Etap 1: Doświadczenie „I AM”

Było to około 20 lat temu i wszystko zaczęło się od pytania: „Kim jestem przed narodzeniem?”. Nie wiem dlaczego, ale to pytanie zdawało się pochłaniać całą moją istotę. Potrafiłem siedzieć całymi dniami i nocami, skupiając się na nim i rozważając je; aż pewnego dnia wszystko jakby całkowicie stanęło w miejscu — nie pojawiła się nawet jedna nić myśli. Była tylko nicość i zupełna pustka, jedynie to czyste poczucie istnienia. Samo to poczucie „ja”, ta Obecność — czym to było? Nie było ciałem, nie było myślą, bo nie było żadnej myśli; w ogóle niczym — tylko samym Istnieniem. Nie było potrzeby, aby ktokolwiek potwierdzał to zrozumienie.

W chwili tego urzeczywistnienia doświadczyłem ogromnego przepływu uwolnionej energii. To było tak, jakby życie wyrażało się poprzez moje ciało, a ja byłem niczym innym jak tym wyrazem. Jednak w tamtym czasie nadal nie potrafiłem w pełni zrozumieć, czym było to doświadczenie ani w jaki sposób błędnie pojąłem jego naturę.

Komentarze Soha: Jest to także Pierwszy Etap Pięciu Rang Tōzana Ryōkaia (zenowskiej mapy przebudzenia), nazywany „Pozorne w Rzeczywistym”. Tę fazę można również opisać jako oceaniczną Podstawę Bycia albo Źródło pozbawione poczucia indywidualności czy osobowego „ja”, tak jak Thusness opisał to w 2006 roku:

„Jak rzeka wpływająca do oceanu, poczucie „ja” rozpuszcza się w nicości. Kiedy praktykujący uzyskuje pełną jasność co do iluzorycznej natury indywidualności, podział na podmiot i przedmiot nie zachodzi. Osoba doświadczająca „AMness” odnajdzie „AMness we wszystkim”. Jak to wygląda?

Uwolnienie od indywidualności — przychodzenie i odchodzenie, życie i śmierć; wszystkie zjawiska jedynie pojawiają się i znikają na tle „AMness”. „AMness” nie jest doświadczane jako „byt” przebywający gdziekolwiek, ani wewnątrz, ani na zewnątrz; raczej jest doświadczane jako podstawa rzeczywistości, na której mogą zachodzić wszystkie zjawiska. Nawet w momencie ustania (śmierci) jogin ma całkowitą pewność tej rzeczywistości, doświadczając „Rzeczywistego” tak jasno, jak tylko można. Nie możemy utracić „AMness”; raczej wszystkie rzeczy mogą się jedynie w nim rozpuszczać i z niego ponownie się wyłaniać. To „AMness” się nie poruszyło; nie ma przychodzenia ani odchodzenia. To „AMness” jest Bogiem.

Praktykujący nigdy nie powinni mylić tego z prawdziwym Umysłem Buddy! „I AMness” jest pierwotnie czystą świadomością. Właśnie dlatego jest tak przytłaczające. Tyle tylko, że nie ma tu „wglądu” w pustą naturę tego „I AMness”.” (Fragment artykułu Natura Buddy NIE jest „I Am”)

Soh: Aby urzeczywistnić I AM, najbardziej bezpośrednią metodą jest samobadanie: pytanie siebie „Kim jestem przed narodzeniem?” albo po prostu „Kim jestem?”. Zobacz: Czym jest twój Umysł właśnie teraz?, mój artykuł Poza „doświadczeniem”: obszerny przewodnik po samobadaniu i urzeczywistnieniu I AM, Samobadanie, neti neti i proces eliminacji, rozdział o samobadaniu w Przewodniku praktyki Awakening to Reality oraz skróconej wersji przewodnika AtR oraz Awakening to Reality: Przewodnik po naturze umysłu, a także mój darmowy e-book, Wskazówki dotyczące samobadania: badaj „kim jestem”, nie tylko „pytaj” kim jestem, Bezpośrednia ścieżka do twojej Rzeczywistej Jaźni, tekst Ramany Maharshiego „Kim jestem?” (https://files.awakeningtoreality.com/who_am_I.pdf) i jego książkę „Be As You Are”, teksty i książki mistrza Ch’an Hsu Yuna, których przykład możesz przeczytać tutaj: Istota praktyki chan (Hua Tou i samobadanie), oraz inne rekomendacje książek o samobadaniu w Rekomendacjach książek 2019 i poradach praktyki albo te filmy YouTube:

