Rob Burbea དང་ Rupert གཉིས་ཀྱི་རྩོམ་ཡིག་དེ་དག་ཀློག་རྗེས་ང་ལ་ཐད་ཀར་དང་དེ་མ་ཐག་སྐྱེས་པའི་ཚོར་ལན་ཞིག་ནི། ཁོང་ཚོས་རྟག་པའི་དཔང་པོའི་ཉམས་མྱོང་ -- རྟོགས་པ་ -- ཞེས་པའི་སྐོར་བཤད་སྐབས། ཆེས་གལ་ཆེ་བའི་གནད་གཅིག་མ་མཐོང་བ་དེ་ཡིན། ཁོང་ཚོས་ཉམས་མྱོང་ལ་ཧ་ཅང་གཙོ་བོ་བྱས་ནས། རྟོགས་པ་སྣང་མེད་དུ་བཞག དྲང་པོར་བཤད་ན། རྟོགས་པ་ཡང་ཉམས་མྱོང་གི་རིགས་ཤིག་ཏུ་མཐོང་བས། ངས་ཁྱད་པར་འདི་བཟོ་བར་དགའ་མི་འདུག འོན་ཀྱང་དོན་འདིར། ངས་བརྗོད་འདོད་པ་གསལ་བར་སྟོན་ཐུབ་པས་དེ་འོས་ཤིང་འཚམ། དེ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་ཤེས་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཉམས་མྱོང་འགའ་ཞིག་བཤད་ནས། དེ་ཚོ་རྟག་པའི་དཔང་པོའི་གོ་རིམ་དང་པོའི་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་ནམ་ཞེས་དྲིས་པའི་ཐེངས་འགའ་དང་ཡང་འབྲེལ་ཡོད། ཁྱེད་ལ་ཉམས་མྱོང་དེ་ཚོ་ཡོད་ཀྱང་། ཁྱེད་ཀྱིས་དག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་གསལ་སྣང་གི་ཚོར་བ་ཞིག་གསལ་པོར་ཉམས་མྱོང་བྱས་སོ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་། ངས་ཁྱེད་ལ་ “དེ་ཙམ་མིན” ཞེས་བཤད།

འོ་ན་གང་ཞིག་མ་ཚང་ངམ། ཁྱེད་ལ་ཉམས་མྱོང་མ་ཚང་བ་མིན། ཁྱེད་ལ་རྟོགས་པ་མ་ཚང་བ་ཡིན། ཁྱེད་ལ་བདེ་བའི་ཚོར་བའམ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ཁ་ཕྱེ་བའི་ཡངས་པའི་ཚོར་སྣང་ཡོད་སྲིད། ཁྱེད་ཀྱིས་རྟོག་མེད་དང་ཡུལ་མེད་ཀྱི་གནས་སྟངས་ཉམས་མྱོང་བྱས་སྲིད། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་གསལ་བ་ཉམས་མྱོང་བྱས་སྲིད། འོན་ཀྱང་ཉམས་མྱོང་འདི་ཚོ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མིན། དེར་ “eureka” མེད། “aha” མེད། བཀག་མི་ཐུབ་པ་དང་གཡོ་མི་ཐུབ་པའི་དོན་ཞིག་གོ་བའི་དེ་མ་ཐག་པ་དང་སྙིང་ནས་འབྱུང་བའི་གསལ་རྟོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མེད། ཉམས་ལེན་པས་དེའི་བདེན་པ་ཧ་ཅང་གསལ་པོར་མཐོང་བས། སུ་ཞིག་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་། རྟོགས་པ་འདི་ནས་ཁྱེད་གཡོ་མི་ཐུབ་པའི་ཡིད་ཆེས་ཤུགས་ཆེན་ཞིག་མེད། དེ་ནི་ “ཁྱེད” ཀྱི་ཐད་ཀར་དང་གཡོ་མི་ཐུབ་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན། འདི་ནི་ཉམས་ལེན་པས་ཛེན་གྱི་ས་ཏོ་རི་རྟོགས་པར་དགོས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཡིན། དེས་ཉམས་ལེན་པ་དེ་ཚོས་ “ང་ཡིན་ཉིད (I AMness)” ཞེས་པ་འདི་བློས་གཏོང་ནས་བདག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཚུལ་དང་ལེན་བྱེད་པ་ཅི་ཙམ་དཀའ་བ་ཁྱེད་ལ་གསལ་པོར་གོ་ཡོང་། དངོས་སུ་བཤད་ན། “དཔང་པོ” འདི་བློས་གཏོང་བ་མེད། དེ་ནི་ང་ཚོའི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཉིས་མེད། གཞི་མེད་པ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བ་བཅས་ཚུད་པའི་རྟོགས་པ་ཟབ་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན། Rob གྱིས་གསུངས་པ་ལྟར། “ཉམས་མྱོང་ཉར་བཞིན་ལྟ་བ་ཞིབ་ཏུ་སྦྱངས།”

མཇུག་ཏུ། རྟོགས་པ་འདི་རང་ཉིད་མཐའ་མ་མིན། དེ་ནི་འགོ་ཚུགས་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་ང་ཚོ་དྲང་པོ་ཡིན་ནས། ཐོག་མའི་མཐོང་སྣང་འདི་ཚད་ལས་བརྒལ་ནས་ཆེ་བར་བཤད་པའམ་དེས་ཁྱེར་མ་སོང་ན། རྟོགས་པ་འདི་ལས་ང་ཚོས་ཐར་པ་ཐོབ་པ་མིན་པ་རྟོགས་ཡོང་། ལྡོག་ཕྱོགས་སུ། རྟོགས་པ་འདིའི་རྗེས་སུ་ང་ཚོ་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་བར་འགྱུར། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་ཉམས་ལེན་པ་ཞིག་ལ་ཐར་པ་ངོ་མ་འཚོལ་བའི་ཆོས་ལམ་ལ་ཞུགས་སུ་འཇུག་པའི་རྐྱེན་ཤུགས་ཆེན་ཞིག་ཡིན། :)

མུ་མཐུད་དུ་མ་བཤད་གོང་། Rob Burbea ཡི་གསུང་བཤད་ཆ་ཚང་ཡིག་འབེབས་བྱས་ནས་ཡིག་ཕབ་འདི་སྤྱོད་ཐུབ་པར་བཟོས་པའི་འབད་བརྩོན་ཆེན་པོར་ངས་ཁྱེད་ལ་བཀའ་དྲིན་ཞུ་དགོས། དེ་ནི་ཡང་ཡང་ཀློག་རིན་ཧ་ཅང་ཡོད། ཡིག་ཕབ་དེའི་ནང་ “གློད་པ” སྐོར་གྱི་ཚན་པ་གསུམ་ཡོད། ངས་ཚན་པ་དེ་དག་ལ་མཆན་འགའ་སྣོན་གྱི་ཡིན།

ནང་པའི་ཆོས་སྐབས་འདིར་ཟུར་དུ་བཞག་ནས། ངས་ནན་བཤད་བྱ་འདོད་པ་ནི། “གློད་པ” ཞེས་པའི་རྩལ་ལ་ང་ཚོས་དེ་ནམ་ཡང་ཆུང་དུ་བརྩི་མི་རུང་། དེ་ནི་མི་ཚེའི་ནང་ང་ཚོའི་ཆེས་དཀའ་བའི་འབད་བརྩོན་ཡིན་པ་མགྱོགས་པོར་མངོན་ཡོང་། “གློད་པ” ལ་མང་ཆེ་བར་མི་ཚེའི་བདེ་སྡུག་དང་ཡར་མར་གྱི་ཉམས་མྱོང་བརྒྱུད་ནས་ཐོབ་པའི་ཟབ་པའི་ཤེས་རབ་དགོས། མི་ཚེ་གང་པོའི་ཉམས་ལེན་ཡོད་ཀྱང་། “གློད་པ” ཡི་རྒྱ་དང་གཏིང་ཟབ་ང་ཚོས་ད་དུང་གོ་མི་ཐུབ་སྲིད།

