem. Gdy szczery praktykujący doświadcza pustej natury Obecności, staje się dla niego jasne, że niedualna Obecność rzeczywiście zostawia subtelny ślad; widząc jej naturę jako pustą, ostatni ślad utrwalający doświadczenia rozpuszcza się. To jest przyjemne, ponieważ Obecność staje się bardziej obecna i bezwysiłkowa. Przechodzimy wtedy od „żywej niedualnej Obecności” do „choć żywo i niedualnie obecne, nie jest niczym realnym — jest puste!”.

O Maha i zwyczajności

Doświadczenie Maha może brzmieć tak, jakby chodziło o pogoń za pewnego rodzaju doświadczeniem i jakby stało w sprzeczności ze „zwyczajnością oświecenia” promowaną w buddyzmie zen. Nie jest to prawda; w istocie bez tego doświadczenia niedualność jest niepełna. Ta sekcja nie mówi o Maha jako etapie do osiągnięcia, lecz o zobaczeniu, że Sunyata jest z natury Maha. W Maha nie odczuwa się „ja”; „odczuwa się” wszechświat. Nie czuje się „Brahmana”, lecz „wzajemne powiązanie”. Nie czuje się „bezradności” z powodu „zależności i wzajemnego powiązania”, lecz bezgraniczną wielkość, spontaniczność i cudowność. Wróćmy teraz do „zwyczajności”.

Zwyczajność zawsze była mocną stroną taoizmu. W zen także widzimy jej wagę w modelach oświecenia, takich jak Pięć rang Tōzana i Dziesięć obrazów pasienia wołu. Zwyczajność trzeba jednak rozumieć tylko tak, że świat takości — niedualny i zarazem Maha — nie jest czymś „poza”. Nie ma żadnej sfery „poza”, do której trzeba dotrzeć, i nigdy nie ma stanu oddzielonego od naszego zwykłego codziennego świata; raczej chodzi o wniesienie tego pierwotnego, oryginalnego i nieskalanego doświadczenia niedualności oraz doświadczenia Maha w najbardziej przyziemne czynności. Jeśli tego doświadczenia nie odnajduje się w najzwyklejszych i najcodzienniejszych czynnościach, praktykujący nie dojrzeli jeszcze w swoim rozumieniu i praktyce.

Przedtem doświadczenie Maha zawsze było rzadkim wydarzeniem w stanie naturalnym i traktowano je jako przemijające zjawisko, które przychodzi i odchodzi. Wywołanie go często obejmuje koncentrację na wielokrotnym wykonywaniu jakiegoś zadania przez krótki czas, na przykład:

Gdybyśmy oddychali — wdech, wydech, wdech, wydech… — aż byłoby po prostu całe doznanie oddechu, sam oddech jako wszystkie przyczyny i warunki zbiegające się w tym momencie przejawienia.

Gdybyśmy skupili się na doznaniu stawiania kroku, doznaniu twardości, po prostu doznaniu twardości, aż byłoby tylko całe doznanie „twardości”, gdy stopa dotyka ziemi — właśnie ta „twardość” jako wszystkie przyczyny i warunki zbiegające się w tym momencie przejawienia.

Gdybyśmy skupili się na słyszeniu, jak ktoś uderza w dzwon, gdzie pałeczka, dzwon, wibracja powietrza i uszy schodzą się, aby powstało to doznanie dźwięku, mielibyśmy doświadczenie Maha.
...

Jednak odkąd włączono naukę o współzależnym powstawaniu do niedualnej Obecności, przez lata stało się to bardziej „dostępne”, choć nigdy wcześniej nie rozumiano tego jako stanu podstawowego. Wydaje się istnieć przewidywalna relacja między widzeniem współzależnego powstawania i pustki a doświadczeniem niedualnej Obecności.

Tydzień temu pojawiło się wyraźne doświadczenie Maha i stało się całkiem bezwysiłkowe, a zarazem nastąpiło bezpośrednie urzeczywistnienie, że jest ono również stanem naturalnym. W Sunyacie Maha jest naturalne i musi zostać w pełni uwzględnione na ścieżce doświadczania wszystkiego, co powstaje. Niemniej Maha jako stan podstawowy wymaga dojrzewania niedualnego doświadczenia; nie możemy w pełni odczuwać wzajemnego powiązania wszystkiego, co spontanicznie wchodzi w istnienie jako ten moment żywego przejawienia, mając podzielony umysł.

Wszechświat jest tą powstającą myślą.
Wszechświat jest tym powstającym dźwiękiem.
Właśnie to wspaniałe powstawanie!
To jest Tao.
Pokłon wszystkim powstawaniom.

O spontanicznej doskonałości

Na koniec, gdy te dwa doświadczenia wzajemnie się przenikają, tym, co naprawdę potrzebne, jest po prostu doświadczanie wszystkiego, co powstaje, otwarcie i bez zastrzeżeń. Może to brzmieć prosto, lecz nie lekceważ tej prostej ścieżki; nawet eony praktyki nie są w stanie dotknąć głębi jej doniosłości.

W istocie wszystkie podsekcje — „O strofie pierwszej”, „O strofie drugiej”, „O pustce” — już zawierają pewien nacisk na naturalną drogę. W odniesieniu do naturalnej drogi muszę powiedzieć, że spontaniczna Obecność i doświadczanie wszystkiego, co powstaje, otwarcie, bez zastrzeżeń i bez lęku, nie stanowią „ścieżki” żadnej tradycji ani religii — czy to zen, mahāmudry, dzogczen, adwajty, taoizmu czy buddyzmu. W istocie naturalna droga jest „ścieżką” Tao, ale taoizm nie może rościć sobie monopolu na „ścieżkę” tylko dlatego, że ma dłuższą historię. Moje doświadczenie jest takie, że każdy szczery praktykujący, gdy jego niedualne doświadczenia dojrzeją, w końcu dochodzi do tego automatycznie i naturalnie. To jakby było we krwi; nie ma innej drogi niż droga naturalna.

Mimo to naturalna i spontaniczna droga jest często przedstawiana błędnie. Nie należy rozumieć jej tak, że nie trzeba nic robić albo że praktyka jest niepotrzebna. Jest to raczej najgłębszy wgląd praktykującego, który po cyklach i cyklach wysubtelniania swoich wglądów w aspekty anatta, pustki i współzależnego powstawania nagle urzeczywistnia, że anatta jest pieczęcią, a niedualna świetlistość i pustka zawsze były „podstawą” wszystkich doświadczeń. Praktyka przesuwa się wtedy z trybu „koncentracyjnego” do trybu „bezwysiłkowego”, a do tego potrzeba, by wglądy w niedualność i pustkę całkowicie przeniknęły całe nasze bycie, tak jak „dualistyczne poglądy oraz poglądy o inherentnym istnieniu” wtargnęły do świadomości.

W każdym razie trzeba uważać, aby nie uczynić naszej pustej i świetlistej natury metafizyczną esencją. Zakończę komentarzem, który napisałem na innym blogu Luminous Emptiness, ponieważ dość dobrze podsumowuje to, co napisałem.

Stopień „niewymuszoności”
odpowiada temu, jak bez zastrzeżeń i bez lęku otwieramy się na cokolwiek jest.
Bo cokolwiek powstaje, jest umysłem; zawsze jest widziane, słyszane, smakowane i doświadczane.
To, co nie jest widziane, słyszane ani doświadczane,
jest naszą pojęciową ideą tego, czym jest umysł.

Ilekroć uprzedmiotawiamy „blask, nieskazitelność” jako bezforemny byt,
staje się on przedmiotem chwytu, który uniemożliwia widzenie „form”,
tekstury i tkaniny świadomości.
Tendencja do uprzedmiotawiania jest subtelna;
puszczamy poczucie „ja”, a jednak nieświadomie chwytamy poczucie „teraz” i „tutaj”.
Cokolwiek powstaje, powstaje jedynie współzależnie, nie potrzebując żadnego „kto”, „gdzie” ani „kiedy”.

Wszystkie doświadczenia są równe, świetliste, a jednak pozbawione własnej natury.
Choć są puste, w żaden sposób nie przeczy to ich żywej świetlistości.

Wyzwolenie to doświadczanie umysłu takim, jaki jest.
Samowyzwolenie to dogłębny wgląd, że to wyzwolenie zawsze i już jest;
spontanicznie obecne, naturalnie doskonałe!