• https://www.youtube.com/watch?v=lCrWn_NueUg
• https://www.youtube.com/watch?v=783Gb4KbzGY
• https://www.youtube.com/watch?v=ymvj01q44o0
• https://youtu.be/BA8tDzK_kPI
• https://www.youtube.com/watch?v=Kmrh3OaHnQs

Chociaż John Tan nie był jeszcze buddystą, gdy urzeczywistnił I AM, jest to również ważne wstępne urzeczywistnienie dla wielu praktykujących buddystów. (U niektórych aspekt świetlistej Obecności świta jednak dopiero znacznie później na ścieżce). Jak John Tan powiedział wcześniej: „Najpierw jest bezpośrednie potwierdzenie umysłu albo świadomości 明心 (Soh: rozpoznanie Umysłu). Istnieje ścieżka bezpośrednia, taka jak nagłe oświecenie zen własnego pierwotnego umysłu, albo mahamudra, albo dzogczenowskie bezpośrednie wprowadzenie w rigpę, albo nawet samobadanie w adwajcie — bezpośrednie, natychmiastowe uchwycenie „świadomości” bez pośredników. Są tym samym.

Nie jest to jednak urzeczywistnienie pustki.” Jest to także „świetlisty umysł”, jak wyjaśnia buddyzm therawady i mistrzowie tacy jak Ajahn Brahmavamso (zobacz: https://www.awakeningtoreality.com/2021/09/seven-stages-and-theravada.html). Zauważ, że I AM, o którym mowa w urzeczywistnieniu I AM, nie ma nic wspólnego z Asmi-māna, dosłownie: „mniemaniem «jestem»”, ponieważ są to dwie całkowicie różne sprawy. Nie oznacza to jednak, że I AM jest ostatecznym urzeczywistnieniem w którejkolwiek z tradycji buddyjskich, jak wyjaśniono w „Recognizing Rigpa vs Realizing Emptiness” oraz „Different Modalities of Rigpa” — https://www.awakeningtoreality.com/2020/09/the-degrees-of-rigpa.html

Osobiście, zadawanie sobie przez dwa lata pytania „Kim jestem przed narodzeniem?” doprowadziło mnie do niepodważalnej pewności Bycia, czyli urzeczywistnienia Jaźni. Zauważ, że bardzo często człowiek ma przebłyski i doświadczenia I AM, żywej przestronności albo pewne rozpoznanie bycia obserwatorem, ale nie są one urzeczywistnieniem I AM z Etapu 1 Thusnessa; urzeczywistnienie Etapu 1 nie jest też jedynie stanem jasności. Samobadanie doprowadzi do niepodważalnego urzeczywistnienia. Przez trzy lata miałem na przemian przebłyski I AM, zanim w lutym 2010 roku nastąpiło moje niepodważalne urzeczywistnienie Jaźni, o którym pisałem w pierwszym wpisie mojego darmowego e-booka. O różnicach zobacz Doświadczenie, przebłysk lub rozpoznanie I AM a urzeczywistnienie I AM (pewność Bycia) oraz pierwszy punkt w Urzeczywistnienie i doświadczenie oraz doświadczenie niedualne z różnych perspektyw

Aby dalej postępować po urzeczywistnieniu I AM, skup się na Czterech aspektach I AM, kontempluj dwie strofy anatty w O anatcie (bezjaźni), pustce, Maha i zwyczajności oraz spontanicznej doskonałości oraz Dwa typy kontemplacji niedualnej

Wiele osób, które znam (w tym sam Thusness), utknęło albo nadal tkwi w Fazach 1–3 przez dziesięciolecia albo całe życie z powodu braku jasnych wskazówek i przewodnictwa. Jednak dzięki stosowaniu rady Thusnessa dotyczącej czterech aspektów oraz kontemplacji anatty (bezjaźni) zdołałem przejść od urzeczywistnienia Fazy 1 do Fazy 5 w mniej niż rok, w 2010 roku.