ངའི་ཉམས་མྱོང་ལྟར་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་མེད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་མ་སྐྱེས་གོང་། “གློད་པ” ནི་ཅི་ཞིག་གི་ཚུལ་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚད་དང་འབྲེལ་ཡོད། ཧ་ཅང་མང་དུ། ང་ཚོ་མང་པོས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོའི་རིམ་པ་ཞིག་བརྒྱུད་དགོས། དེའི་རྗེས་ལ་གཞི་ནས་ང་ཚོས་དངོས་སུ་ “གློད” ཐུབ། དེ་ནི་ “གློད་པའི” “འདུན་པ” དེ་སྐྱེད་པའི་སྔོན་འགྲོའི་རྐྱེན་ཞིག་ལྟ་བུ་འདུག :)

Rob གྱིས་འགྱུར་བའི་ཆོས་རྣམས་ནང་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་མཐོང་བའི་ཉམས་ལེན་དེ་ངོས་འཛིན་ལས་བྲལ་བ་དང་ཉམས་མྱོང་ལས་རང་ཉིད་ཕྱིར་འཐེན་ཏེ་ཁ་བྲལ་དུ་འཛིན་པ་དང་འབྲེལ་བར་བྱེད། Rob གྱི་བཤད་ཚུལ་དེ་ལ་ང་མི་མཐུན། རྗེས་ཀྱི་ཚན་པར་ངའི་ལྟ་ཚུལ་དང་མཆན་བཤད་བརྗོད་ཀྱི་ཡིན།

ཁྱེད་ཀྱིས་ཉེ་ཆར་བཀོད་པའི་རྩོམ་ཡིག་མང་ཆེ་བ་ནི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་དང་ཤེས་པའི་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ཁ་ཕྱེ་བའི་ཡངས་པའི་སྐོར་ཡིན། ངའི་བསླབ་བྱ་ནི། རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་གི་གཉིས་མེད་ཆ་ཤས་ཁོ་ནར་ཧ་ཅང་ཡོལ་དྲགས་པར་མ་བྱེད། “མ་རིག་པ” སྣང་མེད་དུ་མ་བཞག མ་རིག་པ་ཐད་ཀར་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་གལ་ཆེ། གཉིས་མེད་པར་བལྟ་མཁན་ཚོར་མངོན་སུམ་གྱི་གསལ་སྣང་གང་སར་ཁྱབ་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། མ་རིག་པར་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཁྱབ་པ་འདི་བདེན། དེ་ནི་ང་ཚོའི་ཉམས་མྱོང་གི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ། དེའི་ནང་ཟབ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་སྟངས་སམ། གཉིས་མེད། རྟོག་མེད། ཡུལ་མེད་ཀྱི་གནས་སྟངས་ཚུད་ཡོད། དེས་ན་མ་རིག་པའི་ཡ་མཚན་ཆེ་བའི་ལོང་བར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་ཟབ་པོར་ཚོར། དེ་ཅི་ཙམ་སྦས་ནས་ཟབ་པ། ཉམས་མྱོང་གི་སྣང་ཚུལ་ལ་ཇི་ལྟར་དབྱིབས་བཟོ་དང་འཁྱོག་སྒྱུར་བྱེད་པ་ཚོར། ང་ཚོའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་དང་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ལས་ཀྱང་སེམས་དབང་དུ་འགུགས་པའི་སྔགས་འཕྲུལ་ཤུགས་ཆེ་བ་ཞིག་ངས་མ་རྙེད།

གལ་ཏེ་ “ལོང་བར་བྱེད་པའི་སྔགས” ད་དུང་ཤུགས་ཆེ་བར་ཡོད་སྐབས། ང་ཚོས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ལ་ལྟ་བའི་ཉམས་ལེན་བྱས་ན། ཉམས་ལེན་གྱི་དམིགས་ཡུལ་ནི་འདོད་ཆགས་ལས་བྲལ་བ། ངོས་འཛིན་ལས་བྲལ་བ། ཉམས་མྱོང་ལས་རང་ཉིད་ཕྱིར་འཐེན་ཏེ་ཁ་བྲལ་དུ་འཛིན་པ་སོགས་ཕྱོགས་སུ་འཁྱོག་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་མངོན། དངོས་སུ་དེ་ལྟར་གོ་ན་ཡང་ཧ་ཅང་སྐྱོན་མེད། འོན་ཀྱང་མང་པོས་འདོད་ཆགས་ལས་བྲལ་བ་དང་ངོས་འཛིན་ལས་བྲལ་བ་ཙམ་ལ་མཚམས་འཇོག་མི་ཐུབ། གཞི་མེད་པའི་ནང་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་ངང་གནས་མི་ཐུབ། གང་ལྟར་ཁོང་ཚོས་བརྟེན་ས་བྱེད་པའི་རྟག་པ་དང་མི་འགྱུར་བའི་གནས་སྟངས་ཤིག་བློས་བཟོས་ནས་འདོན་ཡོང་། “བདག་མིན། ངའི་མིན” ཞེས་པ་ནི་ “ངའི” ཡང་ན་ “བདག (Self)” ཞིག་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་། ངས་ཉམས་ལེན་པ་ཚོར་བདག་མེད་ཞེས་པ་དེ་ “ངའི་ཡིན་པའམ་བདག་ཡིན་པར་བརྗོད་ཐུབ་པ་གཏན་ནས་མེད” ཞེས་གོ་བར་ལེན་ན་དགའ། དེ་ལྟ་ནའང་། “ངའི་ཡིན་པའམ་བདག་ཡིན་པར་བརྗོད་ཐུབ་པ་གཏན་ནས་མེད” ཞེས་པའི་རྟོགས་པ་འདི་བདག་མེད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་གི་རྟོགས་པ་དང་ནོར་མི་རུང་། (བདག་མེད (No-Self), སྟོང་པ་ཉིད། Maha དང་ཐ་མལ་ཉིད། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྐོར་གཟིགས) ངས་ཕྱོགས་འདི་ལ་ནན་པོ་ཆེ་ཙམ་བྱས་ཡོད། རྒྱུ་མཚན་ནི་ནང་པའི་ཆོས་ནང་། བདག་མེད་དང་རྟེན་འབྱུང་གི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པ་ལས་གལ་ཆེ་བ་གང་ཡང་མེད། གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཐར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན། ལྷག་པར་དུ་ཤེས་རབ (prajñā) ཡིན་པས་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། འདི་ཡང་ཆུང་དུ་མ་ལེན། :)