PS:
Nie powinniśmy traktować wglądu w pustkę jako „wyższego” niż wgląd w niedualną świetlistość. Są to po prostu różne wglądy, które pojawiają się wskutek odmiennych warunków. U niektórych praktykujących wgląd w naszą pustą naturę pojawia się przed niedualną świetlistością.

Aby uzyskać bardziej szczegółowe konceptualne zrozumienie Pustki, przeczytaj artykuł „Non-Dual Emptiness” dr. Grega Goode’a.

Aktualizacja Soh z 2020 r.:

Oto kilka cytatów powiązanych z tym artykułem.

„Dla mnie strofa anatta nadal jest najlepszym wyzwalaczem… lol. Pozwala nam jasno zobaczyć, że anatta jest stanem naturalnym. Zawsze nim jest i bez wysiłku. Pokazuje, „jak niewiedza” zaślepia i tworzy błędne pojęcia oddzielenia oraz substancjalności tego, co nazywamy „rzeczami i zjawiskami”.

A urzeczywistnienie, że cały ten pogląd od początku do końca wskazuje na tę prawdę anatta: na to, jak umysł myli się i bierze konwencjonalne istnienie za prawdziwe i realne. Współzależne powstawanie i pustka są tratwą równoważącą i neutralizującą wszystkie wytworzone przez umysł konwencjonalności, tak aby umysł mógł spocząć w naturalnej łatwości i równowadze, widząc każde powstawanie jako spontanicznie doskonałe.”
- John Tan, 2019

„Wgląd, że ‘anatta’ jest pieczęcią, a nie etapem, musi powstać, aby dalej przejść w tryb ‘bezwysiłkowy’. To znaczy: anatta jest podstawą wszystkich doświadczeń i zawsze tak było — bez ‘ja’. W widzeniu zawsze tylko widziane, w słyszeniu zawsze tylko dźwięk, a w myśleniu zawsze tylko myśli. Żaden wysiłek nie jest wymagany i nigdy nie było żadnego ‘ja’.”
- John Tan, 2009

„Musisz poprawnie kontemplować anatta, jak wspomniano w https://www.awakeningtoreality.com/2021/07/anatta-is-dharma-seal-or-truth-that-is.html oraz https://www.awakeningtoreality.com/2022/08/bahiya-sutta-must-be-understood-from.html (widzenie anatta jako pieczęci Dharmy, a nie jedynie stanu nie-umysłu)”
- Soh, 2020

„Bez dogłębnego przełomu obu strof anatta, 1 i 2, nie ma dogłębnego ani jasnego urzeczywistnienia anatta w ścisłym rozumieniu AtR. Chociaż druga strofa była dla mnie jaśniejsza podczas początkowego przełomu w październiku 2010, pierwsza strofa wkrótce stała się jaśniejsza w kolejnych miesiącach, a wraz z tym rozpuszczało się dalsze ugruntowanie, włącznie z bardzo subtelnym ugruntowaniem w poczuciu „tutaj i teraz” oraz jakimkolwiek subtelnym pozostałym odniesieniem do Umysłu (choć to było już w dużej mierze rozpuszczone; później dostrzeżono i rozpuszczono bardzo subtelną, wcześniej niewidoczną tendencję).”
- Soh, 2020

Dyskusja o podmiocie i przedmiocie

TD Unmanifest

Odkryłem w swojej praktyce, że rozpoznawanie pustki podmiotu jest „łatwiejsze” niż rozpoznawanie pustki przedmiotu. W języku AtR: praca z pierwszą strofą w porównaniu z drugą.

Rozpoznawanie pustki agregatów i dhātu było bardzo pomocne w pogłębianiu wglądu w urzeczywistnienie anatta. Praca nad wykorzenianiem karmicznych skłonności związanych z pozostałościami „ja”, „mnie” i „moje”.

Jestem jednak ciekaw praktyk, które pomagały w takim samym przeniknięciu przedmiotu, związanym z drugą strofą oraz Obecnością, DO, pustką i całkowitym działaniem.

Soh Wei Yu

Obie strofy anatta dotyczą anatta, a nie pustki agregatów.

TD Unmanifest

Ach, błędnie uznałem, że ta sekcja związana z drugą strofą skupia się na agregatach i przedmiotach:

„Kiedy ‘podmiot’ znika, doświadczenie staje się niedualne, ale zapomnieliśmy o ‘przedmiocie’. Kiedy przedmiot zostaje dalej odsłonięty jako pusty, widzimy Dharmakāyę. Zobacz wyraźnie, że w przypadku ‘podmiotu’, który najpierw zostaje przeniknięty, jest on jedynie etykietą zbierającą pięć agregatów; natomiast na następnym poziomie, który ma zostać zanegowany, to Obecność odsłaniamy jako pustą — nie etykietę, lecz samą Obecność, która ma naturę niedualną.”

Postępowało to bardzo dobrze w pogłębianiu anatta, ale kontemplowałem z perspektywy przedmiotów w zestawieniu z podmiotem. Tak więc nadal nigdzie nie można odnaleźć ani „ja”, ani „Ja”; zawsze już tak jest. Przedmioty świadomości mogą wydawać się „realne”, podczas gdy „ja” wyraźnie nie istnieje — są tylko agregaty itd.

Soh Wei Yu

To przypomnienie, aby zastosować wgląd w brak ja do wszystkich zjawisk.

Dwie strofy celują w iluzję zarówno „ja”, jak i „Ja”. Ale później trzeba zastosować to do wszystkich zjawisk, aby urzeczywistnić dwojaką pustkę. Tak jak wgląd, że nie ma wiatru poza wianiem (https://www.awakeningtoreality.com/2018/08/the-wind-is-blowing.html), musi następnie zostać zastosowany do wszystkich zjawisk, włącznie z ruchem itd.

W 2011:

„Mówię, że pierwsza i druga strofa muszą iść ręka w rękę, aby już na początku zaistniał prawdziwy wgląd w anatta. Musisz mieć te dwa aspekty wglądu w anatta. Czym więc jest anatta? Oznacza to, że gdy przenikasz brak sprawcy, faktycznie rozwijasz bezpośredni wgląd. To nie reifikuje niczego dodatkowego. Jest to bezpośredni wgląd w takość. Kiedy widzisz „Ja”, nie ma nic poza agregatami. Kiedy widzisz ‘pogodę’, nie ma nic poza zmieniającymi się chmurami, deszczem… kiedy widzisz ‘ciało’, widzisz zmieniające się doznanie. Kiedy słyszysz dźwięk, widzisz DO [współzależne powstawanie], wtedy widzisz, jak dwojaka pustka jest po prostu jednym wglądem i dlaczego prowadzi to do 一合相 (yi4 he2 xiang4; jedna całkowitość, czyli złożenie przejawienia). Jeśli nie ma wglądu, a tylko trzymanie się słów, wtedy chybisz istoty. To znaczy: uzyskanie wglądu w dwie strofy nie polega tylko na myśleniu o „Ja”.”
- John Tan, 2011

Rozmowa — 27 lipca 2020

John Tan: Dla mnie podmiot–działanie–przedmiot to tylko struktura pomagająca artykułować i nadawać sens światu. Nie widzę tego w ten sposób. Widzę to jako całkowite działanie przejawienia nierozdzielnego od warunków, a nie jako przejawienie i warunki.

Soh Wei Yu: Odnosisz się do TD Unmanifest?

John Tan: Tak. Jeśli widzisz przedmiot oddzielony od podmiotu albo zjawiska oddzielone od umysłu, to bez względu na to, jak dekonstruujesz, jest to tylko wiedza. Nie posmakujesz niczego bezpośrednio. Oczywiście nie sposób poznać wszystkich związanych z tym warunków. Chodzi po prostu o to, że przejawienie nie manifestuje się samo z siebie. Jest też doświadczenie przestronności, gdy przechodzisz proces dekonstrukcji zarówno podmiotu, jak i przedmiotu… doświadczenie jest jak odpadnięcie ciała-umysłu. Kiedy mówisz, że samochód jest pusty, a jednak w nim siedzisz… co masz na myśli? To tak samo jak: nie ma wiatru, który wieje… albo błyskawica błyska. Albo wiosna odchodzi, lato przychodzi… To znaczy, że stosujesz ten sam wgląd do wszystkiego. Nie tylko do „ja”… nawet do ruchu. Umysł nieustannie widzi konstrukcje na wskroś. Co się wtedy dzieje? Powiedz mi, gdy mówisz, że samochód jest pusty, a jednak na nim siedzisz. Gdy przejrzysz konstrukcję, co się stało? Gdy przejrzysz wiatr, który wieje… co się stało? Gdy przejrzysz lato albo pogodę? Co się stało? Albo mówię: błyskawica błyska — gdy naprawdę przejrzysz tę błyskawicę…

Soh Wei Yu: Jest tylko samo przejawienie… bez reifikacji.