Etap 2: Doświadczenie „I AM Everything”

Wydawało się, że moje doświadczenie znajduje oparcie w wielu naukach adwajty i hinduizmu. Największy błąd popełniłem jednak wtedy, gdy rozmawiałem z buddyjskim przyjacielem. Powiedział mi o doktrynie bezjaźni, o braku „ja”. Odrzuciłem tę doktrynę od razu, ponieważ stała w bezpośredniej sprzeczności z tym, czego doświadczyłem. Przez pewien czas byłem głęboko zdezorientowany i nie potrafiłem docenić, dlaczego Budda nauczał tej doktryny, a co gorsza, uczynił z niej Pieczęć Dharmy. Aż pewnego dnia doświadczyłem stopienia wszystkiego we „Mnie”, ale jakoś nie było tam żadnego „mnie”. Było to jak „ja” bez „ja”. W pewien sposób zaakceptowałem ideę braku „ja”, ale nadal obstawałem przy tym, że Budda nie powinien był ujmować tego w taki sposób...

To doświadczenie było cudowne; było tak, jakbym został całkowicie wyzwolony — zupełne uwolnienie bez granic. Powiedziałem sobie: „Jestem całkowicie przekonany, że nie jestem już zdezorientowany”, więc napisałem wiersz (mniej więcej taki jak poniżej):

Jestem deszczem
Jestem niebem
Jestem „błękitem”
Jestem kolorem nieba
Nic nie jest bardziej realne niż Ja
Dlatego Buddo, Ja jestem Ja.

Istnieje pewne zdanie opisujące to doświadczenie — kiedykolwiek i gdziekolwiek JEST, to JEST jest Mną. To zdanie było dla mnie jak mantra. Często używałem go, aby sprowadzić się z powrotem do doświadczenia Obecności.

Reszta podróży była odsłanianiem się i dalszym wysubtelnianiem tego doświadczenia Całkowitej Obecności, lecz w jakiś sposób zawsze istniała ta blokada, to „coś”, co uniemożliwiało mi ponowne uchwycenie doświadczenia. Była to niezdolność do pełnego „umierania” w całkowitą Obecność.

Komentarze Soha: Poniższy fragment powinien wyjaśnić tę fazę:
„To wniesienie tego I AM we wszystko. I AM jest tym Ja w tobie — tym Ja w kocie, tym Ja w ptaku. I AM jest pierwszą osobą w każdym i we Wszystkim. Ja. To moja druga faza. Że Ja jest ostateczne i uniwersalne.” — John Tan, 2013

Etap 3: Wejście w stan nicości

W jakiś sposób coś blokowało naturalny przepływ mojej najgłębszej istoty i uniemożliwiało mi ponowne przeżycie tego doświadczenia. Obecność wciąż była, ale nie było poczucia „całkowitości”. Zarówno logicznie, jak i intuicyjnie było jasne, że problemem było „ja”. To „ja” blokowało; to „ja” było ograniczeniem; to „ja” było granicą — ale dlaczego nie mogłem się go pozbyć? W tamtym czasie nie przyszło mi do głowy, że powinienem wniknąć w naturę świadomości i w to, czym świadomość właściwie jest. Zamiast tego byłem zbyt zajęty sztuką wchodzenia w stan zapomnienia, aby pozbyć się „ja”... Trwało to przez następne ponad 13 lat (oczywiście w międzyczasie wydarzyło się wiele innych drobnych zdarzeń, a doświadczenie całkowitej Obecności pojawiało się wiele razy, lecz z przerwami trwającymi po kilka miesięcy)…

Doszedłem jednak do jednego ważnego zrozumienia –
„Ja” jest korzeniem wszystkich sztuczności; prawdziwa wolność tkwi w spontaniczności. Poddaj się całkowitej nicości, a wszystko po prostu jest samo z siebie takie, jakie jest.

Komentarze Soha:

Oto coś, co Thusness napisał do mnie o Etapie 3, gdy w 2008 roku miałem pewne przebłyski Etapów 1 i 2:

„Łączenie „śmierci «ja»” z żywą świetlistością twojego doświadczenia jest zdecydowanie przedwczesne. Doprowadzi cię to do błędnych poglądów, ponieważ istnieje także doświadczenie praktykujących poprzez całkowite poddanie albo eliminację (odpuszczenie), jak u praktykujących taoistycznych. Może pojawić się doświadczenie głębokiej błogości przewyższającej to, czego doświadczyłeś. Jednak nacisk nie spoczywa na świetlistości, lecz na bezwysiłkowości, naturalności i spontaniczności. W całkowitym poddaniu nie ma „ja”; nie ma też potrzeby, by cokolwiek wiedzieć; właściwie „wiedza” jest uznawana za przeszkodę. Praktykujący odpuszcza umysł, ciało, wiedzę... wszystko. Nie ma wglądu, nie ma świetlistości; jest jedynie całkowite pozwolenie, aby wszystko, co się wydarza, działo się samo z siebie. Wszystkie zmysły, łącznie ze świadomością, są zamknięte i w pełni wchłonięte. Świadomość „czegokolwiek” pojawia się dopiero po wyjściu z tego stanu.