དེ་ལྟ་ནའང་། འཕེལ་རིམ་འདི་ནི་ཅུང་ཟད་མི་ལྡོག་པ་ལྟར་སྣང་། རྒྱུ་མཚན་ནི་སེམས་ནི་མ་རིག་པས་—གཉིས་འཛིན་དང་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་—དབང་བསྒྱུར་བྱས་ཡོད། དེ་ལས་ཀྱང་ཡ་མཚན་པ་ནི། སེམས་ཀྱིས་གནས་སྟངས་དེ་ལྟ་བུ་བཟོས་ནས་དེ་ནི་གནས་ས་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་སྙམ་ཐུབ། འདི་ནི་ཉེན་ཁ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེན་ཁ་ཡིན། Rob གྱིས་གསུངས་པ་ལྟར། དེ་ཧ་ཅང་མཛེས་ཤིང་། རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་དང་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་གྱི་དཔེ་གཞི་དང་ཧ་ཅང་འཚམ་པོར་མཐུན། ཉམས་ལེན་པ་ཞིག་དེར་ཞུགས་ཚེ། གློད་པ་དཀའ།

འོན་ཀྱང་། གལ་ཏེ་བདག་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ནས། ང་ཚོས་ཆོས་རྣམས་ལ་ལྟ་བའི་ཉམས་ལེན་ལ་ཡང་བསྐྱར་ལྟ་ན། ཐར་པ་ལ་ “དེ་ལྟའི་རྟག་པའི་གནས་སྟངས་སམ། བདག (self/Self) ཞེས་པ” དགོས་པ་མིན་པ་རྟོགས་ཡོང་། ང་ཚོས་མ་རིག་པ་བསལ་ན་འགྲིག མི་རྟག་པ་རང་གྲོལ་དུ་འགྱུར། དེས་ན་ང་ཚོས་དོར་བ་དེ་རང་ང་ཚོའི་མཐར་ཐུག་གི་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་པར་གསལ་འབྱུང་། ང་ཚོས་ཐར་པ་རྙེད་མི་ཐུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་གསལ་པོ་འགྱུར། — རྒྱུ་མཚན་ནི་ང་ཚོ་ཐར་པ་ལས་བྲོས་བཞིན་ཡོད་པས་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ། ང་ཚོ་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ང་ཚོས་རང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བཙལ་བཞིན་ཡོད་པས་ཡིན། འདི་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དྲ་ཚོགས་ནང་ངས་བྲིས་པའི་འོག་གི་ཚན་པ་གཉིས་པོས་སྟོན་པའི་དོན་དེ་རང་ཡིན།

དེས་ན་ཉམས་མྱོང་ལས་རང་ཉིད་ཕྱིར་འཐེན་ཏེ་ཁ་བྲལ་དུ་འཛིན་པ་དེས་མ་ཐག་ང་ཚོ་གཉིས་འཛིན་གྱི་གནས་སུ་འཇོག་པས། དེའི་ཕྱིར་ངས་ Rob གྱི་བཤད་ཚུལ་དང་མི་མཐུན། གལ་ཏེ་བདག་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ན། དབུས་མེད། གཞི་མེད། རང་དབང་ཅན་གྱི་བྱེད་པོ་མེད། རྟེན་འབྱུང་གིས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཙམ་ཡོད། ཉམས་ལེན་པས་འདི་ལྟར་གསལ་འཚེར་དུ་སྐྱེ་ཞིང་ཡལ་བའི་ཉམས་མྱོང་རང་ནས་མ་ཐག་རྟོགས་པ་གལ་ཆེ་གཞན་ཞིག་སྐྱེད་དགོས། — རྟེན་འབྱུང་གིས་སྐྱེ་བའི་གསལ་འཚེར་འདི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་དང་རང་གྲོལ་ཡིན།

མཇུག་ཏུ། ངས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ཟབ་པའི་དོན་རྟོགས་པར་གོ་རིམ་ངེས་པར་ཡོད་ཅེས་བསྟན་པ་མིན། དེ་ནི་ཉམས་ལེན་པ་རེ་རེའི་རྐྱེན་དང་ནུས་པ་ལ་རག་ལས། འོན་ཀྱང་འདེམས་ཀ་ཡོད་ན། ཐོག་མར་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ངོ་མ་ཕུགས་སུ་རྟོགས་པ་ནས་འགོ་ཚུགས། བདག་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྨིན་ན་ང་ཚོར་མི་རྟག་པ། སྡུག་བསྔལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཅས་ལ་གོ་བ་ཧ་ཅང་མི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོང་། :)

ངས་ཁྱེད་ཀྱི་དྲ་ཚོགས་གླེང་མོལ་འགའ་ཞིག་ཞིབ་པོ་མིན་པར་ཅུང་ཙམ་བལྟས། གླེང་མོལ་ཧ་ཅང་གསལ་སྟོན་ཆེ་བ་དང་། ངའི་རྟོགས་པའི་གོ་རིམ་བདུན་པོ་ལེགས་པར་བསྟན་འདུག འོན་ཀྱང་དེ་དཔེ་གཞི་ཞིག་ཏུ་ཧ་ཅང་ནན་ཆེན་མ་བྱེད། དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དཔེ་གཞི་ངེས་པར་བཟུང་མི་རུང་། གཞན་གྱི་ཉམས་མྱོང་དང་རྟོགས་པ་ཚད་འཇལ་བའི་སྒྲོམ་གཞི་ལྟར་སྤྱོད་མི་རུང་། དེ་ཁྱེད་རང་གི་ཆོས་ལམ་གྱི་ལམ་སྟོན་ཙམ་དུ་ལེན།

ཁྱེད་ཀྱིས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་དང་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ། ཡང་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་དང་བདག་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཡིན། ང་ཚོས་འདི་སྐོར་ཧ་ཅང་མང་ཐེངས་གླེང་ཟིན། ང་ཚོས་སྤྱོད་པའི་སྐབས་དོན་ནང་། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་ཞེས་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་དང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཉམས་མྱོང་ལ་ཟེར། ཉམས་མྱོང་དེ་ནི་མར་མེའི་མེ་ལྕེ་གཉིས་མཉམ་དུ་བཞག་པ་ལྟར། མེ་ལྕེ་དེ་ཚོའི་མཚམས་མི་དབྱེ་བར་འགྱུར། དེ་རྟོགས་པ་མིན། སྒོམ་གྱི་གནས་སྟངས་ནང་དབྱེ་བ་བཟོ་བའི་རྟོག་པའི་རིམ་པ་གནས་སྐབས་སུ་འགགས་པའི་སྐབས། ལྟ་མཁན་དང་བལྟ་བྱའི་བར་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་ཞིག གོ་རིམ་ཙམ་ཞིག་ཡིན། ཉམས་མྱོང་འདི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཟིན་པ་ཡིན།

ཡང་ཕྱོགས་གཞན་ནས། གཉིས་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་དང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བའི་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ཕུག་མཐོང་བ་ལས་འབྱུང་བའི་གོ་བ་ཟབ་མོ་ཞིག་ཡིན། དེ་ནི་ “བདག་མེད” ལ་དམིགས་སྒོས་གཙོ་བོ་བྱས་པའི་ནན་ཏན་གྱི་བརྟག་ཞིབ། དྲི་བ་ནན་པོར་གདོང་ལེན། དུས་ཡུན་རིང་པོའི་ཉམས་ལེན་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཉིས་མེད་གནས་སྟངས་ཤིག་ཡིན། གང་ལྟར་ “བདག་མེད” ལ་དམིགས་པ་དེས་མི་རྟག་པ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དམ་པའི་ཚོར་བ་ཞིག་འབར་དུ་འཇུག སྔོན་ཆད་དམ་པའི་ཚོར་བ་ནི་ “མཐར་ཐུག་པ” ཞེས་བློས་བརྟགས་པ་དེའི་ཁེར་དབང་ལྟ་བུར་བརྩིས་ཀྱང་། ད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ནང་ཡང་རྙེད། “བདག་མེད” ཞེས་པའི་ཚིག་དེ་ཛེན་གྱི་ཀོ་ཨན་ལྟར་གོ་དཀའ་བ། དོན་མེད་ལྟ་བུ། རིགས་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ལྟར་སྣང་སྲིད་ཀྱང་། རྟོགས་སྐབས་དངོས་སུ་ཧ་ཅང་གསལ་བ། ཐད་ཀར་དང་སྟབས་བདེ་པོ་ཡིན། རྟོགས་པ་དེ་དང་མཉམ་དུ། ཐམས་ཅད་འདི་གཉིས་གང་རུང་དུ་ཐིམ་འགྲོ་བའི་ཉམས་མྱོང་ཡོད།