John Tan: Nie myśl, doświadczaj tego… Jesteś zmuszony do bezpojęciowości. Jak w doświadczeniu PCE… na początku jesteś w istocie bardzo uważny i czujny… zaczynasz czuć wianie… prawda… Kiedy mówię: nie ma błyskawicy błyskającej… patrzysz na błyskanie. Prawda? Czy rzeczywiście praktykowałeś albo zwracałeś uwagę, a nie tylko rzuciłeś jakieś zdanie… Kiedy mówisz: nie ma lata, doświadczasz gorąca, wilgoci itd. To znaczy, że widzisz konstrukcję na wskroś, ale nie możesz tylko myśleć. Kiedy mówię: nie ma samochodu, dotykam samochodu… czym to jest… kolor… skóra, koła… Jeśli stale i nieprzerwanie w to wnikasz… co się dzieje? Mówisz o dekonstrukcji przedmiotu i zjawisk, a ja mówię ci, co dzieje się, gdy przejrzysz… jeśli tylko myślisz, nie zrozumiesz…

Soh Wei Yu: Wszystko jest po prostu żywą spontaniczną Obecnością, ale bez podmiotu czy przedmiotu. Nie widzę przedmiotów jako solidnych, lecz tylko migoczące, żywe kolory jako żywą pustą Obecność. I dźwięki, doznania itd.

John Tan: Tak. Potem zależy to od głębi doświadczania samych doznań lub przejawień.

TD Unmanifest
To bardzo pomocne, dziękuję. Właśnie wróciłem ze spaceru i użyłem tych wskazówek, aby wczuć się w to, na co wskazują. Byłem zbyt skupiony na dekonstrukcji przedmiotów zamiast na czuciu i widzeniu bezpośredniej żywości. Wielkie dzięki, Soh, i proszę przekaż moje podziękowania Johnowi Tanowi.

Kyle Dixon o pustce

„Svabhāva jest jak byt stanowiący rdzeń, który posiada cechy. Tak jak słup telefoniczny posiada cechy: jest wysoki, cylindryczny, zrobiony z drewna, brązowy i tak dalej. Postrzegać svabhāva to postrzegać słup telefoniczny jako byt, coś, co posiada te cechy.

Urzeczywistnienie pustki jest doświadczeniowym rozpoznaniem, że nie ma bytu, który posiada te cechy; są tylko cechy, a bez bytu w rdzeniu te cechy przestają być cechami. Nie ma tam żadnego bytu, żadnego obiektu, który znajdowałby się w pewnym oddaleniu czy w jakiejś lokalizacji.

Pustka jest rzeczywiście nieistnieniem svabhāva, ale nie jest prawdziwym nieistnieniem takim jak to, o którym mowa w drugiej pozycji tetralematu catuskoti. Jest urzeczywistnieniem, że nigdy, w żadnym momencie, od samego początku nie było żadnego bytu.

Czy jest to nieistnienie? W pewnym sensie tak, ponieważ nie można znaleźć żadnego istniejącego bytu, a sam byt zawsze był błędnym założeniem. Ale jak można mówić, że czemuś, co od początku nigdy nie powstało, rzeczywiście brakuje istnienia? W ten sposób ustanawia się wolność od skrajności.”
- Kyle Dixon, 2022

Kyle Dixon napisał:

„Środkowa droga jest w istocie wolnością od błędnych pojęć istnienia i nieistnienia. Utrzymywanie, że rzeczy istnieją (czy są zjawiskami uwarunkowanymi, czy nieuwarunkowanymi), jest eternalizmem; utrzymywanie, że rzeczy nie istnieją (czy są uwarunkowane, czy nieuwarunkowane), jest nihilizmem. Anihilacjonizm jest przekonaniem, że coś istniejącego staje się nieistniejące.

Sposobem uniknięcia tych różnych skrajności jest pustka, co oznacza: (i) brak inherentnego istnienia, (ii) wolność od skrajności, (iii) brak powstawania [niepowstawanie], (iv) zależne współpowstawanie. Wszystkie te definicje są synonimiczne.

Współzależne powstawanie jest właściwym poglądem relatywnym, który prowadzi do urzeczywistnienia poglądu ostatecznego, którym jest pustka. Wiele osób błędnie rozumie pustkę jako pogląd negatywny, lecz w rzeczywistości jest ona właściwym poglądem środkowej drogi, który unika skrajności istnienia, nieistnienia, obu i żadnego.

Ogólnie rzecz biorąc, nie da się tego naprawdę wyjaśnić „jak pięciolatkowi” (ELI5); trzeba po prostu zadawać pytania. Gdy się to zrozumie, staje się to proste, ale bardzo, bardzo niewiele osób naprawdę rozumie współzależne powstawanie.

Oto zbiór rzeczy, które jakiś czas temu napisałem o współzależnym powstawaniu na potrzeby dyskusji:

Ogólna definicja niezależnego powstawania to sama idea, że rzeczy są obdarzone własnym bytem albo esencją [svabhāva], albo własnym „ja” [ātman]. Aby coś było niezależnie powstałe, musiałoby być nieuwarunkowane, niezależne i bezprzyczynowe, lecz z perspektywy buddyzmu uważa się to za niemożliwe. Właściwy konwencjonalny pogląd w odniesieniu do pustki to współzależne powstawanie; widzimy więc, że aby istniały obiekty, osoby, miejsca, rzeczy i tak dalej, muszą one zależeć od przyczyn i warunków. Oznacza to, że nie można ich znaleźć oddzielnie od tych przyczyn i warunków. Jeśli warunki zostają usunięte, obiekt nie pozostaje.

Dawni adepci mówili, że skoro rzecz powstaje tylko dzięki przyczynom, trwa dzięki warunkom i zanika przy braku przyczyny i warunku, to jak można powiedzieć, że ta rzecz istnieje? Aby obiekt istniał inherentnie, musiałby istnieć sam z siebie, niezależnie od przyczyn i warunków, niezależnie od atrybutów, cech i części składowych. Nie możemy jednak znaleźć inherentnego obiektu niezależnego od tych czynników, a implikacja tego faktu jest taka, że nie możemy także znaleźć inherentnego obiektu w obrębie tych czynników. Sam obiekt „jako taki” jest niemożliwy do znalezienia. Znajdujemy jedynie umownie oznaczony zbiór części, które w rzeczywistości nie tworzą niczego poza sobą; a nawet części są arbitralnymi oznaczeniami, bo jeśli nie ma inherentnie istniejącego obiektu, nie może być też inherentnych części, cech ani atrybutów. Obiekt jest więc tylko użytecznym konwencjonalnym oznaczeniem, a jego ważność mierzy się skutecznością; poza tym konwencjonalnym oznaczeniem nie ma jednak żadnego inherentnego obiektu, który leżałby u jego podstaw.

Współzależne powstawanie wskazuje na rodzaj implikowanej współzależności: fakt, że rzekomo uwarunkowana „rzecz” powstaje jedynie jako implikacja wynikająca z błędnego postrzegania innych uwarunkowanych rzeczy, a więc każda „rzecz” jest zarazem przyczyną i skutkiem względem innych „rzeczy” oraz wszystkiego innego. Współzależne powstawanie nie jest przypadkiem, w którym mamy naprawdę ustanowione rzeczy istniejące w zależności od innych naprawdę istniejących rzeczy, na przykład obiekty naprawdę zbudowane z części, które z kolei składają się z mniejszych części, takich jak atomy. To oczywiście jeden sposób patrzenia na współzależne powstawanie, lecz byłby on uznany za bardzo zgrubny i realistyczno-esencjalistyczny, subtelnie promujący poczucie własnego bytu rzeczy. Zamiast tego współzależne powstawanie wskazuje, że nie ma inherentnego obiektu do znalezienia poza — ani wewnątrz — rozmaitych konwencjonalnych cech, które przypisujemy danemu obiektowi. Z drugiej strony nie można też znaleźć inherentnych obiektów w relacji — ani wewnątrz relacji — z rozmaitymi przypisywanymi im cechami. Każde z nich jest ważne tylko w zestawieniu z drugim, a po odkryciu braku inherencji jednego ważność drugiego również zostaje podważona. Nasze doświadczenia są jedynie współzależnymi konwencjonalnymi konstruktami złożonymi z bezpodstawnych wnioskowań.