Jedno jest doświadczeniem żywej świetlistości, drugie zaś stanem zapomnienia i nieświadomości. Dlatego nie jest właściwe wiązanie całkowitego rozpuszczenia „ja” wyłącznie z tym, czego doświadczyłeś.”

Zobacz również ten artykuł zawierający komentarze do Etapu 3: https://www.awakeningtoreality.com/2019/03/thusnesss-comments-on-nisargadatta.html

Jednak dopiero na Etapach 4 i 5 Thusnessa człowiek urzeczywistnia, że bezwysiłkowym i naturalnym sposobem porzucenia „ja” i Jaźni jest urzeczywistnienie anatty jako wglądu i jej ucieleśnianie w praktyce, a nie wchodzenie w szczególny czy odmienny stan transu, samadhi, wchłonięcia albo zapomnienia. Jak Thusness pisał wcześniej:

„...wydaje się, że trzeba włożyć wiele wysiłku — co naprawdę nie jest prawdą. Cała praktyka okazuje się procesem rozmontowywania. Jest to proces stopniowego rozumienia działania naszej natury, która od początku jest wyzwolona, lecz przesłonięta przez poczucie „ja”, które zawsze próbuje siebie zachować, chronić i nieustannie się przywiązywać. Całe poczucie „ja” jest „działaniem”. Cokolwiek robimy, pozytywnego czy negatywnego, nadal jest to działanie. Ostatecznie nie ma nawet odpuszczania ani pozwalania rzeczom być, ponieważ już zachodzi ciągłe rozpuszczanie i powstawanie, a to nieustanne rozpuszczanie i powstawanie okazuje się samowyzwalające. Bez tego „ja” albo „Jaźni” nie ma „działania”; jest tylko spontaniczne powstawanie.”

~ Thusness (źródło: Niedualność i wzorce karmiczne)

„...Kiedy człowiek nie potrafi zobaczyć prawdy naszej natury, każde odpuszczenie jest niczym więcej niż ukrytą formą trzymania się. Dlatego bez „wglądu” nie ma uwolnienia... jest to stopniowy proces głębszego widzenia. Gdy to zostaje zobaczone, odpuszczenie jest naturalne. Nie możesz zmusić się do porzucenia „ja”... oczyszczenie jest dla mnie zawsze tymi wglądami... niedualną i pustą naturą....”

Etap 4: Obecność jako lustrzana, jasna przejrzystość

Zetknąłem się z buddyzmem w 1997 roku. Nie dlatego, że chciałem dowiedzieć się więcej o doświadczeniu „Obecności”, lecz raczej dlatego, że nauka o nietrwałości głęboko rezonowała z tym, czego doświadczałem w życiu. Stanąłem wobec możliwości utraty całego majątku, a nawet więcej, wskutek kryzysu finansowego. W tamtym czasie nie miałem pojęcia, że buddyzm jest tak niezwykle bogaty w nauki dotyczące aspektu „Obecności”. Nie mogąc zrozumieć tajemnicy życia, szukałem schronienia w buddyzmie, aby złagodzić cierpienia spowodowane kryzysem finansowym, ale okazało się, że właśnie to było brakującym kluczem do doświadczenia całkowitej Obecności.

Nie byłem już wtedy tak oporny wobec doktryny „bezjaźni”, lecz idea, że całe zjawiskowe istnienie jest pozbawione inherentnego „ja” albo „Jaźni”, nie docierała do mnie w pełni. Czy mówili o „ja” jako osobowości, czy o „Jaźni” jako „Wiecznym Świadku”? Czy musimy pozbyć się nawet „Świadka”? Czy sam Świadek także był kolejną iluzją?

Jest myślenie, nie ma myślącego
Jest dźwięk, nie ma słyszącego
Cierpienie istnieje, nie ma cierpiącego
Są czyny, nie ma sprawcy

Głęboko medytowałem nad znaczeniem powyższej strofy, aż pewnego dnia nagle usłyszałem „tongss…”. Było to tak jasne — nie było niczego innego, tylko dźwięk i nic poza tym! I „tongs…” rozbrzmiewające… Było to tak jasne, tak żywe!