1. མཐར་ཐུག་གི་ཡུལ་ཅན་ཞིག་ཏུ། ཡང་ན།
2. “སྣང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན” ཙམ་དུ།

གང་ཡིན་རུང་། གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཁ་བྲལ་བའི་ཚོར་བ་ཡོངས་སུ་མཐར་ཐུག་པར་བསྡུ་ཞིང་དེའི་མཇུག་སྒྲིལ་བ་ཡིན། ཉམས་མྱོང་ཐོག་གཉིས་པའི་ཚོར་བ་མེད། གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་དེ་ཐོག་མར་ཧ་ཅང་ཤུགས་ཆེན་སྣང་སྲིད་ཀྱང་། མཐར་དེའི་རྔམ་བརྗིད་ཉམས་ནས་དོན་རྣམས་ཧ་ཅང་ཐ་མལ་དུ་འགྱུར། དེ་ལྟ་ནའང་། གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཚོར་བ་དེ་ “ཐམས་ཅད་བདག་ཡིན” (All as Self) ཞེས་པའི་ཉམས་མྱོང་ལས་འབྱུང་ངམ། “སྣང་བ་ཙམ་ཡིན” ལས་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་རུང་། དེ་ནི་ “བདག་མེད” ཀྱི་ཐོག་མའི་རྟོགས་པ་ཡིན། སྔ་མ་དེ་སེམས་གཅིག (One-Mind) ཞེས་གྲགས་ཤིང་། ཕྱི་མ་དེ་སེམས་མེད (No-Mind) ཞེས་གྲགས།

གནས་ཚུལ་དང་པོར། ཉམས་ལེན་པས་ཧ་ཅང་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་དུ། ཕལ་ཆེར་རང་གིས་མ་ཚོར་བར། བློས་བཟོས་པའི་མེ་ཏ་ཕི་སིག་ལྟ་བའི་ངོ་བོ་ཞིག་ལ་མི་སྣའི་རྣམ་པ་བཟོ་བ། དངོས་པོར་འཛིན་པ། དེ་ནས་དཔག་ནས་རྒྱ་བསྐྱེད་པ་མུ་མཐུད་དུ་བྱེད་སྲིད། གང་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཡོད་ནའང་། གོ་བ་ད་དུང་ཡུལ་ཅན་དང་ཡུལ་གྱི་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ལ་གཞི་བཅོལ་བའི་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་ནས་བལྟས་པ་ཡིན། དེས་ན་འདི་འདྲའི་བག་ཆགས་མཐོང་དཀའ་ཞིང་། ཉམས་ལེན་པ་ཚོས་ “བདག་ལ་གཞི་བཅོལ་བའི་བདག་མེད (No-Self based on Self)” ཞེས་པའི་གོ་བ་བསྐྲུན་པའི་ལམ་མུ་མཐུད་བྱེད།

གནས་ཚུལ་གཉིས་པའི་ཉམས་ལེན་པ་ཚོ་ནི། བདག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཚུལ་གྱི་དོན་ལེགས་པར་གོ་བའི་གནས་སྟངས་ལ་ཡོད། བདག་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ཚེ། ཉམས་མྱོང་ཐམས་ཅད་རང་ཤུགས་སུ་གཉིས་མེད་ཀྱི་དོན་དང་མཐུན་པར་སྣང་། འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་དེ་ཁ་བྲལ་བ་ཕུག་མཐོང་བ་ཙམ་མིན། དེ་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་རྩ་བ་ནས་མཚམས་ཆད་པ་དང་། ‘རང་དབང་ཅན་གྱི་བྱེད་པོ’ ནི་ཕྱིས་བསྣན་པའི་བློས་བཟོ་ཙམ་ཡིན་ཞིང་། ཉམས་མྱོང་དངོས་ནང་དེ་མེད་པ་མ་ཐག་ངོས་འཛིན་པ་ཡིན། དེ་ནི་ཉམས་མྱོང་སྣང་ཚུལ་ནམ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དང་། དབུས། རྟེན་གཞི། གཞི། ཁུངས་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་སྔར་ནས་བརྟགས་བཟོ་ཙམ་ཡིན་པར་མ་ཐག་རྟོགས་པ་ཡིན།

རྟོགས་པ་འདི་སྨིན་པར་བྱེད་ལ། རང་དབང་ཅན་གྱི་བྱེད་པོ་མེད་པའི་ཐད་ཀར་ཉམས་མྱོང་ཡོད་པ་ཡང་མ་འདང་པར་མངོན་ཡོང་། ལྟ་བའི་ཐད་ནས་དཔེ་གཞི་ཡོངས་སུ་གསར་པར་འགྱུར་དགོས། ང་ཚོའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེའི་ཉམས་མྱོང་གི་སྣང་ཚུལ་དེ་ཁུངས། ངོ་བོ། དབུས། གནས། རང་དབང་ཅན་གྱི་བྱེད་པོའམ་ཚོད་འཛིན་པ་ཞིག་ནས་དཔྱད་པ། མཐོང་བ། གོ་བའི་བསམ་ཚུལ་དང་། དེ་ལྟར་བྱ་དགོས་པའི་དགོས་མཁོ། འདུན་སྐུལ། བག་ཆགས་བཅས་ལ་འཆིང་བ་ལས་རང་ཉིད་གྲོལ་དགོས། བདག་མེད་དང་རྟེན་འབྱུང་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་གནས་དགོས།

དེས་ན། རྟོགས་པའི་གོ་རིམ་འདི་ནི་བློས་བཟོས་པའི་ “མཐར་ཐུག་པའི་བདེན་གཞི་ཞིག” གི་གཉིས་མེད་རང་བཞིན་སྙན་པོ་དང་མཁས་པོའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པའི་སྐོར་མིན། ལྡོག་ཕྱོགས་སུ། བློས་བཟོས་པའི་ “མཐར་ཐུག་པའི་བདེན་གཞི་ཞིག” ཡོད་སྙམ་པའི་བསམ་ཚུལ་འདི་འབྲེལ་མེད་དུ་བརྩི་བ་ཡིན། དེ་ལྟའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཁུངས་སམ་ངོ་བོ་ཞིག་ཡོད་སྙམ་པའི་བསམ་ཚུལ་ནི་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མཐོང་བར་འཆིངས་པའི་སེམས་ལ་ཁོ་ན་འབྲེལ་ཡོད་ལྟར་སྣང་། བག་ཆགས་འདི་ཞི་བར་གྱུར་ན། “ཁུངས” ཞེས་པའི་བསམ་ཚུལ་ནི་སྐྱོན་ཅན་དང་ནོར་བ་ཡིན་པར་མཐོང་ཡོང་། དེས་ན་བདག་མེད་ཀྱི་རྒྱ་དང་གཏིང་ཟབ་ཡོངས་སུ་ཉམས་མྱོང་བྱེད་པར། ཉམས་ལེན་པས་ཡུལ་ཅན་དང་ཡུལ་གྱི་སྒྲོམ་གཞི་ཡོངས་རྫོགས་བློས་གཏོང་བར་གྲ་སྒྲིག་དང་འདུན་པ་ཡོད་དགོས། “ཁུངས” ཞེས་པའི་བསམ་ཚུལ་ཡོངས་རྫོགས་སེལ་བར་བློ་ཁ་ཕྱེ་ཞིང་གྲ་སྒྲིག་ཡོད་དགོས། Rob གྱིས་ཁོང་གི་གསུང་བཤད་ནང་གནད་འདི་ཧ་ཅང་མཁས་པོར་བརྗོད་ཡོད།