W ten sposób obiekt „sam w sobie”, jako esencjalna „rzecz” stanowiąca rdzeń, jest nie do znalezienia. Znajdujemy jedynie umownie oznaczony zbiór części, które w rzeczywistości nie tworzą niczego poza sobą; a nawet części są arbitralnymi oznaczeniami, ponieważ jeśli nie ma inherentnie istniejącego obiektu, nie może być też inherentnych części, cech ani atrybutów.

Na przykład, gdyby stół naprawdę istniał inherentnie, czyli istniał niezależnie, moglibyśmy znaleźć ten stół niezależnie od jego rozmaitych cech. Stół mógłby istnieć niezależnie od bycia obserwowanym, niezależnie od swojego koloru czy faktury, niezależnie od części i elementów, niezależnie od nadanej nazwy, niezależnie od otoczenia itd. Analogicznie, gdyby obserwacja — albo świadomość — naprawdę istniała, moglibyśmy również znaleźć ją poza postrzeganiem stołu, otoczenia i tak dalej. Stół nie „jest” żadną esencjalną naturą stanowiącą „rdzeń” ani takiej natury nie posiada; to samo dotyczy świadomości i wszystkiego innego.

Dla czujących istot dotkniętych niewiedzą pojęciowe imputowanie i konwencjonalny język są błędnie uznawane za wskazujące na autentyczne osoby, miejsca, rzeczy itd. Kiedy niewiedza zostaje przezwyciężona, istnieje wolność używania konwencjonalnego języka, lecz nie tworzy on pomieszania, ponieważ mądrość bezpośrednio rozpoznaje niewiedzę jako to, czym jest. W buddyzmie konwencjonalność może być narzędziem komunikacji: wolno nam być Johnem Doe czy Mary Smith; drzewa, skały, samochody mogą być oznaczeniami. Konwencjonalność jest po prostu użytecznym narzędziem, które nie wskazuje na nic poza sobą. Prawda konwencjonalna jest relatywna — obejmuje słowa, pojęcia, idee, osoby, miejsca, rzeczy itd. — i jest zestawiana z prawdą ostateczną, którą jest pustka.

Wszystkie pozorne zjawiska należące do kategorii „uwarunkowanych” — czyli podpadające pod jedną lub więcej spośród czterech skrajności: istnienie, nieistnienie, oba, żadne — powstają współzależnie. Wiemy, że tak jest, ponieważ nie ma czegoś takiego jak zjawisko, które nie powstaje zależnie od przyczyn i warunków.

„Cokolwiek powstaje współzależnie,
to wyjaśnia się jako pustkę.
To, będąc zależnym oznaczeniem,
samo jest środkową drogą.
Nie istnieje nic,
co nie powstawałoby współzależnie.
Dlatego żadna niepusta rzecz
nie istnieje.”
-- Nāgārjuna

Soh zacytował w odpowiedzi na czyjeś pytanie:

„Zgodnie z poglądem środkowym Tsongkhapa cytuje Yuktiṣaṣṭikę Nāgārjuny i komentarz Candrakīrtiego Yuktisastika-vrtti.

Nāgārjuna:
To, co powstaje zależnie, nie jest zrodzone;
tak głosi najwyższy znawca rzeczywistości 😊 Budda.

Candrakīrti:
(Realistyczny oponent mówi): Jeśli (jak twierdzisz) cokolwiek powstaje zależnie, nie jest nawet zrodzone, to dlaczego (madhjamika) mówi, że nie jest zrodzone? Ale jeśli ty, jako madhjamika, masz powód, by mówić, że (ta rzecz) nie jest zrodzona, nie powinieneś mówić, że „powstaje zależnie”. Dlatego, z powodu wzajemnej niespójności, to, co powiedziałeś, jest nieważne.)

(Madhjamika odpowiada współczującym wtrąceniem:)
Ach! Ponieważ jesteś bez uszu i serca, rzuciłeś nam poważne wyzwanie! Kiedy mówimy, że cokolwiek powstaje zależnie, na sposób odbitego obrazu, nie powstaje z racji samoistnego istnienia — jak można wówczas z nami polemizować?” — fragment z Calming the Mind and Discerning the Real: Buddhist Meditation and the Middle View

Jest tylko dźwięk

Geovani Geo napisał:
Słyszymy dźwięk. Natychmiastowe, głęboko wbudowane uwarunkowanie mówi: „słyszenie”. Ale jest w tym błąd. Jest tylko dźwięk. Ostatecznie nie ma słyszącego i nie ma słyszenia. Tak samo ze wszystkimi innymi zmysłami. Samoistny podmiot postrzegający lub świadomy — czy to scentralizowany, rozszerzony, czy zerowymiarowy — jest złudzeniem.

Thusness/John Tan:
Bardzo dobrze.
To znaczy, że obie strofy są jasne.
W słyszeniu — nie ma słyszącego.
W słyszeniu — tylko dźwięk. Nie ma słyszenia.

Etykiety: Anatta, Geovani Geo

John Tan napisał w 2022:

„.....

Ciężar myśli — część 1

Podczas kontemplacji nie pozwalajmy, aby kontemplacja pozostała tylko ćwiczeniem w rozumowaniu. Na przykład:

To, co się pojawia, nie jest ani „wewnętrzne”, ani „zewnętrzne”. Pojęcie „wewnętrzności” zależy od pojęcia „zewnętrzności”; bez jednego lub drugiego nie może powstać także poczucie „ani jednego, ani drugiego”. Dlatego oba pojęcia są jedynie konwencjonalne; powstają współzależnie.

Nie pozwalajmy, aby nasza kontemplacja pozostała na tym poziomie. Jeśli tak zrobimy, wolność pozostanie co najwyżej na poziomie mentalnym — będzie jedynie przejrzystym, czystym i nieskazitelnym stanem. Nie różni się to od praktykowania czystej uwagi, choć może powstać wgląd w to, jak konceptualizacje rozrastają się w umyśle.

Trzeba jednak pójść dalej i odnieść to bezpośrednio do naszych doznań, myśli, zapachów, kolorów, smaków, dźwięków i zapytać:

„Co mamy na myśli, mówiąc, że myśli nie są ani wewnątrz, ani na zewnątrz naszej głowy?”

Przejrzenie tego na wskroś będzie o wiele głębsze. Przyniesie głębokie poczucie iluzoryczności i mistycznego zdumienia w postaci żywego doświadczenia w czasie rzeczywistym.

.....

Ciężar myśli — część 2

Jak ciężkie są myśli?
Gdzie są ich korzenie?

W kręgach duchowych nierzadko słyszy się zwroty takie jak „‘ja’ jest tylko myślą” albo „myśl jest pusta i przestronna, nie ma ciężaru ani korzenia”.

Choć trzeba wskazać bezkorzenność i naturę „myśli” podobną do przestrzeni, nie należy ulegać złudzeniu, że przejrzało się „cokolwiek”, a tym bardziej że wykorzeniło się głęboko osadzone pojęciowe idee „ja” i „moje”, „ciało” i „umysł”, „przestrzeń” i „czas” itd.

Dlatego trzeba także położyć nacisk na drugą stronę medalu. „Myśli” są zdumiewająco ciężkie jak czarna dziura (rozmiaru dziurki od szpilki, ciężaru gwiazdy); „korzenie pojęciowych idei”, które te myśli niosą, przenikają całe nasze bycie i są wszędzie.

To, że „korzeni” myśli nigdzie nie można znaleźć, oznacza także, że można je znaleźć gdziekolwiek i wszędzie, rozciągnięte na trzy czasy i dziesięć kierunków — we współczesnym kontekście na różne linie czasu w multiwersum. Innymi słowy: „to powstaje, tamto powstaje”.

.....

W anatta rozpoznajemy „ja” jako konstrukcję mentalną i wyruszamy w dekonstrukcyjną podróż, aby uwolnić się od wszystkich konstrukcji mentalnych — od „ja” po wszystkie zjawiska i relacje między nimi.

Jednak gdy widzimy współzależne powstawanie, nic nie zostaje wyeliminowane.
Konceptualizacja pozostaje, części pozostają, relacja przyczyny i skutku pozostaje, „ja” pozostaje, inni pozostają… Wszystko pozostaje, porzucony zostaje tylko błędny pogląd o „esencji”.

Zamiast widzieć je jako istniejące esencjalnie, teraz rozumie się, że powstają współzależnie, a cokolwiek powstaje zależnie, jest wolne od czterech par skrajności (czyli ośmiu negacji Nāgārjuny).