To doświadczenie było tak znajome, tak realne i tak jasne. Było tym samym doświadczeniem „I AM”… było bez myśli, bez pojęć, bez pośrednika, bez nikogo tam, bez niczego pomiędzy… Czym to było? TO było Obecnością! Ale tym razem nie było „I AM”, nie było pytania „kim jestem”, nie było czystego poczucia „I AM”; było „TONGSss….”, czysty Dźwięk…
Potem przyszedł Smak — tylko Smak i nic więcej…
Serce bije…
Widok…

Nie było żadnej przerwy pomiędzy, nie było już kilkumiesięcznej przerwy, zanim to się pojawiło…
Nigdy nie było etapu, do którego trzeba wejść, żadnego „ja”, które miałoby ustać; nigdy ono nie istniało.
Nie ma żadnego punktu wejścia ani wyjścia…
Nie ma Dźwięku tam na zewnątrz ani tutaj wewnątrz…
Nie ma „ja” poza powstawaniem i ustawaniem…
Wielość Obecności…
Chwila po chwili Obecność się odsłania…

Komentarze:

To początek przejrzenia iluzji „ja”. Pojawił się wgląd w bezjaźń, lecz doświadczenie niedualne nadal jest w dużej mierze „Brahmanem”, a nie „śūnyatą”; w istocie jest bardziej Brahmanem niż kiedykolwiek. Teraz doświadcza się „I AMness” we Wszystkim.

Niemniej jest to bardzo ważna kluczowa faza, w której praktykujący doświadcza skoku kwantowego w percepcji, rozwiązując dualistyczny węzeł. Jest to także kluczowy wgląd prowadzący do urzeczywistnienia, że „Wszystko jest Umysłem”, że wszystko jest po prostu tą Jedną Rzeczywistością.

Tendencja do ekstrapolowania Ostatecznej Rzeczywistości albo Uniwersalnej Świadomości, której jesteśmy częścią, pozostaje zaskakująco silna. W praktyce dualistyczny węzeł zniknął, lecz więź postrzegania rzeczy jako inherentnie istniejących nie zniknęła. „Dualistyczne” węzły i węzły inherentnego postrzegania, które uniemożliwiają pełne doświadczanie naszej pierwotnie czystej świadomości w jej naturze Maha, pustej i niedualnej, są dwoma bardzo różnymi „zaklęciami percepcyjnymi”, które oślepiają.

Podrozdział „O drugiej strofie” w poście „O anatcie (bezjaźni), pustce, Maha i zwyczajności oraz spontanicznej doskonałości” szerzej objaśnia ten wgląd.

Komentarze Soha:
Początek niedualnego urzeczywistnienia i brama bez bramy, bez wejścia i wyjścia. Człowiek nie szuka już stanu zapomnienia, aby pozbyć się „ja”, jak w przypadku Etapu 3, lecz zaczyna urzeczywistniać i ucieleśniać w praktyce to, że bezjaźń i niedualna natura Świadomości od zawsze już są właśnie takie. Mimo to Etap 4 zwykle kończy się przypadkiem rozpuszczania oddzielności w „Wszystko jest Jaźnią”, zamiast widzieć świadomość jako sam przepływ zjawiskowości, jak na Etapie 5, przez co pozostawia ślady Absolutu.

Thusness pisał w 2005 roku:

„Bez „ja” jedność osiąga się natychmiast. Jest tylko i zawsze ta Takość. Podmiot zawsze był przedmiotem obserwacji. To jest prawdziwe samadhi bez wchodzenia w trans. Całkowite zrozumienie tej prawdy. To prawdziwa droga ku wyzwoleniu. Każdy dźwięk, każde odczucie i każde powstanie świadomości są tak jasne, realne i żywe. Każda chwila jest samadhi. Kontakt czubków palców z klawiaturą w tajemniczy sposób wytwarza świadomość kontaktu — czym to jest? Poczuj całość bycia i realności. Nie ma podmiotu... tylko Takość. Żadnej myśli, naprawdę nie ma myśli i nie ma „ja”. Tylko Czysta Świadomość.”, „Jak ktokolwiek mógłby zrozumieć? Płacz, dźwięk, hałas są Buddą. To wszystko jest doświadczeniem Takości. Aby poznać prawdziwe znaczenie tego, nie należy trzymać się nawet najmniejszego śladu „ja”. W najbardziej naturalnym stanie bez „ja” wszystko po prostu jest. Nawet jeśli ktoś wypowie to samo zdanie, głębia doświadczenia jest różna. Nie ma potrzeby nikogo przekonywać. Czy ktokolwiek może zrozumieć? Jakakolwiek forma odrzucenia, jakikolwiek rodzaj podziału jest odrzuceniem stanu Buddy. Jeśli istnieje choćby najmniejsze poczucie podmiotu, doświadczającego, mijamy się z sednem. Naturalna Świadomość jest bezpodmiotowa. Żywość i jasność. Czuj, smakuj, patrz i słuchaj całkowitością. Nigdy nie ma żadnego „ja”. Dziękuję Ci, Buddo, Ty naprawdę wiesz. :)”