Eine direkte und unmittelbare Reaktion, die ich nach dem Lesen der Artikel von Rob Burbea und Rupert habe, ist, dass Rob Burbea und Rupert einen sehr wichtigen, ja den wichtigsten Punkt verfehlt haben, wenn sie über die Erfahrung des Ewigen Zeugen sprechen – die Erkenntnis. Sie richten ihre Aufmerksamkeit zu sehr auf die Erfahrung und übersehen die Erkenntnis. Ehrlich gesagt mache ich diese Unterscheidung nicht gern, da ich Erkenntnis ebenfalls als eine Form von Erfahrung sehe. In diesem besonderen Fall scheint sie jedoch angemessen, weil sie besser veranschaulichen kann, was ich vermitteln möchte. Das hängt auch mit den wenigen Gelegenheiten zusammen, bei denen du mir deine raumartigen Erfahrungen von Gewahrsein beschrieben und gefragt hast, ob sie der Einsicht der ersten Phase des Ewigen Zeugen entsprechen. Obwohl deine Erfahrungen vorhanden sind, sagte ich dir „nicht ganz“, auch wenn du mir gesagt hast, dass du klar ein reines Gefühl von Präsenz erfahren hast.

Was fehlt also? Dir fehlt nicht die Erfahrung, dir fehlt die Erkenntnis. Du magst die glückselige Empfindung oder das Gefühl weiter und offener Räumlichkeit haben; du magst einen nicht-begrifflichen und objektlosen Zustand erfahren; du magst die spiegelgleiche Klarheit erfahren, doch all diese Erfahrungen sind keine Erkenntnis. Es gibt kein „Eureka“, kein „Aha“, keinen Augenblick unmittelbarer und intuitiver Erhellung, in dem du etwas Unleugbares und Unerschütterliches verstanden hast – eine Überzeugung, die so kraftvoll ist, dass niemand, nicht einmal Buddha, dich von dieser Erkenntnis abbringen kann, weil der Praktizierende ihre Wahrheit so klar sieht. Es ist die direkte und unerschütterliche Einsicht in das „Du“. Dies ist die Erkenntnis, die ein Praktizierender haben muss, um das Zen-Satori zu verwirklichen. Du wirst klar verstehen, warum es für diese Praktizierenden so schwierig ist, diese „I AMness“ aufzugeben und die Lehre von Anatta anzunehmen. Tatsächlich gibt es kein Aufgeben dieses „Zeugen“ (Witness); es ist vielmehr eine Vertiefung der Einsicht, die das Nicht-Duale, die Grundlosigkeit und die Verbundenheit unserer leuchtenden Natur einschließt. Wie Rob sagte: „Behalte die Erfahrung bei, aber verfeinere die Sichtweisen.“

Schließlich ist diese Erkenntnis kein Ziel an sich, sondern der Anfang. Wenn wir ehrlich sind und diesen anfänglichen Einblick nicht übertreiben und uns nicht von ihm hinreißen lassen, werden wir erkennen, dass wir durch diese Erkenntnis keine Befreiung erlangen; im Gegenteil, nach dieser Erkenntnis leiden wir mehr. Dennoch ist sie eine kraftvolle Bedingung, die einen Praktizierenden dazu motiviert, sich auf eine spirituelle Reise auf der Suche nach wahrer Freiheit zu begeben. :)

Bevor ich fortfahre, muss ich dir für die große Mühe danken, den gesamten Vortrag von Rob Burbea abzutippen und dieses Transkript zugänglich zu machen. Es lohnt sich definitiv, ihn immer wieder zu lesen. Im Transkript gibt es drei Absätze über das Loslassen; zu diesen Absätzen werde ich einige Kommentare hinzufügen.

Vom Buddhismus einmal abgesehen möchte ich betonen, dass wir die Kunst des „Loslassens“ niemals unterschätzen sollten; sie wird sich bald als unser herausforderndstes Unterfangen im Leben erweisen. „Loszulassen“ erfordert oft die tiefe Weisheit, die daraus entsteht, die Höhen und Tiefen des Lebens zu durchlaufen; und selbst mit lebenslanger Praxis mögen wir immer noch nicht in der Lage sein, die Breite und Tiefe des „Loslassens“ zu verstehen.

Meine Erfahrung ist, dass vor dem Aufsteigen der Einsicht in Anatta und in die Leerheitsnatur aller Phänomene „Loslassen“ irgendwie mit dem Grad des Leidens zusammenhängt. Sehr oft müssen viele von uns einen Prozess intensiven Leidens durchlaufen, bevor wir wirklich „loslassen“ können. Es scheint eine notwendige Bedingung zu sein, damit jene „Bereitschaft“ zum „Loslassen“ entstehen kann. :)

Rob verbindet die Praxis, Unbeständigkeit und Anatta in vergänglichen Phänomenen zu sehen, mit Desidentifikation und Dissoziation. Ich stimme nicht zu; im nächsten Abschnitt werde ich meine Sichtweisen und Kommentare dazu darlegen.

Die meisten Artikel, die du kürzlich gepostet hast, handeln von nicht-dualer Erfahrung und der weiten, offenen Räumlichkeit des Gewahrseins. Mein Rat ist, dich nicht zu einseitig nur auf den nicht-dualen Aspekt der Erfahrung auszurichten und „Unwissenheit“ zu vernachlässigen; direkte Einsicht in Unwissenheit ist ebenso wichtig. Für Nichtdualisten durchdringt Präsenz alles, doch dasselbe gilt ebenso für Unwissenheit. Sie durchdringt alle Aspekte unserer Erfahrungen, und dazu gehören auch tiefe Versenkungszustände oder nicht-duale, nicht-begriffliche, objektlose Zustände. Fühle daher zutiefst die erstaunliche blendende Macht der „Unwissenheit“: wie latent und tief sie wirkt, wie sie Erfahrungswirklichkeit formt und verzerrt. Ich kann keinen magischen Zauber finden, der hypnotischer wäre als unsere inhärente und dualistische Sicht.