Bez zrozumienia współzależnego powstawania i pustki spontaniczna doskonałość wolna od wszelkich elaboracji zostanie zniekształcona.”

Zobacz także: https://www.awakeningtoreality.com/2013/04/daniel-post-on-anattaemptiness.html (uwaga: wyrażone są tam dwa aspekty pustki. Czy potrafisz powiedzieć, jakie to aspekty?)

John Tan napisał także: „Kiedy mówisz o poglądzie bez sprawcy i bez substratu, musisz jasno rozumieć jego logiczne implikacje z perspektywy niesubstancjalistycznej, a nie przez pryzmat substancjalizmu.

Nadmierny nacisk na doświadczenia bez wsparcia tej solidnej podstawy logicznej jest poważną przeszkodą, zwłaszcza we współczesnym świecie. Nie zajdziesz daleko w otwieraniu się.

Oznacza to, że nie możesz po prostu przyjmować pustki czy braku inherentnego istnienia jako aksjomatu, lecz musisz jasno zobaczyć, że jeśli to, co się pojawia, jest takie i takie, to założenie inherentnego istnienia nie jest do utrzymania.

Przyjrzyj się wszystkim swoim doświadczeniom i całej swojej logice, aż zrozumiesz nie przez wiarę, lecz przez nienaganną logikę, i potwierdzisz to rzeczywistym doświadczeniem.

Wtedy umysł może sam się uwolnić.”

Aby po przeczytaniu tego artykułu dalej zgłębiać Pustkę, bardzo polecam przeczytać i kontemplować całą treść pod tymi linkami, a także inne artykuły, do których one odsyłają:
Compilation of Post Anatta Advise
YouTube Videos and Audios by John Tan: Union of Dependent Arising and Emptiness

Aktualizacja Soh z 2024 r.: unikanie nierównowag energetycznych

https://www.awakeningtoreality.com/2024/02/avoiding-energy-imbalances.html

Soh:
Ważna wiadomość dla wszystkich.

Dwie strofy anatta są powiązane z tym: https://www.awakeningtoreality.com/2021/06/pellucid-no-self-non-doership.html

Dlaczego obie strofy są ważne

[8:40 PM, 6/9/2021] John Tan: 1. Dzogczen ma wyrażenie „spontaniczna obecność”. Nie znam jego dokładnego znaczenia w dzogczen; jednak wyrażenie to jest ściśle związane z dwoma doświadczeniami związanymi z dwiema strofami:
1. Brak czyniącego = spontaniczność
2. Same przejawienia jako Obecność

Soh:
Zobaczysz, że ja (Soh) pisałem o obu aspektach w https://www.awakeningtoreality.com/2021/04/why-awakening-is-so-worth-it.html

Bez urzeczywistnienia drugiej strofy anatta w https://www.awakeningtoreality.com/2009/03/on-anatta-emptiness-and-spontaneous.html nie uznaje się tego w AtR za autentyczne urzeczywistnienie anatmanu (braku ja). Powiązane: https://www.awakeningtoreality.com/2021/06/pellucid-no-self-non-doership.html, https://www.awakeningtoreality.com/2018/07/i-was-having-conversation-with-someone.html, https://www.awakeningtoreality.com/2019/02/the-transient-universe-has-heart.html, https://www.awakeningtoreality.com/2023/05/nice-advice-and-expression-of-anatta-in.html

Zauważyłem także, że w 99% przypadków ludzie, którzy mówią, że urzeczywistnili brak ja, jedynie doświadczyli aspektu braku czyniącego, a nie autentycznego niedualnego urzeczywistnienia anatmanu. Zobacz także: https://www.awakeningtoreality.com/2020/04/different-degress-of-no-self-non.html

Na podstawie moich doświadczeń z dyskusji z tysiącami osób zaobserwowałem, że twierdzenia o rozpoznaniu niedualności — gdzie nie ma rozróżnienia między wewnętrznym i zewnętrznym albo nie ma „ja” — niekoniecznie wskazują na prawdziwe urzeczywistnienie anatmanu czy autentyczne niedualne doświadczenie lub wgląd. Często może się zdarzyć, że dana osoba po prostu przyjmuje określony żargon albo imituje innych, mając wrażenie, że osiągnęła podobny poziom rozumienia. W rzeczywistości jednak jej doświadczenie może obejmować jedynie poczucie bezosobowości i braku czyniącego, a nie autentyczne niedualne doświadczenie lub wgląd.

Ja (Soh) zapytałem kiedyś Johna Tana, czy uważa, że pewien nauczyciel urzeczywistnił anatta; John odpowiedział: „Nie ma potwierdzenia własnej promienności, nie ma rozpoznania przejawień jako własnej promienności ani jasnego wskazania, jak konwencjonalne konstrukty (Soh: zostają przejrzane na wskroś i puszczone). Co więc doprowadziło cię do takiego wniosku?”

Dodatkowo, komentując pisma pewnego nauczyciela, John Tan napisał:

„Kiedy mówimy: „Umysł jest wielką ziemią”, pierwszym krokiem jest zrozumienie i posmakowanie tego, czym jest umysł, zanim pójdziemy krok dalej.

Jeśli nauczanie nie uczy, czym jest umysł, ani nie pozwala posmakować tego, czym jest umysł, jest tylko piękną mową i wzniosłą retoryką.

Następnie trzeba wskazać: czym jest „wielka ziemia”? Gdzie jest ta „wielka ziemia”? Gleba, grunt, kwiat, powietrze, budynki czy świat konwencjonalny?

A potem można mówić o tym, czym jest to całkowite działanie, o którym mówią?

A następnie integracja umysłu i całkowitego działania — i to jest +A.”

Nie oznacza to jednak, że druga strofa anatta jest ważniejsza od pierwszej. W rzeczywistości po urzeczywistnieniu drugiej strofy anatta — tego, że wszystkie przejawienia są przejrzystą promiennością poza paradygmatem podmiot–działanie–przedmiot — kluczowe jest głębokie przeniknięcie pierwszej strofy. Jak powiedział John Tan, nie należy zawsze podkreślać Obecności [po anatta], lecz raczej podkreślać naturę tej promienności. Podobnie, gdy mówimy ludziom o anatta, nie mówmy tylko o tej świetlistej Obecności, lecz także o braku czyniącego.

Dla jasności: sama promienność nie jest problemem. Problemem jest subtelne wytwarzanie poczucia „ja”, skurcz, nadmierne skupianie albo reifikacja, które mogą towarzyszyć niedojrzałej relacji z promiennością. Gdy obie strofy anatta dojrzewają razem, promienność rozpoznaje się jako bezwysiłkową, samopowstającą i pustą; to naturalnie rozluźnia tendencję do koncentracji, chwytania albo intensyfikowania doświadczenia.

Brak czyniącego, bezwysiłkowość i całkowite działanie

Wszystko samopowstaje bez czyniącego czy sprawcy, tak naturalnie jak oddychanie i bicie serca. Przenikając to dogłębnie, bądź całkowicie spontaniczny i bezwysiłkowy, wszystko puszczając. Naturalna promienność jest całkowicie bezwysiłkowa; wymaga dokładnie 0 wysiłku. Pozwól głębokiemu wglądowi w anatman i pustkę ponieść cię w samowyzwolenie i spontaniczną doskonałość oraz rozpuścić chorobę wysiłku i subtelnego nadmiernego skupiania lub lgnięcia do promienności. Jak powiedział też wcześniej John Tan, ważne jest, aby nie nadmiernie podkreślać promienności (bo może to powodować nieprzyjemne skutki nierównowagi energetycznej) i aby uzupełniała ją pierwsza strofa braku czyniącego. Dodał, że po niedualności praktyka musi być rozluźniona i otwarta, niesubstancjalna i wolna — naturalna i otwarta, lekka, rozluźniona i bezwysiłkowa — a następnie należy kontemplować bezwysiłkowość. Otwartość i rozluźnienie powinny stopniowo nabierać rozpędu w praktyce. Dodatkowo, jak powiedział John Tan, musimy rozumieć relację między brakiem czyniącego a całkowitym działaniem — pozwoleniem, aby działała całość sytuacji. Jedną stroną medalu jest pełna „bezwysiłkowość” promienności, a drugą — działanie całokształtu warunków.