Etap 5: Nie ma odbijającego zwierciadła

Nie ma odbijającego zwierciadła
Od początku istnieje jedynie przejawienie.
Jedna dłoń klaszcze
Wszystko JEST!

W praktyce Faza 4 jest jedynie doświadczeniem braku podziału między podmiotem a przedmiotem. Początkowy wgląd uchwycony dzięki strofie o anatcie był pozbawiony „ja”, lecz w późniejszej fazie mojego postępu wyglądało to bardziej jak podmiot i przedmiot jako nierozdzielna jedność, a nie absolutny brak podmiotu. To dokładnie drugi przypadek z Trzech poziomów rozumienia niedualności. W Fazie 4 wciąż byłem zachwycony pierwotną czystością i żywością zjawisk.

Faza 5 jest bardzo gruntownym urzeczywistnieniem bycia nikim i nazwałbym ją anattą we wszystkich 3 aspektach — brak podziału na podmiot i przedmiot, brak sprawczości i nieobecność sprawcy.

Punktem wyzwalającym jest tutaj bezpośrednie i gruntowne zobaczenie, że „zwierciadło nie jest niczym więcej niż powstającą myślą”. Wraz z tym cała solidność i cały majestat „Brahmana” tracą podstawy i rozpadają się. A jednak bez sprawcy czuje się to całkowicie właściwie i wyzwalająco — po prostu jako powstająca myśl albo jako żywa chwila rozbrzmiewającego dzwonu. Cała żywość i Obecność pozostają, wraz z dodatkowym poczuciem wolności. Tutaj jedność zwierciadła i odbicia zostaje jasno zrozumiana jako wadliwa; jest tylko żywe odbicie. Nie może być „jedności”, jeśli od początku nie ma podmiotu. Jedynie w subtelnym przypominaniu — to znaczy w myśli wspominającej poprzednią chwilę myśli — obserwator zdaje się istnieć. Stąd przeszedłem ku trzeciemu stopniowi niedualności.

Strofa Pierwsza dopełnia i doprecyzowuje Strofę Drugą, tak że doświadczenie bezjaźni staje się gruntowne i bezwysiłkowe jako wyłącznie świergot ptaków, uderzenia bębna, kroki, niebo, góra, chodzenie, żucie i smakowanie — bez żadnego świadka ukrywającego się gdziekolwiek! „Wszystko” jest procesem, zdarzeniem, przejawieniem i zjawiskiem — niczym ontologicznym ani posiadającym esencję.

Ta faza jest bardzo gruntownym doświadczeniem niedualnym; w niedualności jest bezwysiłkowość i człowiek urzeczywistnia, że w widzeniu zawsze jest tylko widok, a w słyszeniu zawsze tylko dźwięki. Odnajdujemy prawdziwą radość w naturalności i zwyczajności, jak często wyraża się to w zen: „rąb drewno, noś wodę; przychodzi wiosna, trawa rośnie”. Jeśli chodzi o zwyczajność (zobacz „O Maha w zwyczajności”), również to musi być właściwie zrozumiane. Niedawna rozmowa z Simpo podsumowuje to, co próbuję przekazać odnośnie do zwyczajności. Simpo (Longchen) jest bardzo wnikliwym i szczerym praktykującym; napisał kilka bardzo wartościowych artykułów o niedualności na swojej stronie Dreamdatum.

Tak, Simpo,

Niedualność jest zwyczajna, ponieważ nie ma etapu „ponad”, do którego trzeba dotrzeć. Wydaje się niezwykła i majestatyczna dopiero jako późniejsza myśl powstała wskutek porównania.

To powiedziawszy, doświadczenie Maha, ukazujące się jako „wszechświat żujący” oraz spontaniczność pierwotnie czystego wydarzania się nadal muszą pozostać Maha, wolne, bezgraniczne i jasne. Bo właśnie tym są i nie może być inaczej. „Niezwykłość i majestat” wynikające z porównania muszą też zostać właściwie odróżnione od samego „tego, co jest” w niedualności.