Wenn wir die Beobachtung der Unbeständigkeit der Phänomene praktizieren, während der „blendende Zauber“ noch stark ist, scheint der Zweck der Praxis in Richtung Leidenschaftslosigkeit, Desidentifikation und Dissoziation abzuschwenken. Tatsächlich ist es ganz in Ordnung, wenn es so verstanden wird; doch viele können bei Leidenschaftslosigkeit und Desidentifikation nicht Halt machen und in vollkommener Zufriedenheit in der Grundlosigkeit ruhen. Irgendwie werden sie einen dauerhaften, unveränderlichen Zustand „heraufbeschwören“, auf dem sie ruhen können. „Nicht ‚Selbst‘, nicht ‚mein‘“ klingt so, als gäbe es doch etwas, das „Mein“ oder „Selbst“ wäre. Ich würde es vorziehen, wenn Praktizierende „Anatta“ als „es gibt absolut nichts, das als ‚mein‘ oder als ‚Selbst‘ bezeichnet werden kann“ verstehen; selbst dann sollte diese Erkenntnis, dass „es absolut nichts gibt, das als ‚mein‘ oder als ‚Selbst‘ bezeichnet werden kann“, nicht mit der erfahrungsmäßigen Einsicht in Anatta verwechselt werden (siehe: Über Anatta (Nicht-Selbst), Leerheit, Maha und Gewöhnlichkeit sowie spontane Vollendung). Ich habe diesen Aspekt stärker betont, da im Buddhismus nichts wichtiger ist, als die Einsicht in Anatta und abhängiges Entstehen aufsteigen zu lassen, denn es ist Weisheit (insbesondere prajñā-Weisheit), die befreit (da die Ursache des Leidens Unwissenheit ist). Nimm dies nicht zu leicht. :)

Dennoch scheint diese Entwicklung ziemlich unvermeidlich, weil der Geist von Unwissenheit beherrscht wird (von der dualistischen und inhärenten Tendenz). Noch erstaunlicher ist, dass der Geist einen solchen Zustand fabrizieren und denken kann, er sei der Ruheort, Nirvāṇa. Dies ist die Gefahr aller Gefahren, denn wie Rob sagte, ist es so schön und passt so gut in das ideale Modell eines von inhärenter und dualistischer Sicht geprägten Geistes. Wenn ein Praktizierender hineingerät, ist es schwer loszulassen.

Wenn jedoch die Einsicht in Anatta aufsteigt und wir zur Praxis der Beobachtung von Phänomenen zurückkehren, werden wir erkennen, dass Befreiung weder einen „solchen dauerhaften Zustand“ noch ein „Selbst“ (self) oder ein großgeschriebenes „Self“ benötigt. Wir müssen nur Unwissenheit auflösen, und Unbeständigkeit erweist sich als selbstbefreiend. So stellt sich das, was wir verwerfen, als unser letztendliches Ziel heraus, und der Grund, weshalb wir Befreiung nicht finden können, wird offensichtlich – weil wir vor der Befreiung davonlaufen; ebenso ist der Grund, weshalb wir leiden, dass wir aktiv Leiden suchen. Genau das meinte ich mit den folgenden zwei Absätzen in deinem Forum:

Daher versetzt uns Dissoziation unmittelbar in eine Position des Dualismus, und deshalb stimme ich Rob nicht zu. Wenn die Einsicht in Anatta aufsteigt, gibt es kein Zentrum, keine Basis, keinen Handelnden; es gibt nur Phänomene, die abhängig entstehen, und aus eben dieser Erfahrung des lebendigen Entstehens und Sich-Auflösens muss unmittelbar eine weitere wichtige Einsicht aufsteigen – dass dieses lebendige Schimmern, das abhängig entsteht, von Natur aus rein und selbstbefreiend ist.

Schließlich schlage ich nicht vor, dass es eine feste Rangfolge gibt, um die tiefgründige Bedeutung der Dharma-Siegel zu erkennen; alles hängt von den Bedingungen und der Fähigkeit jedes Praktizierenden ab. Wenn wir jedoch die Wahl haben, sollten wir damit beginnen, zuerst die wahre Bedeutung von Anatta zu durchdringen; sobald unsere Einsicht in Anatta reift, werden wir ein ganz anderes Verständnis von Unbeständigkeit, Leiden und Nirvāṇa haben. :)

Ich bin gerade beiläufig einige deiner Forumsdiskussionen durchgegangen. Sehr erhellende Diskussionen und eine gute Darstellung meiner sieben Einsichtsphasen; versuche jedoch, dieses Phasenmodell nicht zu überbetonen. Es sollte weder als definitives Modell der Erleuchtung verstanden werden, noch solltest du es als Rahmen verwenden, um die Erfahrungen und Einsichten anderer zu validieren. Nimm es einfach als Wegweiser auf deiner spirituellen Reise.

Du hast recht, nicht-duale Erfahrung von nicht-dualer Erkenntnis und nicht-duale Erkenntnis von der Einsicht in Anatta zu unterscheiden. Wir haben dies unzählige Male besprochen. Nicht-duale Erfahrung bezieht sich in dem Kontext, den wir verwenden, auf die Erfahrung ohne Subjekt-Objekt-Trennung. Die Erfahrung gleicht sehr dem Zusammenführen zweier Kerzenflammen, wobei die Grenze zwischen den Flammen ununterscheidbar wird. Sie ist keine Erkenntnis, sondern einfach eine Stufe, eine Erfahrung der Einheit zwischen dem Beobachter und dem Beobachteten, bei der die begriffliche Schicht, die trennt, in einem meditativen Zustand vorübergehend suspendiert ist. Dies hast du erfahren.

Nicht-duale Erkenntnis hingegen ist ein tiefes Verständnis, das daraus hervorgeht, die illusorische Natur der Subjekt-Objekt-Trennung zu durchschauen. Es ist ein natürlicher nicht-dualer Zustand, der aus einer Einsicht hervorgeht, die nach gründlicher Untersuchung, kritischem Hinterfragen und einer längeren Praxisperiode entsteht, die besonders auf „Nicht-Selbst“ (No-Self) ausgerichtet ist. Irgendwie entfacht die Ausrichtung auf „Nicht-Selbst“ ein Gefühl von Heiligkeit gegenüber den vorübergehenden und flüchtigen Phänomenen. Das Gefühl von Heiligkeit, das einst das Monopol des Absoluten war, findet sich nun auch im Relativen. Der Begriff „Nicht-Selbst“ mag wie ein Zen-Kōan kryptisch, sinnlos oder unlogisch erscheinen; wenn er jedoch erkannt wird, ist er tatsächlich offenkundig klar, direkt und einfach. Die Erkenntnis wird von der Erfahrung begleitet, dass sich alles auf eine von zwei Weisen auflöst:

1. in ein letztendliches Subjekt; oder
2. in einen bloßen „Fluss der Phänomenalität“

In jedem Fall bedeutet beides das Ende der Getrenntheit; erfahrungsmäßig gibt es kein Empfinden von Zweiheit, und die Erfahrung der Einheit kann anfänglich ziemlich überwältigend sein, doch schließlich wird sie ihre Erhabenheit verlieren und die Dinge werden recht gewöhnlich. Dennoch ist es, unabhängig davon, ob das Empfinden von Einheit aus der Erfahrung „Alles als Selbst (Self)“ oder „einfach nur als Manifestation“ abgeleitet ist, die beginnende Einsicht in „Nicht-Selbst“. Ersteres ist als Ein-Geist (One-Mind) bekannt, Letzteres als Kein-Geist (No-Mind).

Im Fall 1 ist es üblich, dass Praktizierende weiterhin auf sehr subtile Weise, fast unbewusst, eine metaphysische Essenz personifizieren, reifizieren und extrapolieren. Das liegt daran, dass das Verständnis trotz der nicht-dualen Erkenntnis immer noch an einer Sicht orientiert ist, die auf der Subjekt-Objekt-Dichotomie beruht. Daher ist es schwer, diese Tendenz zu erkennen, und Praktizierende setzen ihre Reise fort, auf der sie ihr Verständnis eines „Nicht-Selbst auf der Grundlage des Selbst (Self)“ aufbauen.