Filmy Satsanga Nathana są dobrym wyrazem aspektu braku czyniącego w anatta. Zobacz: Satsang Nathan Videos

John Tan ostrzegał też wcześniej: „Musisz bardzo głęboko przeniknąć pustkę albo brak sprawcy, aby zapobiec przyszłym problemom. Oznacza to, że musisz naprawdę przezwyciężyć poczucie „ja”; w przeciwnym razie w późniejszej fazie twojego życia pojawią się problemy. Musisz praktykować, aż poczucie „ja” jako subiektywnej świadomości zostanie wystarczająco zdekonstruowane, przynajmniej do stanu bez sprawcy. Inaczej nie możesz pójść dalej. Jeśli tego nie zrobisz, możesz później napotkać problemy gorsze niż to, przez co przeszedł [ktoś, kto doświadczył strasznych nierównowag energetycznych]. Pamiętasz, co mówiłem ci o Richardzie ze społeczności Actual Freedom?

„Skup się na braku czyniącego i pustce, aż całe ciało-umysł nabierze silnego rozpędu w automatycznym uwalnianiu. Wymaga to odwrócenia twojego poglądu o ‘esencji’, aby ciało i umysł mogły uwolnić się od swoich uwarunkowań. Jeśli skupisz się na doświadczeniach bez wsparcia silnej i stabilnej jasności co do tego, jak pustka wyzwala, intensywność Obecności może stać się tak silna, że później nie będziesz w stanie jej udźwignąć.”

Rozpęd i konsekwentna praktyka

Podkreślmy: budowanie wspomnianego wyżej rozpędu w praktyce jest kluczowe. Parafrazując Johna Tana: „Musisz angażować się w regularną praktykę i powstrzymać się od pretensjonalnego popisywania się mądrością, aż pojawi się pewien rozpęd. Dopiero wtedy możesz mieć nadzieję pokonać wyzwania związane z problemami X. Mówię to szczerze; jeszcze nie doświadczyłeś tych problemów osobiście, ale gdy doświadczysz, zrozumiesz wagę opanowania tej sztuki.

Jeśli konsekwentnie praktykujesz medytację, zarówno w otwieraniu się, jak i w codziennym życiu, z czasem pojawi się pewien rozpęd. Nawet gdy pojawią się wyzwania, jeśli zdołasz zachować spokój i pozwolić temu rozpędowi cię prowadzić, odkryjesz, że potrafisz je pokonać.

Przypomina to sztukę puszczania, choć dość trudno to trafnie wyrazić. Z natury skłaniamy się ku przywiązaniu, niezależnie od tego, jak bardzo próbujemy przekonywać siebie, że jest inaczej. Dlatego konsekwentna praktyka jest istotna.

Możesz cały dzień dyskutować o koncepcji wolności od wszelkich elaboracji, stanie naturalnym i dźwiękach, możesz nawet uzyskać pewne wglądy. Jednak gdy z różnych powodów zostaniesz skonfrontowany z tymi problemami, wszystkie twoje przywiązania wyjdą na pierwszy plan.

Pojawią się lęki związane ze śmiercią, zdrowiem i osobistymi anomaliami. Twój umysł będzie miał trudności z uwolnieniem się od tych przywiązań.”

Rozluźnianie wysiłku i nadmiernego skupienia

John Tan powiedział też kiedyś X: „Masz dobrą karmę… po prostu rozluźnij się i zrozum, że brak esencji oznacza także bezwysiłkowość; nie skupiaj się, nie koncentruj. Po wglądzie anatta po prostu dopracowuj pogląd i zrozumienie tego, że przejawienia są twoją własną promiennością.”

John napisał też do X, naszego przyjaciela: „Można to przezwyciężyć. Miewałem bardzo silne zaburzenia energetyczne po I AM z powodu nadmiernego skupiania.

Obecnie myślę, że lepiej najpierw pozwolić ciału i umysłowi uspokoić się przez odwrócenie uwagi i przenoszenie jej gdzie indziej… ciało i umysł na bardzo subtelnym poziomie są bardzo wrażliwe; ukryty lęk po prostu zachwieje całą równowagą.

Leki pomagają i myślę, że powinieneś z nich skorzystać.

Musimy być bardzo ostrożni. Istnieje rozluźnienie umysłu, które prowadzi do większej czujności, i istnieje rozluźnienie, które wprowadza umysł w spokój poprzez przezwyciężanie splamień (np. lęku).

Gdy jesteśmy w tym drugim stanie, możemy odpocząć i w zrównoważony sposób reagować na warunki.”

John napisał też kiedyś do mnie: „Najpierw skup się na ‘bezwysiłkowości’. Potem, gdy odpuszczasz, możesz puścić myśli i pozwolić, by to, co się dzieje, po prostu się działo… ale później możesz czuć, że nie jesteś w stanie się skoncentrować, i to jest w porządku… powoli i łagodnie przypominaj sobie, że przejawienia są twoją własną promiennością; wtedy promienność jest ze swej natury poza wysiłkiem… najpierw się do tego przyzwyczaj.

Cokolwiek się pojawia, z natury samo się wyzwala.”

Nadmierne skupienie na promienności i nierównowaga energetyczna

Jeśli wgląd i praktyka nie są dojrzałe w tym aspekcie, a promienność staje się silna i ktoś subtelnie nadmiernie skupia się na promienności, naraża się na bolesne nierównowagi energetyczne prowadzące do zablokowania energii w czakrze brwiowej, poważnego napięcia, bólów głowy, bezsenności (dosłownie 0 snu w nocy, nadmiernie wzmożona świadomość przez całą noc, co niektórzy mylą z osiągnięciem), fal energii odczuwanych jak ataki paniki (mówię „jak”, ponieważ był to lęk bardziej cielesny niż psychiczny — bardzo napięte i „nerwowe” doznanie cielesne przebiegające przez ciało), oraz objawów jeszcze gorszych. Sam miałem takie nieprzyjemne doświadczenia przez siedem dni w 2019 roku, jak szczegółowo opisano tutaj: https://www.awakeningtoreality.com/2019/03/the-magical-fairytale-like-wonderland.html. Prowadzi to do tego, co znane jest jako „choroba zen”, której lekarze nie będą w stanie wyleczyć; poświęciłem temu tematowi cały rozdział w oryginalnym przewodniku AtR. Miałem szczęście, że dzięki zmianie praktyki nie uruchomiłem ponownie takich epizodów, ale widziałem, jak inni doświadczali czegoś podobnego. Dlatego moim szczerym życzeniem jest, aby ludzie nie szli w praktyce w niewłaściwym kierunku. Proszę, dbajcie o siebie i praktykujcie dobrze.

Ostrzeżenie dotyczące dzogczen i prowadzenie przez kwalifikowanego nauczyciela

Być może, jeśli interesuje cię dzogczen, przyjmij przekaz i nauki od nauczyciela dzogczen, Acaryi Malcolma Smitha (który również podkreślał ten kluczowy aspekt braku czyniącego i bezwysiłkowości promiennych przejawień w anatta oraz integrację dwóch strof anatta — nie w jego publicznych pismach, lecz w jego internetowych naukach dla subskrybentów, w których uczestniczyłem) i sięgnij po książkę „The Supreme Source”, która jasno objaśnia całkowitą bezwysiłkowość spontanicznie doskonałej i samopowstającej natury całkowitej Obecności. Proszę jednak, nie praktykuj dzogczen na własną rękę, ponieważ byłoby to skrajnie mylące; raczej znajdź dobrych nauczycieli w tej tradycji (np. Acaryę Malcolma). Możesz obejrzeć ten film YouTube (bardzo polecany) jako wprowadzenie do nauk dzogczen Acaryi Malcolma; Sim Pern Chong polecił ten film w grupie AtR: https://www.awakeningtoreality.com/2023/09/talk-on-buddhahood-in-this-life.html. Niektóre pisma Malcolma można znaleźć tutaj: https://www.awakeningtoreality.com/2014/02/clarifications-on-dharmakaya-and-basis_16.html. Aby praktykować zgodnie z książką „The Supreme Source”, potrzebne są inicjacja, bezpośrednie wprowadzenie i prowadzenie kwalifikowanego nauczyciela dzogczen; z pewnością nie należy tego mylić z leniwym brakiem praktyki ani z nihilizmem neo-adwajty. Przykład: https://dharmaconnectiongroup.blogspot.com/2015/08/ground-path-fruition_13.html

Oto dobre wideo udostępnione przez Johna Tana:

Umysł, uwaga, energia i ciało

Umysł, uwaga, energia i skupienie są jednym.