Ilekroć pojawia się skurczenie, jest już ono przejawem „podziału doświadczający–doświadczenie”. Konwencjonalnie mówiąc, jeśli to jest przyczyna, to tamto jest skutkiem. Niezależnie od warunku — czy jest on rezultatem niesprzyjających sytuacji, czy subtelnego przypominania sobie, aby osiągnąć jakieś dobre odczucie, czy próbą naprawienia wyobrażonego podziału — musimy potraktować to tak, że wgląd „niedualny” nie przeniknął całej naszej istoty tak, jak czyni to „karmiczna tendencja do dzielenia”. Nie przyjęliśmy jeszcze nieustraszenie, otwarcie i bez zastrzeżeń tego, co jest. :-)

To tylko mój pogląd, swobodne dzielenie się.

Praktykujący do tego poziomu często nadmiernie się ekscytują, wierząc, że ta faza jest ostateczna; w istocie wygląda ona jak pewnego rodzaju pseudo-ostateczność. Jest to jednak nieporozumienie. Niewiele więcej można powiedzieć. Praktykujący zostanie też naturalnie poprowadzony ku spontanicznej doskonałości bez dalszego wnikania w pustkę skupisk. :-)

Dalsze komentarze: http://buddhism.sgforums.com/forums/1728/topics/210722?page=6

Komentarze:

Odpadnięcie jest gruntowne, centrum zniknęło. Centrum nie jest niczym więcej niż subtelną karmiczną tendencją do dzielenia. Bardziej poetyckim wyrażeniem byłoby: „dźwięk słyszy, widok widzi, pył jest zwierciadłem”. Same przemijające zjawiska zawsze były zwierciadłem; tylko silny dualistyczny pogląd uniemożliwia zobaczenie.

Bardzo często potrzebne są kolejne cykle doprecyzowywania naszych wglądów, aby niedualność stała się mniej oparta na skupieniu, a bardziej bezwysiłkowa. Wiąże się to z doświadczaniem niesubstancjalności i spontaniczności doświadczenia. Podrozdział „O pierwszej strofie” w poście „O anatcie (bezjaźni), pustce, Maha i zwyczajności oraz spontanicznej doskonałości” szerzej objaśnia tę fazę wglądu.

Na tym etapie musimy jasno zrozumieć, że rozpoznanie pustki podmiotu doprowadzi jedynie do niedualności i że istnieje potrzeba dalszego rozpoznania pustki skupisk i 18 dhātu. Oznacza to, że trzeba głębiej przeniknąć pustą naturę pięciu skupisk i osiemnastu dhātu poprzez współzależne powstawanie i pustkę. Potrzeba reifikowania Uniwersalnego Brahmana zostaje zrozumiana jako karmiczna tendencja do „utrwalania” doświadczeń jako czegoś substancjalnego. Prowadzi to do zrozumienia pustej natury niedualnej Obecności.

Etap 6: Natura Obecności jest pusta

Fazy 4 i 5 są różnymi odcieniami przejrzenia podmiotu — zobaczenia, że w rzeczywistości nie istnieje (anatta) i że są tylko skupiska. Jednak nawet skupiska są puste (Sutra Serca). Może się to wydawać oczywiste, ale najczęściej nawet praktykujący, którego doświadczenie anatty dojrzało (jak w fazie 5), przeoczy jego istotę.

Jak powiedziałem wcześniej, faza 5 rzeczywiście wydaje się ostateczna i nie ma sensu czegokolwiek podkreślać. To, czy ktoś pójdzie dalej, aby badać tę pustą naturę Obecności i wkroczyć w świat takości w jej aspekcie Maha, będzie zależeć od naszych warunków.

Skupioną kompilację mediów Johna Tana dotyczącą doświadczalnej jedności współzależnego powstawania i pustki znajdziesz tutaj: Filmy YouTube i nagrania audio Johna Tana: jedność współzależnego powstawania i pustki.