Praktizierende im Fall 2 sind in einer besseren Position, die Lehre von Anatta zu würdigen. Wenn die Einsicht in Anatta aufsteigt, werden alle Erfahrungen implizit nicht-dual. Doch bei der Einsicht geht es nicht einfach darum, Getrenntheit zu durchschauen; es geht um das gründliche Ende der Reifizierung, sodass unmittelbar erkannt wird, dass der „Handelnde“ eine Hinzufügung ist – in tatsächlicher Erfahrung existiert er nicht. Es ist die unmittelbare Erkenntnis, dass Erfahrungswirklichkeit immer schon so gewesen ist und dass die Existenz eines Zentrums, einer Basis, eines Grundes, einer Quelle immer nur angenommen wurde.

Um diese Erkenntnis reifen zu lassen, wird selbst die direkte Erfahrung der Abwesenheit eines Handelnden nicht ausreichen; es muss auch einen völlig neuen Paradigmenwechsel in Bezug auf die Sicht geben. Wir müssen uns davon befreien, an die Idee, das Bedürfnis, den Drang und die Tendenz gebunden zu sein, unsere Erfahrungswirklichkeit von Augenblick zu Augenblick von einer Quelle, einer Essenz, einem Zentrum, einem Ort, einem Handelnden oder einem Kontrolleur her zu analysieren, zu sehen und zu verstehen, und vollständig in Anatta und abhängigem Entstehen ruhen.

Daher geht es in dieser Einsichtsphase nicht darum, die nicht-duale Natur einer Letztgültigen Wirklichkeit beredt zu besingen; im Gegenteil: In dieser Einsichtsphase wird diese Letztgültige Wirklichkeit als irrelevant betrachtet. Letztgültige Wirklichkeit erscheint nur für einen Geist relevant, der daran gebunden ist, Dinge inhärent zu sehen. Sobald sich diese Tendenz auflöst, wird die Idee einer Quelle als fehlerhaft und irrig erkannt. Um die Breite und Tiefe von Nicht-Selbst vollständig zu erfahren, müssen Praktizierende daher bereit und willens sein, den gesamten Subjekt-Objekt-Rahmen aufzugeben und offen dafür zu sein, die ganze Idee einer „Quelle“ zu beseitigen. Rob drückte diesen Punkt in seinem Vortrag sehr geschickt aus:

Una de las respuestas directas e inmediatas que obtengo después de leer los artículos de Rob Burbea y Rupert es que pasaron por alto un punto muy importante, quizá el más importante, al hablar de la Experiencia del Testigo Eterno: la Realización. Se enfocan demasiado en la experiencia y pasan por alto la realización. Honestamente, no me gusta hacer esta distinción, pues veo la realización también como una forma de experiencia. Sin embargo, en este caso particular parece apropiada, ya que puede ilustrar mejor lo que intento transmitir. También se relaciona con las pocas ocasiones en que me describiste tus experiencias de la Conciencia semejantes al espacio, y preguntaste si correspondían a la comprensión de la primera fase del Testigo Eterno. Aunque esas experiencias estaban ahí, te dije “no exactamente”, aun cuando me dijiste que experimentabas claramente un sentido puro de presencia.

Entonces, ¿qué falta? No te falta la experiencia; te falta la realización. Puedes tener la sensación o el sentimiento dichoso de una vasta y abierta espaciosidad; puedes experimentar un estado no conceptual y sin objeto; puedes experimentar la claridad semejante a un espejo, pero ninguna de estas experiencias es Realización. No hay “eureka”, no hay “ajá”, no hay un momento de iluminación inmediata e intuitiva en el que comprendiste algo innegable e inamovible: una convicción tan poderosa que nadie, ni siquiera el Buda, puede apartarte de esta realización, porque el practicante ve con tanta claridad la verdad de ello. Es la comprensión directa e inamovible del “Tú”. Esta es la realización que un practicante debe tener para realizar el satori Zen. Entenderás claramente por qué es tan difícil para esos practicantes renunciar a esta “I AMness” y aceptar la doctrina de anatta. En realidad no hay renuncia a este “Testigo”; más bien hay una profundización de la comprensión para incluir lo no-dual, la falta de fundamento y la interconexión de nuestra naturaleza luminosa. Como dijo Rob: “mantén la experiencia, pero refina los puntos de vista”.

Por último, esta realización no es un fin en sí misma; es el comienzo. Si somos sinceros y no exageramos ni nos dejamos arrastrar por este vislumbre inicial, nos daremos cuenta de que no obtenemos la liberación a partir de esta realización; por el contrario, sufrimos más después de esta realización. Sin embargo, es una condición poderosa que motiva al practicante a emprender un viaje espiritual en busca de la verdadera libertad. :)

Antes de continuar, debo agradecerte el gran esfuerzo de transcribir toda la charla de Rob Burbea y poner esta transcripción a disposición. Sin duda merece leerse una y otra vez. Hay tres párrafos sobre soltar en la transcripción; añadiré algunos comentarios a estos párrafos.

Dejando a un lado el budismo, quisiera enfatizar que nunca debemos subestimar el arte de “soltar”; pronto resultará ser nuestro desafío más difícil en la vida. “Soltar” a menudo requiere la profunda sabiduría que surge al atravesar los altibajos de la vida, y aun con una práctica de toda la vida, quizá todavía no seamos capaces de comprender la amplitud y profundidad de “soltar”.

Mi experiencia es que, antes de que surja la comprensión de anatta y de la naturaleza de vacuidad de todos los fenómenos, “soltar” está de algún modo relacionado con el grado de sufrimiento. Muy a menudo, muchos de nosotros necesitamos atravesar un proceso de sufrimiento intenso antes de que podamos realmente “soltar”. Parece ser una condición previa para que surja esa “disposición” a “soltar”. :)

Rob vincula la práctica de ver la impermanencia y anatta en los fenómenos transitorios con la desidentificación y la disociación. No estoy de acuerdo; daré mis puntos de vista y comentarios en la siguiente sección.

La mayoría de los artículos que publicaste recientemente tratan sobre la experiencia no-dual y la vasta y abierta espaciosidad de la conciencia. Mi consejo es no inclinarte excesivamente solo hacia el aspecto no-dual de la experiencia y descuidar la “ignorancia”; tener una comprensión directa de la ignorancia es igualmente importante. Para los no-dualistas, la Presencia lo impregna todo, pero esto vale igualmente para la Ignorancia. La Ignorancia impregna todos los aspectos de nuestras experiencias, y eso incluye el estado de absorción profunda o el estado no-dual, no conceptual y sin objeto. Así que siente profundamente el asombroso poder cegador de la “ignorancia”: cuán profundamente latente es, cómo moldea y distorsiona la realidad experiencial. No encuentro ningún hechizo mágico más hipnótico que nuestra visión inherentista y dualista.