Skupiona praktyka u osób opierających się na świadomości może prowadzić do nierównowagi energetycznej, w której energia blokuje się w czakrze brwiowej. Jest to bardzo powszechne u takich praktykujących: albo blokady czakry brwiowej, albo czasami blokady czakry serca.

Jednak sam wgląd w anatman jest bardzo bezpieczny; w istocie przy pełnym urzeczywistnieniu anatmanu nie może być nierównowag energetycznych. Nierównowagi energetyczne są związane z subtelnym wytwarzaniem poczucia „ja”. Dlatego pełne dojrzewanie i urzeczywistnienie obu strof anatta (bez jednostronnego przechylenia ku drugiej strofie) rozwiążą nierównowagę energetyczną.

Twoja praktyka powinna więc sprowadzać umysł do dantianu i na nim go osadzać. Energia powinna płynąć, a nie grzęznąć w głowie. Somatyczne podejście pomaga przezwyciężać nierównowagi energetyczne.

Zobacz oddychanie wazowe:
Fragment z [link usunięty]

[11:46 AM, 9/5/2020] John Tan: Podobają mi się jego opisy, są całkiem dobre, ale mogą skutkować nierównowagami energetycznymi. Najlepiej praktykować ćwiczenia oddechowe i uczyć się regulować energię tak, by się uspokoiła...

Oddychanie wazowe

Komentarze Soh:
Dobrym sposobem regulowania energii przez ćwiczenie oddechowe jest praktyka oddychania wazowego. Oto fragment z „Open Mind, Open Heart” Tsoknyi Rinpoczego:

„Oddychanie wazowe

Jedną z metod, które pomogły tej kobiecie i niezliczonym innym osobom radzić sobie z emocjami, jest praktyka pomagająca sprowadzić lung z powrotem do jego centrum, czyli „domu”. Używamy do tego specjalnej techniki oddechowej jako narzędzia, ponieważ oddech jest fizycznym korelatem subtelnej energii wiatru lung.

Technika ta nazywa się oddychaniem wazowym i polega na oddychaniu jeszcze głębiej niż przy głębokim oddychaniu przeponowym, którego często uczy się na zajęciach jogi i innych podobnych kursach znanych wielu osobom.

Sama technika jest dość prosta. Najpierw powoli i całkowicie wydychaj, wciągając brzuch tak, aby mięśnie brzucha znalazły się jak najbliżej kręgosłupa. Gdy powoli wdychasz, wyobraź sobie, że kierujesz oddech w dół do obszaru około czterech szerokości palców poniżej pępka, tuż nad kością łonową. Ten obszar ma kształt nieco przypominający wazę, dlatego technika nazywa się oddychaniem wazowym. Oczywiście tak naprawdę nie kierujesz oddechu do tego obszaru, ale kierując tam uwagę, zauważysz, że wdychasz nieco głębiej niż zwykle i doświadczysz nieco większego rozszerzenia w obszarze wazy.

Gdy dalej kierujesz oddech i uwagę w dół, lung stopniowo zacznie tam podążać i tam spoczywać. Zatrzymaj oddech w obszarze wazy tylko na kilka sekund — nie czekaj, aż potrzeba wydechu stanie się nagląca — a potem znowu powoli wydychaj.

Oddychaj w ten sposób powoli trzy lub cztery razy, całkowicie wydychając i kierując wdech w dół do obszaru wazy. Po trzecim albo czwartym wdechu spróbuj zatrzymać odrobinę oddechu — może 10 procent — w obszarze wazy na końcu wydechu, skupiając się bardzo lekko i łagodnie na utrzymaniu odrobiny lung w jego domowym miejscu.

Spróbuj teraz.

Zrób pełny wydech, a potem trzy albo cztery razy powoli i łagodnie kieruj oddech w dół do obszaru wazy; przy ostatnim wydechu zatrzymaj odrobinę oddechu w obszarze wazy. Kontynuuj to przez około dziesięć minut.

Jakie to było odczucie?

Może było trochę niewygodnie. Niektórzy mówili, że kierowanie oddechu w ten sposób jest trudne. Inni mówili, że dało im poczucie spokoju i wewnętrznego osadzenia, którego nigdy wcześniej nie czuli.

Oddychanie wazowe, jeśli praktykuje się je przez dziesięć albo nawet dwadzieścia minut dziennie, może stać się bezpośrednim sposobem rozwijania świadomości naszych uczuć i uczenia się pracy z nimi nawet wtedy, gdy jesteśmy zaangażowani w codzienne czynności. Kiedy nasz lung spoczywa w swoim domowym miejscu, nasze ciała, uczucia i myśli stopniowo odnajdują zdrową równowagę. Koń i jeździec współdziałają w bardzo luźny i swobodny sposób, przy czym żadne z nich nie próbuje przejąć kontroli ani doprowadzić drugiego do szaleństwa. W tym procesie odkrywamy, że wzorce ciała subtelnego związane ze strachem, bólem, lękiem, gniewem, niepokojem i tak dalej stopniowo się rozluźniają oraz że pojawia się odrobina przestrzeni między umysłem a uczuciami.

Ostatecznie celem jest możliwość utrzymywania tej małej odrobiny oddechu w obszarze wazy przez cały dzień, podczas wszystkich czynności — chodzenia, mówienia, jedzenia, picia, prowadzenia samochodu. U niektórych osób ta zdolność staje się automatyczna po krótkim czasie praktyki. U innych może wymagać nieco więcej czasu.

Muszę przyznać, że nawet po latach praktyki nadal odkrywam, iż czasem tracę kontakt ze swoim wewnętrznym centrum, zwłaszcza gdy spotykam ludzi żyjących na bardzo wysokich obrotach. Sam też trochę taki jestem, a spotykanie innych ludzi żyjących na wysokich obrotach działa jak pewien bodziec dla ciała subtelnego. Daję się wciągnąć w ich niespokojną i przemieszczoną energię, wskutek czego sam staję się nieco niespokojny, nerwowy, a czasem nawet zalękniony. Dlatego robię to, co nazywam oddechem przypominającym: całkowity wydech, skierowanie oddechu w dół do obszaru wazy, a potem ponowny wydech, zostawiając odrobinę oddechu w „domowym miejscu” lung.”

Dalsze notatki Johna Tana

John Tan powiedział także:

„Nierównowagi energetyczne są ściśle związane z tym, co konwencjonalnie nazywamy „fizycznym”. To, co w duchowości nazywamy energiami, odpowiada „fizycznym” aspektom we współczesnym konwencjonalnym języku; różnica dotyczy tylko nazewnictwa. Ćwicz więc i ucz się sztuki otwartości i bezwysiłkowości, otwieraj ciało, bądź pragmatyczny i szczery.

Ćwiczenia oddychania wazowego są dobre, ale wymagają dyscypliny, stałości i wytrwałości, a nie 三分钟热度 (trzy minuty entuzjazmu). Gdy praktykuje się je pilnie, bez magicznego ani baśniowego nastawienia, z pewnością przyniosą korzyści.”

Rozmowa — 29 czerwca 2020

John Tan: Pan Z w dużej mierze opiera się na bezpośrednim doświadczeniu; na razie nie trzeba zbyt teoretycznie wchodzić w pustkę ani w niepowstawanie zjawisk.

Raczej chodzi o to, by pozwolić mu przesunąć energię i promienność do ciała… całego ciała… choć tło zniknęło, możesz myśleć, że wszystkie sześć zmysłów ma jednakową promienność, ale w czasie rzeczywistym jest to dalekie od prawdy i powoduje wszystkie nierównowagi energetyczne.

Rozluźnij się w stanie naturalnym i poczuj energetyczną promienność w całym ciele. Nie przez myślenie. Dotknij czegokolwiek, dotknij palców stóp, nóg, poczuj je. To jest twój umysł… lol… czy rozumiesz?

Góra jest umysłem, trawy są umysłem, wszystko jest umysłem. Tak jest w przypadku wzroku i sfery mentalnej — poczuj ciało, palce u stóp i palce dłoni, dotknij ich. One są umysłem. Czy więc rozumiesz to w czasie rzeczywistym?

Jeśli chodzi o sen, nie martw się zbytnio; przyjdzie. Myśl mniej; pozwól, by całe ciało było poczuciem dotyku — nie przez myślenie, lecz przez czucie i dotykanie. Nie myśl więc, że gdy pojawia się wgląd anatta „wszystko jest umysłem”, jesteś już w urzeczywistnieniu „wszystko jest umysłem”. Jeśli nie potrafisz objąć i poczuć wszystkiego jako umysłu, jak masz wyeliminować wspólny mianownik zwany umysłem i wejść w stan nie-umysłu, który jest naturalnym stanem anatta?

Etykiety: Anatta, Energia |

Uwaga o poważnych nierównowagach energetycznych

Poważne nierównowagi energetyczne związane z depresją, lękiem i traumami powinny być leczone z pomocą ekspertów — psychiatrów i psychologów — ewentualnie z lekami jako wsparciem. Współczesna medycyna może być niezwykle ważną częścią procesu zdrowienia i nigdy nie należy jej umniejszać. Jeśli występują u ciebie objawy, które mogą być z tym związane, powinieneś skonsultować się ze specjalistami.

W przypadku Soh nierównowagi energetyczne, które trwały siedem dni w 2019 roku, nie były związane z problemami psychicznymi, ponieważ nie było depresji, smutnego nastroju ani lęku psychicznego (poza cielesnymi doznaniami napięcia), ani też z traumami; wynikały natomiast z ekstremalnej intensywności świetlistości — intensywności, która utrzymywała się przez cały dzień i podczas snu, oraz ze wzorca energetycznego nadmiernego skupienia i napięcia, który trudno było rozpuścić. Niemniej, jeśli nie masz pewności, lepiej się przebadać. Dodatkowo możesz sięgnąć po książki Judith Blackstone, które dogłębnie omawiają uwalnianie traumy i wiążą je z praktyką niedualną (choć nie są dokładnie oparte na praktyce anatta, nadal warto je przeczytać). Zobacz: https://www.awakeningtoreality.com/2024/06/good-book-on-healing-trauma-and-nondual.html

John Tan powiedział także: „Istnieje wielka różnica między depresjami spowodowanymi pracą, wyglądem fizycznym, brakiem wsparcia rodziny itd. a problemami związanymi na przykład z „I AM”. Wszystkie lęki związane z wyglądem fizycznym, obciążeniem pracą czy studiami itd. będą stopniowo ustępować, jeśli odpowiednie problemy zostaną rozwiązane. Ale są też problemy takie jak „I AM” — twoja pierwsza, natychmiastowa myśl, tak bliska i tak bezpośrednia, że niełatwo się jej „pozbyć”.”

„Niektóre (nierównowagi energetyczne) mogą też wiązać się z otwarciem pewnych bram energetycznych, gdy ciało nie jest gotowe.”

Rozmowa — 06 czerwca 2024

John Tan powiedział: „Tak, nie pozwól, aby konwencjonalne osiągnięcia przeszkodziły w praktyce; i tak, anatta to dopiero początek. Gdy rozpoznamy przejawienia jako własną promienność, musimy wyczerpać zarówno umysł, jak i zjawiska. Chociaż nie praktykuję dzogczen ani mahāmudry, mogę pojąć i intuicyjnie wyczuć, że naturalny stan pełnego urzeczywistnienia anatta jest całkiem podobny do rezultatu przypominającego ciało tęczowe.”

Soh Wei Yu powiedział: „Rozumiem...”

John Tan powiedział: „W istocie, po pewnym stopniu wyczerpania reifikacji umysłu, mniej przywiązujemy się do konwencjonalnego i bardzo mocno ciągnie nas ku wyczerpaniu całego ciała-umysłu w promienności świateł. Nie wiem, jak jest u innych, ale u mnie tak się dzieje. Czy u ciebie też?”

Soh Wei Yu powiedział: „Tak, myślę, że tak.”

John Tan powiedział: „W tej fazie bezwysiłkowość, niedziałanie i nieopór są kluczowe, ponieważ ilekroć umysł reaguje albo się skupia, energia się intensyfikuje i bardzo często prowadzi do nierównowag energetycznych.”


John Tan napisał do forumowicza w 2009:

„Na początku niemal niemożliwe jest nie doświadczać rzeczy dualistycznie. Obserwator obserwujący obserwowane jest naszym zwykłym doświadczeniem i będzie się wydawać, że jest to fakt doświadczeniowy. Dlatego nie powinniśmy się z niczym spieszyć, lecz po prostu rozpoznać „przyczynę”. Przyczyna, która sprawia, że widzimy w taki sposób, nazywana jest „niewiedzą”. Spróbuj zrozumieć „niewiedzę” nie jako niewiedzenie, lecz jako formę wiedzenia. Zobacz ją jako bardzo głęboką formę „dualistycznego wiedzenia”, które wzięliśmy za prawdę. Następnie przystępujemy do przezwyciężania tego błędnego poglądu w dwóch krokach: po pierwsze, przez mocne i stanowcze ustanowienie właściwego poglądu, aby zastąpić nasz obecny „pogląd dualistyczny i zakładający inherentne istnienie”; po drugie, przez praktykowanie widzenia w czystej uwadze, aby osłabić chwyt poglądów. Praktykuj czystą uwagę w doznaniach cielesnych, aż w doznaniach cielesnych pojawi się bardzo silne, wyraźne lustrzane odczucie. Wtedy, przy właściwym poglądzie, zaświta niedualność. Bez właściwego poglądu najprawdopodobniej przekształci się to w doświadczenie typu „lustro odbijające zjawiska”.

Praktyki mogą trwać dziesięciolecia i często są dość frustrujące oraz wymagające w trakcie podróży. Ale miej wiarę, bądź cierpliwy i ufaj; cały wysiłek ostatecznie okaże się wart zachodu.
Proste podsumowanie, którego używam jako pomocy w praktyce:

Kiedy jest po prostu czyste poczucie istnienia;
Kiedy świadomość jawi się jak lustro;
Kiedy doznania stają się nieskazitelne, jasne i świetliste;
To jest Świetlistość.

Kiedy wszystko, co powstaje, wydaje się niepowiązane;
Kiedy przejawienia wyłaniają się bez centrum;
Kiedy zjawiska wydają się zachodzić same, bez kontrolera;
To jest brak czyniącego.

Kiedy podział na podmiot i przedmiot widziany jest jako złudzenie;
Kiedy staje się jasne, że za myślami nie ma nikogo;
Kiedy jest tylko sceneria, dźwięki, myśli i tak dalej;
To jest Anatta.

Kiedy zjawiska jawią się jako nieskazitelne i krystalicznie wyraźne;
Kiedy jest jedynie jedno niepodzielne doświadczenie;
Kiedy wszystko widziane jest jako Obecność;
To jest niedualna Obecność.

Kiedy w pełni odczuwamy, że zjawisk nie da się odnaleźć ani zlokalizować;
Kiedy wszystkie doświadczenia widziane są jako nieuchwytne;
Kiedy wszystkie granice umysłu — wewnątrz i zewnątrz, tam i tutaj, teraz i wtedy — rozpuszczają się;
To jest Pustka.

Kiedy w pełni odczuwa się wzajemne powiązanie wszystkiego;
Kiedy powstawanie jawi się jako wielkie, bezwysiłkowe i cudowne;
Kiedy Obecność odczuwana jest jako uniwersalna;
To jest Maha.

Kiedy powstawanie nie jest uwięzione w kategoriach kto, gdzie i kiedy;
Kiedy wszystkie zjawiska jawią się jako spontaniczne i bezwysiłkowe;
Kiedy wszystko wydaje się właściwe wszędzie i w każdym czasie;
To jest spontaniczna doskonałość.

Widzenie ich jako podstawy wszystkich doświadczeń;
Zawsze już tak jest;
To jest Mądrość.

Doświadczanie podstawy we wszystkim, co powstaje;
To jest Praktyka.

Szczęśliwej podróży.”

John Tan napisał w 2017:

„Na przestrzeni setek [albo tysięcy] lat powstały ogromne ilości pism o tym i tamtym… ważna jest sama istota… To znaczy, jeśli wchodzisz w nauki o pustce i współzależnym powstawaniu, po prostu [skup się na] istocie… traktuj to jak koan… nie ma koanu zen takiego jak Madhyamaka, który pozwoliłby nam tak głęboko przeniknąć. Nie ma koanu takiego jak całkowite działanie Dōgena, który mógłby przekazać doświadczenie tej ogromności bycia „połączonym” w tak magiczny sposób…

Dla mnie wystarczą po prostu te cztery wskazania: bezpośrednie wskazanie na świadomość, na anatta, na całkowite działanie i na pustkę. Reszta to pogłębianie wglądów i urzeczywistnień poprzez spotkania i zaangażowaną praktykę.”

Labels:

Comments

Post a Comment
Subscribe to: Post Comments (Atom)