W tym miejscu konieczne jest jasne zrozumienie, czym pustka nie jest, aby zapobiec nieporozumieniom:

• Pustka nie jest substancją
• Pustka nie jest substratem ani tłem
• Pustka nie jest światłem
• Pustka nie jest świadomością ani przytomnością
• Pustka nie jest Absolutem
• Pustka nie istnieje sama z siebie
• Przedmioty nie składają się z pustki
• Przedmioty nie powstają z pustki
• Pustka „ja” nie neguje „ja”
• Pustka nie jest uczuciem, które pojawia się, gdy umysłowi nie ukazują się żadne przedmioty
• Medytowanie nad pustką nie polega na wyciszaniu umysłu

Źródło: Niedualne nauczanie o pustce

Chciałbym też dodać:

Pustka nie jest ścieżką praktyki
Pustka nie jest formą owocu praktyki

Pustka jest „naturą” wszystkich doświadczeń. Nie ma nic do osiągnięcia ani do praktykowania. Tym, co musimy urzeczywistnić, jest ta pusta natura, ta „nieuchwytność”, „niemożność umiejscowienia” i „wzajemne powiązanie” wszystkich żywych przejawień. Pustka ujawni, że w pierwotnie czystej świadomości nie tylko nie ma żadnego „kto”, lecz także nie ma żadnego „gdzie” ani „kiedy”. Czy jest to „ja”, „tutaj” czy „teraz” — wszystko to są po prostu wrażenia powstające współzależnie zgodnie z zasadą warunkowości.

Gdy jest to, jest tamto.
Wraz z powstaniem tego, powstaje tamto.
Gdy tego nie ma, tamtego również nie ma.
Wraz z ustaniem tego, ustaje tamto.

Głębia tej czterowersowej zasady warunkowości nie tkwi w słowach. Bardziej teoretyczne omówienie znajdziesz w Niedualnych naukach o pustce dr. Grega Goode’a; bardziej doświadczalną narrację znajdziesz w podrozdziałach „O pustce” i „O Maha” posta „O anatcie (bezjaźni), pustce, Maha i zwyczajności oraz spontanicznej doskonałości”.

Komentarze:

Tutaj praktykę rozumie się jasno nie jako gonienie za zwierciadłem ani jako uciekanie od odbicia māyi; polega ona na gruntownym „zobaczeniu” „natury” odbicia. Chodzi o zobaczenie, że naprawdę nie ma żadnego zwierciadła poza bieżącym odbiciem, właśnie z powodu naszej pustej natury. Nie ma ani zwierciadła, którego można by się trzymać jako rzeczywistości tła, ani māyi, od której trzeba uciekać. Poza tymi dwiema skrajnościami leży środkowa ścieżka — mądrość pradżni, która widzi, że māyā jest naszą naturą Buddy.

Niedawno An Eternal Now zaktualizował kilka artykułów bardzo wysokiej jakości, które lepiej opisują doświadczenie takości w jej aspekcie Maha. Warto przeczytać następujące artykuły:

- Wyzwolenie takości
- Budda-Dharma: sen we śnie

Ostatnie 3 podrozdziały („O pustce”, „O Maha w zwyczajności”, „Spontaniczna doskonałość”) posta „O anatcie (bezjaźni), pustce, Maha i zwyczajności oraz spontanicznej doskonałości” objaśniają tę fazę wglądu w pustkę oraz stopniowy postęp dojrzewania doświadczenia w bezwysiłkowy tryb praktyki. Ważne jest, aby wiedzieć, że oprócz doświadczenia nieodnajdywalności i nieuchwytności pustki, równie cenne jest wzajemne powiązanie wszystkiego, które tworzy doświadczenie Maha.

Etap 7: Obecność jest spontanicznie doskonała

Po cyklach i kolejnych cyklach doprecyzowywania naszej praktyki i wglądów dojdziemy do tego urzeczywistnienia:

Anatta jest pieczęcią, nie etapem.
Świadomość zawsze była niedualna.
Przejawienia od zawsze są niepowstałe.
Wszystkie zjawiska są „wzajemnie powiązane” i z natury Maha.

Wszystko zawsze już jest właśnie takie. Tylko dualistyczne poglądy oraz poglądy zakładające inherentne istnienie przesłaniają te doświadczalne fakty, dlatego tym, co naprawdę potrzebne, jest po prostu doświadczanie wszystkiego, co się pojawia, w sposób otwarty i bez zastrzeżeń (zobacz sekcję „O spontanicznej doskonałości”). Nie oznacza to jednak końca praktyki; praktyka po prostu staje się dynamiczna, oparta na warunkach i sposobie ich przejawiania się. Podstawa i ścieżka praktyki stają się nierozróżnialne.

Komentarze:

Cały artykuł O anatcie (bezjaźni), pustce, Maha i zwyczajności oraz spontanicznej doskonałości można postrzegać jako różne podejścia do ostatecznego urzeczywistnienia tej już doskonałej i niewymuszonej natury świadomości.