Si practicáramos la observación de la impermanencia de los fenómenos mientras el “hechizo cegador” sigue siendo fuerte, el propósito de la práctica parecería desviarse hacia el desapasionamiento, la desidentificación y la disociación. De hecho, es bastante aceptable incluso si se entiende de ese modo, pero muchos no pueden detenerse en el desapasionamiento y la desidentificación, ni descansar en perfecta satisfacción en la falta de fundamento. De algún modo “conjurarán” un estado permanente e inmutable sobre el cual descansar. “No es un yo, no es mío” suena como si hubiera algo que fuera “Mío” o un “Self”. Preferiría que los practicantes trataran “anatta” como “no hay absolutamente nada que pueda decirse que sea ‘mío’ o un ‘yo’”; aun así, esta realización de que “no hay absolutamente nada que pueda decirse que sea ‘mío’ o un ‘yo’” no debe malentenderse como la comprensión experiencial de anatta (véase Sobre Anatta (No-Yo), la vacuidad, Maha y lo ordinario, y la perfección espontánea). He puesto un énfasis más fuerte en este aspecto porque, en el budismo, nada es más importante que el surgimiento de la comprensión de anatta y de la originación dependiente, porque es la sabiduría —la sabiduría prajñā en particular— la que libera, ya que la causa del sufrimiento es la ignorancia. No lo tomes demasiado a la ligera. :)

No obstante, esta progresión parece bastante inevitable, porque la mente está gobernada por la ignorancia, es decir, por la tendencia dualista e inherentista. Lo más asombroso es que la mente puede fabricar tal estado y pensar que es el lugar de descanso, el nirvana. Este es el peligro de todos los peligros porque, como dijo Rob, es tan bello y encaja tan bien en el modelo ideal de una mente inherentista y dualista. Cuando un practicante entra en él, es difícil soltarlo.

Sin embargo, si surge la comprensión de anatta y retomamos la práctica de observar los fenómenos, nos daremos cuenta de que la liberación no requiere “tal estado permanente, ni tal yo, ni tal Self”. Solo tenemos que disolver la ignorancia, y la impermanencia se vuelve autoliberadora. Así, lo que descartamos resulta ser nuestra meta última, y la razón por la que no podemos encontrar la liberación se vuelve obvia: porque estamos huyendo de la liberación; del mismo modo, la razón por la que sufrimos es porque estamos buscando activamente el sufrimiento. Esto es exactamente lo que quise decir con los siguientes dos párrafos en tu foro:

Por tanto, la disociación nos coloca inmediatamente en una posición de dualismo, y por eso no estoy de acuerdo con Rob. Si surge la comprensión de anatta, no hay centro, ni base, ni agente; solo hay fenómenos que surgen por originación dependiente y, a partir de esta misma experiencia de vívido surgir y disolverse, debe surgir instantáneamente en los practicantes otra comprensión importante: que este vívido centelleo que surge por originación dependiente es naturalmente puro y autoliberador.

Por último, no estoy sugiriendo que exista un orden definido de precedencia para realizar directamente el profundo significado de los sellos del Dharma; todo depende de las condiciones y la capacidad de cada practicante. Pero, si se puede elegir, comienza por penetrar el verdadero significado de anatta; tendremos una comprensión muy distinta de la impermanencia, el sufrimiento y el nirvana una vez que maduremos nuestra comprensión de anatta. :)

Acabo de revisar casualmente algunas de las discusiones de tu foro. Son discusiones muy esclarecedoras y una buena presentación de mis siete fases de comprensión, pero intenta no enfatizar demasiado ese modelo; no debería tomarse como un modelo definitivo de iluminación ni deberías usarlo como marco para validar las experiencias y comprensiones de otros. Tómalo simplemente como una guía a lo largo de tu viaje espiritual.

Tienes razón al diferenciar la experiencia no-dual de la realización no-dual, y la realización no-dual de la comprensión de anatta. Hemos discutido esto innumerables veces. La experiencia no-dual, en el contexto en que estamos usando el término, se refiere a la experiencia de ausencia de división entre sujeto y objeto. La experiencia es muy parecida a juntar dos llamas de vela, donde el límite entre las llamas se vuelve indistinguible. No es una realización, sino simplemente una etapa, una experiencia de unidad entre el observador y lo observado, en la que la capa conceptual que divide queda temporalmente suspendida en un estado meditativo. Esto lo has experimentado.

La realización no-dual, por otra parte, es una comprensión profunda que proviene de penetrar la naturaleza ilusoria de la división sujeto-objeto. Es un estado no-dual natural que resulta de una comprensión que surge después de una investigación rigurosa, de un cuestionamiento sostenido y de un período prolongado de práctica especialmente enfocado en el “No-Yo”. De algún modo, enfocarse en el “No-Yo” encenderá un sentido de sacralidad hacia los fenómenos transitorios y fugaces. El sentido de sacralidad que antes era monopolio de lo Absoluto se encuentra ahora también en lo Relativo. El término “No-Yo”, como un kōan Zen, puede parecer críptico, absurdo o ilógico, pero cuando se realiza, en realidad es evidentemente claro, directo y simple. La realización va acompañada de la experiencia de que todo se disuelve en una de estas dos posibilidades:

1. Un Sujeto último, o bien
2. Como mero “flujo de fenomenalidad”.

En cualquier caso, ambas implican el fin de la separatividad; experiencialmente no hay sentido de dualidad, y la experiencia de unidad puede ser bastante abrumadora al principio, pero con el tiempo perderá su grandeza y las cosas se volverán bastante ordinarias. No obstante, independientemente de que el sentido de Unidad derive de la experiencia de “Todo como Self” o de “simplemente como manifestación”, es la comprensión inicial del “No-Yo”. La primera se conoce como Mente Única (One-Mind), y la segunda como No-Mente (No-Mind).

En el Caso 1, es habitual que los practicantes continúen personificando, reificando y extrapolando una esencia metafísica de una manera muy sutil, casi sin darse cuenta. Esto se debe a que, a pesar de la realización no-dual, la comprensión sigue estando orientada desde una visión basada en la dicotomía sujeto-objeto. Por ello, es difícil detectar esta tendencia, y los practicantes continúan su viaje construyendo su comprensión del “No-Yo basado en el Self”.

En el Caso 2, los practicantes están en una mejor posición para apreciar la doctrina de anatta. Cuando surge la comprensión de Anatta, todas las experiencias se vuelven implícitamente no-duales. Pero la comprensión no consiste simplemente en ver la ilusoriedad de la separatividad; se trata del cese completo de la reificación, de modo que hay un reconocimiento instantáneo de que el “agente” es un añadido: en la experiencia real no existe. Es una realización inmediata de que la realidad experiencial siempre ha sido así y de que siempre se ha supuesto la existencia de un centro, una base, un fundamento, una fuente.

Para madurar esta realización, incluso la experiencia directa de la ausencia de un agente resultará insuficiente; también debe haber un cambio de paradigma completamente nuevo en términos de visión. Debemos liberarnos de estar atados a la idea, la necesidad, el impulso y la tendencia de analizar, ver y comprender nuestra realidad experiencial momento a momento desde una fuente, una esencia, un centro, una ubicación, un agente o un controlador, y descansar enteramente en anatta y en la Originación Dependiente.

Por lo tanto, esta fase de comprensión no consiste en ensalzar elocuentemente la naturaleza no-dual de una Realidad Última; por el contrario, consiste en considerar irrelevante esta Realidad Última. La Realidad Última solo parece relevante para una mente que está atada a ver las cosas como inherentemente existentes; una vez que esta tendencia se disuelve, la idea de una fuente se verá como defectuosa y errónea. Por lo tanto, para experimentar plenamente la amplitud y profundidad del no-yo, los practicantes deben estar preparados y dispuestos a abandonar todo el marco sujeto-objeto y estar abiertos a eliminar por completo la idea de una “fuente”. Rob expresó muy hábilmente este punto en su charla: